ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทนำ

บทนำ

พระเอกไม่อยู่แล้ว มีธุระใดให้จุดธูปถาม

วันที่สิบเดือนสาม ด้านในจวนอัครมหาเสนาบดีเต็มไปด้วยผู้คนสวมชุดไว้ทุกข์ เสียงร่ำไห้อาลัยดังระงม

จงรั่วฉิงเดินตามหลังบิดามารดา เพิ่งก้าวเข้าประตูก็มีสาวใช้ปราดเข้ามาหา ร้องไห้คร่ำครวญน้ำหูน้ำตาไหล “นายหญิงน้อยมาแล้วหรือเจ้าคะ คุณชายบ้านพวกเราเขา…ตายอย่างน่าอนาถโดยแท้ ฮือๆๆๆ!”

จงรั่วฉิงมุมปากกระตุกเล็กน้อย ยังไม่ทันเอ่ยวาจา กลับเห็นสาวใช้ผู้นั้นหายใจไม่ทันขึ้นมาปุบปับ ร้องไห้จนเป็นลมไปเสียแล้ว บรรดาบ่าวรับใช้สกุลซูพากันห้อมล้อมเข้าไปอย่างคล่องแคล่วชำนาญ หิ้วปีกย้ายคนออกไปอย่างว่องไว

หันมองเข้าไปในเรือนอีกครั้ง ผู้ที่เดินทางมาร่วมพิธีศพกล่าวได้ว่าต้องเรียงแถวยาวเหยียด เกินกว่าครึ่งเป็นหญิงสาว ทั้งยังมีสภาพประหนึ่งเป็นผู้สูญเสียคู่หมั้นไปมากกว่าตัวจงรั่วฉิงเองด้วยซ้ำ

จงรั่วฉิงกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ ในใจสลับซับซ้อน

วันนี้เป็นวันฝังศพซูเหมินจิ่น

หากถามว่าซูเหมินจิ่นเป็นใครน่ะหรือ จำกัดความเพียงคำว่า ‘บุตรชายคนเดียวของอัครมหาเสนาบดี’ ย่อมไม่เพียงพอเป็นแน่แท้

มีวรรคหนึ่งในบทประพันธ์ ‘ผูซ่าหมาน’ ของเหวยจวงกล่าวได้ล้ำเลิศว่า ‘หยุดม้าริมสะพาน หญิงสาวทั้งหอต่างหลงเสน่ห์’ นี่ก็คือภาพของคำบรรยายที่แท้จริงเมื่อครั้งยังมีชีวิตของซูเหมินจิ่น

นึกถึงปีนั้น เขาสวมชุดคลุมยาวสีคราม ขี่ม้าอย่างเรื่อยเฉื่อยไม่รีบร้อนผ่านบ้านเรือนร้านตลาด ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ท่วงทีสง่างาม ยามระบายยิ้มจางๆ ที่มุมปากก็ยิ่งพาให้ลมฤดูวสันต์หอมรวยรื่นขึ้นหลายส่วน ชวนให้หลงใหลเคลิบเคลิ้มโดยแท้

ไม่พูดถึงว่ารูปสมบัตินี้เป็นเหตุให้หญิงสาวมากมายเพียงไรไม่ยอมออกเรือน ลำพังอาศัยฝีมือคัดอักษรเฉ่าซู ที่ยอดเยี่ยมไม่เป็นสองรองใครของเขา ในหมู่ปัญญาชนคนมีชื่อเสียงในเมืองหลวงนับว่าหายากยิ่งกว่าทองหมื่นชั่ง

หากเขายังอยู่เกรงว่าหญิงสาวกว่าครึ่งในเมืองลั่วหยางก็ยังคงเฝ้าภาวนาอย่างสุดหัวใจทุกวัน หวังให้การแต่งงานของเขากับสกุลจงสุดท้ายเกิดเหตุไม่คาดฝัน ผู้อื่นจะได้ยังมีความหวังเหลืออยู่บ้าง

เพียงน่าเศร้าที่บัดนี้ทั้งการแต่งงานและตัวคนล้วนไม่เหลือหลอ พวกนางได้แต่กุมดวงใจที่แตกสลายของหญิงสาวเดินทางแห่แหนกันมาเพียงเพื่อให้ได้เห็นหน้าคนในดวงใจเป็นครั้งสุดท้าย

เทียบกับบรรดาหญิงสาวที่ร้องไห้ดั่งดอกสาลี่ต้องสายพิรุณแล้ว จงรั่วฉิงซึ่งยังไม่เข้าพิธีวิวาห์และพลันเปลี่ยนจาก ‘ว่าที่นายหญิงน้อย’ กลายเป็น ‘ว่าที่แม่ม่าย’ ยามนี้กลับสงบนิ่งจนออกจะผิดต่อฐานะของนางอยู่สักหน่อย

แววตาของนางมีทั้งความไม่สงบ ความว้าวุ่น ความกังขา และความสับสน สิ่งเดียวที่ไม่มีแม้สักนิดกลับเป็นร่องรอยของความเศร้าเสียใจ