ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทนำ

“โถ เหมินจิ่นเด็กดีเช่นนี้ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก!” นายท่านจงมองไปทางโถงพิธีจากที่ไกล หยุดฝีเท้าแล้วส่ายหน้าถอนใจ “ไม่กี่วันก่อนยังดีอยู่แท้ๆ ไฉนผ่านไปพริบตาเดียว…สวรรค์ไม่เข้าข้างคนมากความสามารถ สวรรค์ไม่เข้าข้างคนมากความสามารถโดยแท้!”

จงฮูหยินถือผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาอยู่ด้านข้าง สะอึกสะอื้นมิอาจเอื้อนเอ่ย

เห็นท่านพ่อท่านแม่ร้องไห้เสียแล้ว จงรั่วฉิงจึงอ้าปากจะเอ่ย ทว่าเพิ่งเผยอริมฝีปากก็เห็นท่านแม่สะอื้นรุนแรงคราหนึ่ง สะกดกลั้นไม่ไหวซบใบหน้ากับหัวไหล่ของท่านพ่อแล้วปล่อยโฮออกมาในที่สุด นางได้แต่เบ้ปากพลางกลืนคำพูดลงคอ ค่อยหาโอกาสใหม่

กระนั้นด้วยฐานะของนาง ปรากฏตัวในที่นี้ย่อมดึงดูดสายตาผู้คนเป็นพิเศษ ดวงตามองเห็นสายตาผู้คนมองมาทางตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ จงรั่วฉิงคิดทบทวนดู เวลานี้หากแสดงท่าทีเฉยเมยเกินไปคล้ายจะไม่เหมาะสม จึงทำได้เพียงล้วงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดบังใบหน้า แสร้งทำท่าทำทางร้องไห้ฮือๆ สองสามเสียง

ทั้งที่จงรั่วฉิงมั่นใจว่าตนเองเป็น ‘ยอดฝีมือด้านการแสดง’ มาแต่ไหนแต่ไร กระนั้นพอนึกถึงเรื่องที่ติดอยู่ในใจขึ้นมา ไม่ว่าจะทุ่มกำลังเท่าใดก็กลับบีบน้ำตาไม่ออกแม้แต่ครึ่งหยด

ในเวลานี้เองนายท่านรองสกุลซูก้าวเร็วๆ มาแต่ไกลด้วยขอบตาแดงก่ำ

สกุลซูกับสกุลจงต่อให้ฝ่ายหนึ่งเป็นขุนนางอีกฝ่ายหนึ่งเป็นพ่อค้า ทว่าคบค้าสมาคมกันมายาวนานหลายชั่วอายุคน ซ้ำยังมีสายสัมพันธ์เกี่ยวดองกัน เมื่อพบกันในสถานการณ์เฉกนี้ก็ไม่พ้นร้องไห้ครวญคร่ำอีกคำรบ ต่างกล่าวปลอบกันและกัน

“โถ นางหนูฉิงของพวกเราก็เป็นเด็กดีเช่นกัน” ซูฮูหยินจับมือจงรั่วฉิงพลางลูบไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า เอ่ยเสียงแหบพร่า “ต้องโทษที่เหมินจิ่นกับสกุลซูของพวกเราไร้วาสนานี้…” นางกล่าวไม่ทันจบก็กลั้นไม่ไหวก้มหน้าซับน้ำตาอีก

อัครมหาเสนาบดีซูซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเพียงถอนใจซ้ำๆ

ไม้กลายเป็นเรือแล้ว เอ่ยสิ่งใดอีกก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไร ทั้งสองตระกูลต่างค่อยๆ เงียบงัน เหลือแต่เสียงร่ำไห้ทั้งสูงต่ำของผู้คนโดยรอบ ขับให้บรรยากาศยิ่งหนักอึ้งหาใดเปรียบ

จงรั่วฉิงอดทนจนสุดจะทนในที่สุด

ตั้งแต่เข้าประตูมาประโยคนั้นก็ราวกับก้างปลาที่ติดอยู่ในคอ กลืนไม่ได้คายไม่ออก ถ้ายังไม่พูดอีก นางเป็นได้อัดอั้นตายขึ้นมาประเดี๋ยวนี้จริงๆ!

“ท่านลุงซู ท่านป้าซู โปรดระงับความเศร้าโศกด้วยเจ้าค่ะ!” เมื่อมองเห็นว่ารอบด้านไม่มีคนนอก นางพลันสืบเท้าขึ้นหน้า เอ่ยเสียงค่อย “ไม่ทราบผู้อาวุโสทั้งสองเคยคิดหรือไม่ว่าซูเหมินจิ่น…เขาอาจยังไม่ตายก็ได้เจ้าค่ะ”

เมื่อวาจานี้ถูกเอ่ยออกไป สี่คนที่เหลือล้วนอึ้งตะลึงงัน