ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 4

บทที่ 4

ชีวิตคนดั่งละคร ต่างต้องอาศัยฝีมือการแสดงกันทั้งสิ้น

“เจ้าเป็นใครกัน” ฮ่องเต้เทียนหมิ่นขมวดคิ้วถาม “มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

“หม่อมฉันจงรั่วฉิง บิดามีนามว่าจงเหอลู่เพคะ” จงรั่วฉิงเงยหน้า เผยใบหน้ามอมแมมประหนึ่งเลอะผงถ่าน กล่าวด้วยสีหน้าไม่ได้รับความเป็นธรรม “หม่อมฉันก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ เป็นท่านพ่อที่คิดจะส่งหม่อมฉันมาเรียนหนังสือที่นี่ให้ได้ หม่อมฉันเองก็ไม่อยาก…”

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพลันหัวเราะ

เรื่องบุตรสาวเพียงคนเดียวของจงเหอลู่สติไม่สมประกอบเพราะคู่หมั้นเสียชีวิตกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังอาหารที่ทุกคนในเมืองลั่วหยางรู้กันทั่วอยู่แล้ว เป็นเหตุให้ไม่มีใครติดใจคำพูดนาง

“ทูลฝ่าบาท คุณหนูจงมาฝึกตนหาความสงบที่สำนักของกระหม่อมจริงๆ ยามนี้พำนักที่เรือนประจิม กระหม่อมเห็นว่านางมิใช่คนในสำนัก ทั้งยังเป็นสตรี วันนี้จึงไม่ได้ให้นางไปร่วมต้อนรับ การสร้างความแตกตื่นให้ฝ่าบาทในครั้งนี้ ขอฝ่าบาททรงระงับความพิโรธด้วย” ประมุขเขาต้วนรีบอธิบาย

“ไม่เป็นไร ลุกขึ้นเถอะ” เรื่องในบ้านสกุลจง ฮ่องเต้เทียนหมิ่นไม่เหมาะจะแสดงความเห็น เพียงยิ้มน้อยๆ กล่าว “ดรุณีที่จิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเพียงนี้หาได้ยากนัก เราจะลงโทษได้เยี่ยงไร”

ประมุขเขาต้วนดั่งยกภูเขาออกจากอก รีบหันไปเอ็ดจงรั่วฉิงเสียงค่อย “ยังไม่รีบขอบพระทัยฝ่าบาทอีก เสร็จแล้วก็กลับเรือนเจ้าไปเสีย!”

จงรั่วฉิงทำปากยื่น ลุกขึ้นยืนอย่างอ้อยอิ่ง ประหนึ่งยังจมจ่อมอยู่กับความน้อยใจที่ถูกบิดาบังคับส่งมาเรียนหนังสือ

ในตอนนี้เองฮั่วเหวินจิ่งพลันปรบมือเอ่ยว่า “สมแล้วที่เป็นสถานที่ศึกษาเล่าเรียน ไม่แปดเปื้อนฝุ่นธุลี เรือนที่ไม่มีคนพำนักนานหลายปียังคงสะอาดสะอ้านเพียงนี้ ที่แห่งนี้เป็นสถานที่อันล้ำเลิศสำหรับการเจริญสติฝึกฝนจิตใจอย่างที่คิดจริงๆ!”

แม้ใบหน้าเขายังมีรอยยิ้ม แต่ก้นบึ้งของดวงตากลับซุกซ่อนประกายคมกริบ

ประมุขเขาต้วนลอบเจ็บใจ หากรู้แต่แรกว่านางหนูจงรั่วฉิงอยู่ในเรือน เขามีหรือจะอ้างเหตุผลว่าเรือนแห่งนี้ไม่มีคนอาศัย บัดนี้ก่อให้เกิดความขัดแย้งกันเอง แล้วจะกลบเกลื่อนอย่างไรดีเล่า

ตอนที่ประมุขเขาต้วนกำลังปวดเศียรเวียนเกล้า จงรั่วฉิงกลับเบ้ปากแล้วกล่าว “เรียนท่านใต้เท้าผู้นี้ เรือนที่ไม่มีผู้คนอาศัยนานปีย่อมไม่มีทางสะอาดได้ด้วยตนเองแน่เจ้าค่ะ วันนี้ผู้น้อยถึงกับตื่นตั้งแต่ยามเหม่า อยู่ทำความสะอาดมาตลอดจนตอนนี้เลยเชียวนะเจ้าคะ!” นางเอ่ยพลางหันไปตะโกนเรียก “ซือฉิน ซือฉิน รีบออกมาเร็ว ข้างนอกมีคนเยอะแยะเลย!”

ด้านในมีคนส่งเสียงขานรับเสียงดังกังวานคำหนึ่ง ไม่นานก็มีหญิงสาวท่าทางเหมือนสาวใช้วิ่งเหยาะๆ ออกมา ในมือยังถือไม้กวาด ครั้นเห็นว่าด้านนอกมีการเคลื่อนไหวใหญ่โตเพียงนี้ก็ตื่นตะลึง ยืนนิ่งกับที่ไม่ขยับ เพียงเบิกตาโตมองทางนั้นทีทางนี้ทีไปทั่ว “คุณหนู นี่…”

“ยังไม่รีบคุกเข่า!” จงรั่วฉิงดึงคนออกมา กระซิบข้างหู “ผู้นั้นคือฝ่าบาท! ไม่เห็นเขาสวมชุดคลุมสีเหลืองหรือ ทั้งใต้หล้ามีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่สวมสีนี้ได้!”

แม้นางจะพยายามกดเสียงให้ต่ำลง แต่ทุกคนในที่นั้นยังคงได้ยินถ้อยคำนี้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ส่วนสาวใช้นามซือฉินผู้นั้นพอได้ยินก็ตกใจหน้าถอดสี รีบโยนไม้กวาดแล้วคุกเข่าลงเอ่ย ‘ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ’ ไม่หยุด

สองคนนี้หนึ่งคนร้องอีกหนึ่งคนรับเสมือนการแสดงเล่าเรื่องขบขันกระนั้น พาให้คนทั้งหลายหัวเราะครืนอีกคำรบ แม้แต่มุมปากของฮ่องเต้เทียนหมิ่นเองก็ยังหยักโค้งน้อยๆ

ฮั่วเหวินจิ่งยืนอยู่ด้านข้าง เบนสายตาจากไม้กวาดบนพื้นโดยไม่เผยพิรุธ หันมองมือดำเมี่ยมของซือฉินและใบหน้ามอมแมมเหมือนแมวลายตัวหนึ่งอีกครู่หนึ่ง ประกายเย็นเยียบในก้นบึ้งดวงตาจึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง