ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 4

อวิ๋นฉานได้ยินคำนั้น ฝีเท้าพลันหยุดชะงักจริงดังคาด

“คำสัญญาของสัตบุรุษ รถเทียมม้าสี่ตัวก็ไม่อาจเรียกกลับคืน” เขาหันหน้ากลับมา เชิดคางเล็กน้อยแล้วหันมองไปตามทิศที่จงรั่วฉิงอยู่ “เจ้าต้องการอะไร”

“ได้หนี้น้ำใจยิ่งใหญ่จากท่านเช่นนี้ ข้าย่อมต้องคิดให้ดีว่าจะใช้อย่างไรจึงจะถูก” จงรั่วฉิงยิ้มเอ่ย “ทว่าก่อนหน้านี้ท่านต้องช่วยอะไรข้าอย่างหนึ่ง”

“อะไร”

จงรั่วฉิงส่งสายตาปริบๆ ให้เขาอย่างเก้อกระดาก “คือว่า…เมื่อครู่ข้าเสียแรงมหาศาลกว่าจะปีนขึ้นต้นไม้ต้นนี้ได้ ตอนนี้ลงไม่ได้แล้ว…”

อวิ๋นฉานหันมองฉุนเจี๋ย น้ำเสียงทั้งห้วนกระด้างและเต็มปากเต็มคำ “ข้าอ่อนแอ ให้เขาทำ”

ฉุนเจี๋ยรู้สึกว่าตนเองนอนอยู่เฉยๆ ก็โดนลูกหลงไปด้วยจริงแท้

หนึ่งก้านธูปให้หลัง จงรั่วฉิงลงจากต้นไม้อย่างปลอดภัยในที่สุด นางตบฝุ่นที่มือ เอ่ยกับซือฉินที่ก้าวมารับ “นึกไม่ถึงว่าฝีมือข้าไม่เลวเลยทีเดียว! รู้แต่แรกก็คงไม่ประเมินตนเองต่ำแล้ว!”

ซือฉินปรบมือให้อย่างชื่นชม “เจ้าค่ะคุณหนู จุดที่ท่านร่วงลงมาแม่นยำเหลือเกิน ไม่ทำตนเองบาดเจ็บแม้แต่น้อย!”

อีกด้านหนึ่งฉุนเจี๋ยกุมบั้นเอวตะกายขึ้นมาจากพื้น ใช้สายตาประท้วงโดยไร้เสียง

ก่อนหน้านี้ทั้งที่ตกลงดิบดีให้จงรั่วฉิงกระโดดลงจากต้นไม้ ส่วนเขากับฉุนจิ้งยื่นมือรอรับอยู่ด้านล่าง นึกไม่ถึงว่าคุณหนูสกุลจงผู้นี้ตอนกระโดดลงมาเกิดเท้าลื่น ทิศที่จะกระโดดลงมาเบี่ยงเบน เป็นเหตุให้คนหงายหลังกระแทกลงมาตรงๆ ใช้เขาเป็นเบาะรองเนื้อรูปคนทั้งอย่างนั้น

นางร่วงลงมาได้แม่นยำอย่างแท้จริง หลบฉุนจิ้งและพื้นที่ว่างโดยรอบได้อย่างสมบูรณ์ ร่วงใส่เขาโดยเฉพาะคนเดียว

กระนั้นบ่นอยู่ส่วนบ่น สำหรับศิษย์น้องเล็กผู้ยากจะต่อกรท่านนี้ ฉุนเจี๋ยหลบเลี่ยงยังแทบไม่ทันมาตลอด เวลานี้เห็นว่าบรรลุหน้าที่แล้วจึงรีบเอ่ย “คือว่า…ข้าปวดเบากะทันหัน ขอตัวก่อน!”

ฉุนเจี๋ยเอ่ยพร้อมกับลากฉุนจิ้งที่ยังมึนงงกับสถานการณ์แล้วหมุนกายจากไป

สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายก็คือคราวนี้จงรั่วฉิงกลับไม่มีทีท่าจะรั้งเขา เพียงจัดเสื้อผ้าตนเอง วิ่งเหยาะๆ ไปตรงหน้าอวิ๋นฉาน แหงนหน้าน้อยๆ มองเขา “ขอบใจมาก!”

“ช้าก่อน” ฉุนเจี๋ยหยุดฝีเท้า ถึงที่สุดก็อดปริปากไม่ได้ “เมื่อครู่ผู้ที่ช่วยเจ้าคล้ายเป็นข้ากระมัง”

“แต่หากมิใช่หนุ่มรูปงามผู้นี้บอกให้ช่วย ศิษย์พี่ยังจะช่วยข้าหรือไม่” จงรั่วฉิงถาม

“แน่นอนอยู่แล้ว ศิษย์พี่ฉุนเจี๋ยเป็นคนดียิ่ง!” ฉุนจิ้งร้องหาความเป็นธรรมอยู่ด้านข้าง

“แล้วเหตุไฉนในยามปกติเห็นข้าแล้วต้องวิ่งหนีด้วย”

ขณะที่มองดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ คู่นั้นของจงรั่วฉิง ฉุนเจี๋ยพลันตระหนักได้ว่าตนหวิดหลงกลแล้ว แม่สาวน้อยผู้นี้ไฉนเจ้าเล่ห์เพทุบายมากขึ้นทุกวันนะ เขาจึงรีบเอ่ยด้วยสีหน้าเกรี้ยวโกรธ “ก็เพราะเจ้าไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลวนลามข้าแล้ว! ขะ…ข้าจะไปแล้วจริงๆ!”

สิ้นเสียงพูดเขาก็ลากฉุนจิ้งอีกครั้ง ครั้งนี้เรียกว่าวิ่งเต็มฝีเท้าอย่างแท้จริง ครู่เดียวก็หายลับไปจากประตูเรือน

อวิ๋นฉานที่เห็นทุกสิ่งอยู่ในสายตาหยักมุมปากเล็กน้อย สีหน้าเจือรอยนึกสนุกอยู่หลายส่วน กระนั้นเขาก็มิได้เอ่ยอะไร เพียงสะบัดแขนเสื้อน้อยๆ หมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง

จงรั่วฉิงก้าวขึ้นหน้าไปสกัดอีก “ช้าก่อน พวกเราก็นับว่าลงเรือลำเดียวกันแล้วกระมัง ผูกมิตรกันดีหรือไม่ ข้าชื่อจงรั่วฉิง แน่นอนว่าท่านเรียกข้าว่าฉุนจื้อก็ได้”

อวิ๋นฉานไม่แยแสนาง เดินเข้าไปในห้องต่อ