ทดลองอ่าน ฟูมฟักจอมราชัน บทที่ 133-134

ความกังวลนี้เหมือนต้นหญ้าที่ลุกลามไปทั่ว เมื่อโม่เซี่ยวเหนียงกลับถึงเรือนและมองจวิ้นอ๋องน้อยที่กำลังนั่งชมเปลเด็กใต้ซุ้มองุ่นอยู่ สายตานั้นก็เผยให้เห็นความเร่งร้อนหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่ได้ดั่งใจ

ทุกคนล้วนพยายามก้าวหน้า มีแต่เจ้าที่เอาแต่จดจ่ออยู่กับการเป็นบิดา! ตั้งใจหน่อยเถิด! เพื่อนนักเรียนฮั่ว!

ฮั่วสุยเฟิงกอดอกมองผลงานที่เขาทำเสร็จด้วยความภาคภูมิใจ จู่ๆ ก็พบว่าโม่เซี่ยวเหนียงยืนอยู่ด้านหลังตนราวกับวิญญาณ ในดวงตาโตเต็มไปด้วยความขมขื่นจนทำให้เขารู้สึกงุนงงขึ้นมาทันที

เขาจึงเอื้อมมือดึงนางมาสวมกอดไว้พร้อมพูดว่า “กลับมาแล้วไม่พูดอะไร ยืนมองอะไรอยู่หรือ”

โม่เซี่ยวเหนียงคิดว่าไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องเตือนฮั่วสุยเฟิงให้ระวังตัวก่อน จึงบอกเล่าเรื่องที่เซิ่งเซวียนไปอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเซียวเยวี่ยเหอให้เขาฟัง

ทว่าฮั่วสุยเฟิงกลับไม่มีสีหน้าประหลาดใจ เพียงตอบเสียงเรียบว่า “ได้ยินว่าเซิ่งเซวียนเป็นดั่งจางเหลียง* โชคชะตานำพาให้ได้รับตำราจากผู้อาวุโส เขามุ่งมั่นศึกษาจนใช้ประโยชน์ได้ จึงสามารถช่วยต้าฉินสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ คาดว่าอนาคตคงรุ่งเรืองสดใส หากตอนนั้นเจ้าแต่งงานกับเขา ป่านนี้คงสุขสบาย มีชีวิตรุ่งโรจน์ไปแล้ว…”

โม่เซี่ยวเหนียงรู้ดีว่าสามีของนางเป็นคนใจแคบ เพราะเขาเคยลักลอบอ่านจดหมายรักระหว่างนางกับเซิ่งเซวียนที่เคยส่งถึงกันในอดีต และมักแสดงความอิจฉาออกมาให้เห็นเป็นประจำ

หากเป็นในยามปกติโม่เซี่ยวเหนียงคงไม่ถือสาและพูดปลอบโยนเขาด้วยถ้อยคำที่อ่อนโยน แต่คราวนี้เมื่อเห็นว่าเขายังคงจับใจความสำคัญไม่ได้ นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโมโหจริงๆ

ทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะก้าวหน้า มีแต่เจ้าที่จมอยู่แต่กับความหึงหวง! มีสติหน่อยเถิด ฮั่วสุยเฟิง!

คิดได้ดังนั้นนางก็คร้านที่จะพูดอะไรอีก หันกายอุ้มท้องกลับห้องเตรียมไปกินผลไม้

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวฮั่วสุยเฟิงก็ไล่ตามมาทัน เขาโอบเอวของนางไว้แล้วบอกว่า “แค่พูดล้อเล่นเท่านั้นเอง เจ้าก็ทำแง่งอนไปได้ หากลูกเกิดมาหน้าบึ้งตึงเช่นเจ้า เจ้าจะทำอย่างไร”

โม่เซี่ยวเหนียงแค่นเสียงเย็นชา “หากเจ้าคิดว่าข้าแง่งอนก็ไปหาน้องสาวที่อ่อนหวานกว่านี้เถิด อย่างเช่น…” นางตั้งใจจะพูดถึงสตรีในฮาเร็มของฮั่วสุยเฟิงเพื่อยกตัวอย่าง แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ฮั่วสุยเฟิงกลับไม่มีคู่ครองที่มีความสัมพันธ์คลุมเครือเลยสักคน!

จะพูดถึงฉู่เฉียวอี ตอนนี้ฮั่วสุยเฟิงก็นับว่าเป็นพี่เขยของอีกฝ่าย

จะพูดถึงโม่อิ๋งถิงก็ไม่เหมาะ เพราะนางเป็นนางกำนัลข้างกายเสี่ยนเหรินไทเฮา

จะพูดถึงกงซุนฉินหรือเจิ้งหวั่นเซี่ยนจู่ จุดจบของหญิงงามทั้งสองก็ล้วนน่าเศร้า

สรุปว่าคนที่แต่งกับคนอื่นไปแล้วก็ไม่ควรไปทำลายชื่อเสียง คนที่เหลือก็ล้วนไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง

ฮาเร็มของพระเอกแนวแจ็ค ซู พังทลายจนหมดสิ้น ไม่มีใครให้หยิบยกมาเป็นเป้าโจมตีได้เลยสักคน!

เมื่อตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฮั่วสุยเฟิงบริสุทธิ์ไร้ตำหนิราวกับดอกบัวบนภูเขาหิมะ ตรงข้ามกับนางที่เคยมีมลทินเรื่องหมั้นหมายและส่งจดหมายรักกับผู้อื่น ถูกลิขิตให้อยู่อย่างไร้เกียรติไร้ศักดิ์ศรีเมื่ออยู่ต่อหน้าสามีไปชั่วชีวิต

เมื่อคิดเช่นนี้โม่เซี่ยวเหนียงก็รู้สึกว่าความมั่นใจลดลงทันที นางกัดริมฝีปากเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ต่อไปหากเจ้าพูดเรื่องนี้อีกข้าจะไม่คุยกับเจ้า จะได้ไม่ถูกเจ้าหาว่าข้าเป็นคนแง่งอน”

ฮั่วสุยเฟิงยิ้มก่อนจะจูบแก้มพองๆ ของนางแล้วว่า “ตอนนี้ที่โม่เป่ยมีแต่ยุงและแมลงวันน่ารำคาญ เอาไว้พวกมันไปกันหมดแล้วพวกเราจะได้อยู่กันอย่างสงบสุขเสียที”

เมื่อได้ยินฮั่วสุยเฟิงพูดเช่นนี้ โม่เซี่ยวเหนียงก็คิดถึงเจตนาแอบแฝงของเสี่ยนเหรินไทเฮาที่เรียกครอบครัวสกุลฉู่ไปร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ นางจึงเอ่ยขึ้น

“ที่ไทเฮาทรงเรียกท่านพ่อกับข้าเข้าวังวันนี้เพราะต้องการให้เจ้าขัดขวางมิให้ราชสำนักย้ายไปยังลั่วหยาง…”

ฮั่วสุยเฟิงจูงนางเข้าห้อง ให้นางพักผ่อนบนตั่งนุ่ม ก่อนรับป้านชาจื่อซาจากหานเยียนมาดื่มคำหนึ่ง แล้วพูดขึ้น

“ข้าจะขัดขวางไปเพื่ออันใด ในเมื่อเซียวเยวี่ยเหอตั้งใจแน่วแน่ที่จะกอบกู้สถานการณ์อย่างสุดกำลัง จงรักภักดีต่อต้าฉินอย่างเต็มที่ หยุดยั้งสงคราม เช่นนั้นก็ควรให้โอกาสขุนนางเซียวได้สร้างคุณงามความดี”