ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 8

เผยเซียวหยวนจำต้องเดินตามเผยจี้มาถึงในห้องของเรือนปีกข้างห้องหนึ่ง ทันทีที่เข้ามาสีหน้าของเผยจี้ก็เคร่งขรึมลง

“คืนนั้นที่เจ้ากลับมา เจ้าได้บ่นกับเฉิงผิงเรื่องการแต่งงานของเจ้ากับเยี่ยซวี่อวี่หรือไม่”

ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาท่านลุงดีต่อเขายิ่งกว่าลูกแท้ๆ แต่ก่อนเวลาพูดกับเขา แม้แต่พูดเสียงดังก็มีน้อยมาก ยิ่งท่าทางเฉียบขาดเช่นนี้ยิ่งไม่เคยมีมาก่อน

เผยเซียวหยวนหัวใจเต้นรัว เขาลังเลอยู่ชั่วขณะ ยังไม่ทันได้เปิดปากก็ได้ยินเผยจี้เอ่ยขึ้นอีก

“สาวใช้ผู้นั้นบอกว่าเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากเจ้ากลับมา นางมาเป็นเพื่อนเยี่ยซวี่อวี่ที่จะมาพบข้า ระหว่างทางพบเจ้ากับเฉิงผิงเดินออกมา บังเอิญได้ยินสิ่งที่เฉิงผิงพูด บอกว่าเป็นเพราะข้า เจ้าถึงได้ฝืนใจรับปากเรื่องแต่งงาน ใช่หรือไม่!”

เผยจี้พลันขึ้นเสียงสูงตั้งคำถามออกมา ทำให้หัวใจของเผยเซียวหยวนสั่นไหวอย่างแรง

เขาจำเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนที่ตนกับเฉิงผิงออกจากห้องหนังสือและเดินไปตามระเบียงทางเดินได้ในทันที ไม่คาดคิดว่าตอนนั้นนางจะเดินมาอีกทางและได้ยินคำสนทนาระหว่างเขากับเฉิงผิงเข้า

เขาคิดจะชี้แจงข้อเท็จจริง แต่รู้ว่าชี้แจงไปก็ไร้ประโยชน์ เรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อสืบสาวราวเรื่องถึงแก่นแท้ก็เป็นความผิดพลาดของเขาจริงๆ หากคืนนั้นที่เขากลับมา หลังจากทราบเรื่องการแต่งงานแล้วเขาระมัดระวังมากกว่านี้สักหน่อย หรือจะบอกว่าแสดงให้เห็นถึงความปีติยินดีที่พึงมีของบุรุษที่จะแต่งภรรยาออกมาบ้าง จะถูกเฉิงผิงสังเกตเห็นพิรุธและนำไปสู่เหตุไม่คาดคิดเหล่านี้ในภายหลังได้อย่างไร

เผยเซียวหยวนนิ่งเงียบไป

หลานชายไม่โต้แย้ง แสดงว่าเป็นเรื่องจริง

ชั่วขณะนั้นเผยจี้เดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง มองหลานชายด้วยหัวคิ้วขมวดมุ่น ในดวงตามีแววผิดหวังอย่างยากจะปิดบัง

“เซียวหยวน! เจ้าสี่ขวบเริ่มเล่าเรียน ฝึกอ่านหนังสือท่องบทกวี ไม่รู้หรือว่าคนเรามีชีวิตอยู่ในใต้หล้านี้ นอกจากฝึกฝนตนเองแล้วยังต้องปลูกฝังคุณธรรมด้วย ข้ารู้ว่าเจ้ารอบคอบระมัดระวังมาโดยตลอด เหตุใดเจ้าจึงสะเพร่าเช่นนี้ได้ ถ้าเจ้าไม่สมัครใจจะแต่งงานในครั้งนี้จริงๆ ข้าจะบังคับเจ้าให้พยักหน้าได้อย่างไร เหตุใดเจ้าจึงอยู่กับข้าก็รับปาก อยู่ต่อหน้าคนอื่นกลับบอกไม่พอใจ เจ้าจะเอาเยี่ยซวี่อวี่ไปวางไว้ที่ใด พฤติกรรมเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการลบหลู่นาง สาวใช้ผู้นั้นบอกว่าภายหลังนางนั่งอยู่ที่มุมลานคนเดียวเป็นเวลานานก่อนจะมาพบข้า นางคงจะเสียใจมากถึงได้หมดอาลัยตายอยากอ้างเหตุขอยกเลิกการหมั้นหมาย กระทั่งวันนี้ทิ้งจดหมายไว้และจากไป เจ้า…เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”

คำพูดนี้กล่าวหนักยิ่ง แต่มาคิดดูก็จริง หญิงสาวตัวคนเดียวเดินทางไกลนับพันหลี่มาแต่งงาน กลับพบว่าลับหลังสามีในอนาคตปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ กล่าวคำพูดดังกล่าวต่อหน้าสหาย ขอเพียงเป็นคนที่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่บ้าง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะรั้งอยู่ต่อและทำให้ตนเองต้องอับอาย

เผยเซียวหยวนนึกเสียใจเป็นที่สุด ทั้งยังละอายใจอย่างยิ่ง ยกชายเสื้อขึ้นแล้วคุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้นทันที หมอบร่างลงโขกศีรษะ

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า! ท่านลุงโปรดอภัย ข้าจะไปตามนางกลับมาเดี๋ยวนี้เพื่อชดเชยความผิด!”

เผยจี้ขมวดคิ้วแน่น

“เรื่องนี้ข้าจะต้องให้ความกระจ่างแก่นาง ในจดหมายที่นางทิ้งไว้บอกว่าจะไปยังที่ที่จากมา ก็น่าจะกลับไปยังที่อยู่อาศัยในช่วงก่อนหน้านี้ คิดว่าคนน่าจะยังไปได้ไม่ไกล ขอท่านลุงอนุญาตให้ข้าไปตามนางเดี๋ยวนี้ ข้าจะอธิบายและยอมรับผิดต่อนาง ขอเพียงนางยอมกลับมา ข้าจะอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น!”

“ยังไม่รีบไปอีก!”

“ขอรับ!” เผยเซียวหยวนรีบลุกขึ้น หมุนตัวจะเดินไป พลันได้ยินเสียงเผยจี้ดังมาจากด้านหลัง

“จะต้องเชิญนางกลับมาให้ได้!”

เผยเซียวหยวนหยุดฝีเท้าหันหน้ามา

“เยี่ยจงหลี…เกรงว่าคงกลับมาไม่ได้แล้ว ด้วยเหตุนี้ถึงได้ส่งหลานสาวมาที่นี่”

เผยจี้มองหลานชายแล้วกล่าวออกมาทีละคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเคร่งขรึม

เผยเซียวหยวนเข้าใจความหมายของเขา พยักหน้ารับแล้วหมุนตัวสาวเท้าเร็วๆ จากไป

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนมีนาคม 2569)