ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 1

หลังผ่านไปหนึ่งก้านธูป ฉุนจิ้งถือซาลาเปาสี่ลูกที่แย่งมาจากศิษย์พี่ใหญ่ซึ่งกินข้าวปริมาณเยอะขึ้นทุกวันออกตามหาฉุนเจี๋ย จนมาพบอีกฝ่ายกำลังปีนอยู่บนกำแพงที่มุมหนึ่งอันสะดุดตาของเรือนบูรพา ยิ่งกว่านั้นอีกฝ่ายยังมีสมาธิเป็นพิเศษ คล้ายไม่ทันสังเกตถึงการมาของตนโดยสิ้นเชิง

ฉุนจิ้งย่องเข้าไปหาอย่างมือเบาเท้าเบา มองตามสายตาฉุนเจี๋ยออกไปด้านนอกก็เห็นพื้นที่ว่างเปล่าที่เพิ่งเกิดเรื่องวิวาทเล็กน้อยเมื่อครู่พอดิบพอดี

ยามนี้ด้านนอกไม่มีคนอยู่แล้ว เหลือเพียงต้นไหวเก่าแก่พันปีไม่แปรเปลี่ยนต้นนั้น

ใบหน้าฉุนจิ้งผุดรอยยิ้มแฝงแววชั่วร้ายขึ้นแวบหนึ่ง เขาสูดหายใจลึกคราหนึ่ง ตอนเตรียมจะเข้าประชิดใบหูของศิษย์พี่แล้วตะโกนดังๆ นั้นเอง กลับถูกฉุนเจี๋ยชิงพูดตัดหน้าก่อน

“ทำลับๆ ล่อๆ อะไร” สุ้มเสียงนั้นเฉื่อยเนือยเรียบเรื่อย เห็นชัดว่ารู้แต่แรกว่าเขามา

การเคลื่อนไหวของฉุนจิ้งชะงักกลางคัน ได้แต่ฝืนดันลมที่ขึ้นมาจุกที่ลำคอกลับลงไป เกาศีรษะเอ่ย “ศิษย์พี่ ท่านมาหลบอยู่ที่นี่ทำอันใด คงมิใช่…ลอบดูแม่นางผู้นั้นอยู่กระมัง”

ฉุนเจี๋ยได้ยินดังนั้นก็เหลียวหลังกลับไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งโดยไม่เอ่ยคำ มุมปากยังคงแต้มยิ้มเกียจคร้านเป็นอิสระ

นั่นนับเป็นรอยยิ้มประจำตัวเขาได้เลยทีเดียว ราวกับสลักอยู่บนหน้ากระนั้น ไม่ว่าเมื่อใดรอยยิ้มนี้ก็ล้วนติดอยู่บนใบหน้าเขาเสมอ หากไปเดินตลาดด้วยรอยยิ้มประเภทนี้ย่อมต้องเปล่งประกายจนสาวน้อยร้อยรักมากมายตาพร่าเป็นแน่ น่าเสียดายเมื่ออยู่ในสำนักศึกษาชิงหงที่มีแต่ศิษย์ชายทั้งหมดนั้นไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด

“คงไม่ใช่เรื่องจริงกระมัง ศิษย์พี่ ท่านอาจารย์พูดแล้ว ในเมื่อมายังสำนักศึกษาชิงหง จำต้องตั้งใจศึกษาเล่าเรียนสอบให้ได้ผลสำเร็จโดยไม่ว่อกแว่ก ข้องแวะหญิงสาวแต่งภรรยาอะไรล้วนทำให้เสียสมาธิ ต้องห้ามกระทำเด็ดขาด!” ฉุนจิ้งเอ่ยถึงตรงนี้ก็ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ยกมือกัดซาลาเปาในมือคำหนึ่ง แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะด้วยท่าทางลึกลับ “ฮี่ๆ แต่ท่านอาจารย์ก็กล่าวเช่นกันว่าอาหารการกินและความรักใคร่ปรารถนาเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ความรู้สึกรักชอบของสวยงามทุกคนล้วนมีเหมือนกัน ข้าศิษย์น้องเข้าอกเข้าใจดียิ่ง! เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ฮี่ๆ ข้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้ท่าน ท่านก็ยกซาลาเปาให้ข้าลูกหนึ่งได้หรือไม่”

“ยกซาลาเปาให้ผีหัวโตอย่างเจ้าน่ะเรอะ! เมื่อครู่ห้องเวจคนเต็ม ข้าศิษย์พี่จึงลอบมาปลดทุกข์สักหน่อยไม่ได้รึ” ฉุนเจี๋ยเคาะหัวเขาทีหนึ่ง จากนั้นถือโอกาสแย่งซาลาเปาส่วนของตนสองลูกนั้นมา หยุดชะงักเล็กน้อย แล้วยกมือชี้ไปที่ใต้เท้าฉุนจิ้ง ฉีกยิ้มใสซื่อไร้เดียงสา “อ้อ จริงด้วย ข้าปลดทุกข์ตรงตำแหน่งใต้เท้าเจ้าพอดีเสียด้วย”

ท่าทางกำลังกินซาลาเปาของฉุนจิ้งแข็งทื่อไปในพริบตา

ส่วนฉุนเจี๋ยบิดขี้เกียจเดินจากไปไกล เพราะในปากคาบซาลาเปาเสียงของเขาจึงอู้อี้ “หลอกเจ้าหรอกน่า! ไปได้แล้วๆ ไปดูว่าโรงอาหารยังมีโจ๊กใสเหลืออยู่หรือไม่”

กล่าวจบเขาก็หยุดฝีเท้าหมุนกายกลับมา คล้ายกำลังรอฉุนจิ้งตามมา ทว่าสายตากลับเหลือบขึ้นทอดมองออกไปไกลอย่างไม่เผยพิรุธ มองผ่านกำแพงเตี้ยนั้น เหม่อมองไปยังท้องฟ้า

ช่างน่าเสียดาย ด้วยตำแหน่งของเขาในตอนนี้มองเห็นยอดต้นไหวเก่าแก่นอกสำนักได้เพียงรางๆ เท่านั้น

เขาหรี่ตา รอยยิ้มที่มักประดับบนริมฝีปากเสมอนั้นติดจะแข็งทื่ออยู่บ้าง ผ่านไปสักพักถึงกลับมาเป็นปกติ