ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทนำ

ในเมื่อเริ่มเกริ่นไปแล้ว ที่เหลือก็ไม่มีอะไรต้องห่วงกังวล จงรั่วฉิงกระแอมให้คอโล่ง กล่าวต่ออย่างไม่ห่วงอะไรอีก “ไม่ขอปิดบัง แท้จริงเมื่อสามวันก่อนข้ายังเจอเขาอยู่ เขาอยู่ที่…”

นางยังกล่าวไม่ทันจบประโยคก็ถูกอัครมหาเสนาบดีซูกล่าวขัด

“นางหนูฉิง ข้ารู้ว่าเจ้ากับเหมินจิ่นผูกพันกันตั้งแต่เล็ก หาใช่ผู้อื่นจะสามารถเทียบเทียมได้” เขาถอนใจเฮือก แล้วกล่าวแนะด้วยความจริงใจ “แต่นางหนูเอ๋ย คนเราตายแล้วไม่อาจฟื้น เจ้าจงทำใจยอมรับให้ได้เถิดนะ! คิดเรื่องเหลวไหล คะนึงหามากเกินไป จะเสียสุขภาพเอาได้…”

ช้าก่อนท่านลุงซู ขะ…ข้าไม่ได้คะนึงหามากเกินไปนะ ข้าแค่…

จงรั่วฉิงตะลึงค้าง ยังไม่ทันแก้ต่างให้ตนเอง ทางด้านซูฮูหยินก็เอ่ยรับ

“นางหนูฉิง พวกเราเห็นร่างไร้วิญญาณของเหมินจิ่นถูกงมขึ้นมาจากแม่น้ำกับตาตนเอง บัดนี้นอนอยู่ในโลงศพที่โถงพิธีนี่เอง” นางเอ่ยพลางออกแรงกำผ้าเช็ดหน้าแน่นขึ้นหลายส่วน เพียงอึดใจก็ร่ำไห้โฮขึ้นมา “ข้ายังจำได้ ยังจำได้ว่าตอนนั้นตัวเขาเย็นเฉียบ ไม่มีความอุ่นเลยแม้แต่น้อย สภาพนั้น…ข้ายังฝันเห็นอยู่ทุกคืน”

ผู้อาวุโสสกุลซูทั้งสองเอ่ยไปร้องไห้ไปด้วยความเสียใจ

เห็นสถานการณ์เป็นดังนี้จงรั่วฉิงก็ตะลึงตาค้าง นางย่อมไม่อาจให้สกุลซูเปิดโลงศพออกยามนี้เพื่อดูว่าคนอยู่ด้านในหรือไม่กระมัง หลังจากใคร่ครวญไปมาอยู่หลายครานางก็ได้แต่หันไปทางท่านพ่อท่านแม่ของตนแล้วละล่ำละลักเอ่ย “ท่านพ่อ ท่านแม่ เป็นความจริงแท้แน่นอน พวกท่านต้องเชื่อข้า จริงๆ นะ ข้า…ซูเหมินจิ่นเขา…เขา…”

“ลูกเอ๋ย เหมินจิ่นไม่อยู่แล้ว!” จงฮูหยินพลันโผเข้ามาดึงนางไปกอด ร้องไห้พลางเอ่ย “แม้สองสามวันนี้เจ้าไม่เสียน้ำตาสักหยด แต่แม่รู้ว่าในใจเจ้าเศร้าโศก อย่าเอาแต่เก็บความทุกข์ไว้ในใจ คิดแต่เรื่องที่หาทางออกไม่ได้เลยนะ จะร้องไห้ก็ร้องออกมาเถิด อย่าได้คิดเหลวไหลในเรื่องที่หาทางออกไม่ได้อยู่เพียงคนเดียวเลย! เรื่องมาถึงขั้นนี้ หากเจ้าเป็นอะไรไปอีกคน ข้าผู้เป็นแม่จะอยู่ต่อได้อย่างไร…”

ข้า ข้า ข้า…ข้าไม่ได้คิดถึงเขาจนเสียสตินะ ท่านแม่ฟังข้าอธิบายได้หรือไม่…ที่ข้าไม่ได้ร้องไห้ หาใช่เพราะข้าสะกดกลั้นไว้ แต่เป็นเพราะเขายังไม่ตายต่างหากเล่า!

มองดูทั้งสามคนร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลกันหมด จงรั่วฉิงรู้สึกไร้กำลังอย่างยิ่งจริงๆ นางเงยหน้าขึ้นจากหัวไหล่ของมารดา มองไปทางบิดาตนเองด้วยความหวังสุดท้าย

สี่ตาประสานกัน นายท่านจงถอนใจหนักหน่วง “ลูกเอ๋ย ความทุกข์ใจของเจ้าพ่อเข้าใจดี กลับไปพ่อจะเชิญหมอดีๆ มาตรวจให้เจ้าเอง”

จงรั่วฉิง “…”

เหตุใดจึงยอมเชื่อว่านางเสียสติแต่ไม่เชื่อว่าซูเหมินจิ่นยังมีชีวิตอยู่ นี่เป็นบิดาแท้ๆ ของนางจริงหรือ

แม้โลกใบนี้จะมีคนรูปโฉมโนมพรรณคล้ายคลึงกับซูเหมินจิ่นอยู่จริง และต่อให้สถานที่ซึ่งนางบังเอิญพบซูเหมินจิ่นเมื่อสามวันก่อน…ออกจะแปลกประหลาดอยู่หน่อยๆ กระนั้นจงรั่วฉิงกลับมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าคนผู้นั้นเป็นเขาตัวจริงอย่างไร้ข้อกังขา!

นางกับซูเหมินจิ่นเติบโตมาด้วยกันตั้งสิบหกสิบเจ็ดปี ถึงตัวบัดซบนั่นจะถูกบดเป็นผงธุลีแล้วโยนทิ้งในกองขยะ นางก็สามารถลากตัวฝ่ายนั้นออกมาได้อย่างแม่นยำไม่มีทางผิด

ยิ่งกว่านั้นเขายังแค่ปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกไปเท่านั้นเอง?

แต่ปัญหายามนี้คือแม้นางมั่นใจว่าคนผู้นั้นคือซูเหมินจิ่น แต่ต้องมีคนเชื่อนางจึงจะใช้ได้นี่นา…

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 13 ม.ค. 69