ทดลองอ่าน ฟูมฟักจอมราชัน บทที่ 96-97

ทว่าดูเหมือนว่าความปรารถนาที่เรียบง่ายนี้จะเป็นจริงได้ยาก ไม่ถึงครึ่งเดือนหลังฉู่เซิ่นจากไปก็มีคนมาเคาะประตูคฤหาสน์ที่ชนบทในค่ำคืนที่ฝนฤดูใบไม้ร่วงโปรยปราย

ตอนที่โม่เซี่ยวเหนียงได้ยินเสียงผู้ที่มาในยามวิกาล ทุกคนต่างเข้านอนกันหมดแล้ว

นางเพิ่งลุกขึ้นมาคลุมเสื้อก็มีคนคลุมเสื้อฟางกันฝนเดินเข้ามาในเรือนของนาง

โม่เซี่ยวเหนียงชะโงกมองไปทางหน้าต่างที่แง้มอยู่เล็กน้อย เห็นบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งกำลังถอดหมวกสานและแกะเชือกผูกเสื้อฟางกันฝน แสงไฟสลัวที่ระเบียงสาดส่องใบหน้าด้านข้างของเขา เงาด้านข้างจมูกโด่งงามดูเหมือนยอดเขาเล็กแหลม

เมื่อเห็นโม่เซี่ยวเหนียงชะโงกหน้าออกมา เขาก็ยื่นมือเปียกๆ มาบีบปลายจมูกนางเบาๆ แล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งนอน รีบเก็บของแล้วไปกับข้า!”

ผู้ที่มาคือฮั่วสุยเฟิงที่เดิมทีควรไปรีบเดินทางไปโม่เป่ย! เขามาครั้งนี้เอาจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของฉู่เซิ่นมาด้วย

ในจดหมายที่เขียนถึงหูซื่อมีเพียงการแจ้งข่าวว่าปลอดภัยดี แต่จดหมายที่ส่งให้โม่เซี่ยวเหนียงกลับเขียนถึงสถานการณ์อันตรายในราชสำนัก…ฮ่องเต้ประชวรหนัก รัชทายาทพระองค์ใหม่เป็นพระโอรสของรัชทายาทพระองค์ก่อน อีกทั้งเขาอายุยังน้อยเกินกว่าจะปกครองบ้านเมืองได้เอง

ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งพระนัดดาเป็นรัชทายาทแทนพระโอรส ขุนนางใหญ่หลายคนล้วนไม่เห็นด้วย

ตอนนี้ในราชสำนักมีคลื่นใต้น้ำเป็นระลอกเล็กๆ ขุนนางใหญ่มากมายต่างถวายฎีกาขอให้ฮ่องเต้ยกเลิกพระราชโองการแต่งตั้งพระนัดดาเป็นรัชทายาทอย่างพร้อมเพรียงกัน แล้วเปลี่ยนมาแต่งตั้งองค์ชายสามผู้มีชื่อเสียงที่ดีและมีความสามารถแทน

แม้ว่ามารดาของเขาจะมีชาติกำเนิดต้อยต่ำ เป็นเพียงนางกำนัลที่ทำหน้าที่เทกระโถน แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพระโอรสของฮ่องเต้ ทั้งยังเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความสามารถในการปกครองบ้านเมืองเองได้ จะได้ไม่มีญาติฝ่ายมารดาที่มีอำนาจขึ้นมาเพราะช่วยเหลือเกื้อหนุนฮ่องเต้วัยเยาว์จนกลายเป็นภัยแฝงของราชสำนัก

ส่วนญาติฝ่ายมารดาของรัชทายาทองค์ปัจจุบันย่อมไม่ยอมนิ่งดูดาย ทั้งสองฝ่ายต่างเคลื่อนไหวอย่างลับๆ งัดกลยุทธ์มาเผชิญหน้ากันอย่างเต็มกำลังทั้งในทางลับและที่แจ้ง

แม้ฉู่เซิ่นไม่อยากเข้าร่วมกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางกระแสน้ำวนย่อมถูกกลุ่มขุนนางที่สนับสนุนองค์ชายสามมองเป็นพรรคพวกของรัชทายาทไปแล้ว และต้องการกำจัดเขาให้พ้นทางจึงจะสบายใจ

ฉู่เซิ่นกลับไปได้ทันเวลา วันนั้นตอนที่เขายกเลิกการลาป่วยและเข้าราชสำนักด้วยตนเองก็พบรายงานฟ้องร้องเขาฉบับหนึ่งพอดี

รายงานฉบับนั้นมีเจตนาชั่วร้ายอย่างยิ่ง กล่าวถึงชาติกำเนิดของภรรยาฉู่เซิ่นว่าเป็นเพียงนักแสดงงิ้วผู้ต่ำต้อย รวมทั้งเปิดเผยว่าลูกเลี้ยงของเขาโม่เซี่ยวเหนียงเป็นบุตรนอกสมรส

จากนั้นก็กล่าวหาว่าฉู่เซิ่นจงใจปิดบังฮ่องเต้ ปล่อยให้ลูกเลี้ยงที่มีชาติกำเนิดต้อยต่ำเช่นนี้ได้รับพระเมตตาแต่งตั้งเป็นเซี่ยนจู่ นอกจากนี้ยังบรรยายอย่างลึกซึ้งว่าสตรีผู้นี้หยิ่งผยองอวดดี อิจฉาริษยา และเนื่องจากอดีตคู่หมั้นยกเลิกการหมั้นหมาย ระหว่างที่กลับบ้านเดิมถึงกับทำร้ายอนุของเขาจนแท้งบุตร…

รายงานฉบับนั้นกล่าวหาอย่างรุนแรง มีพยานและหลักฐานจากบ้านเกิดเมืองเฟิ่งครบถ้วน เจตนาคือต้องการกล่าวหาว่าคุณธรรมประจำตนของฉู่เซิ่นด่างพร้อย มีความผิดฐานปิดบังความจริงต่อฮ่องเต้