ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 4

“อย่าไปสิ” จงรั่วฉิงกระทืบเท้าแล้วไล่ตามไป “ท่านฟังให้ดี ฝ่าบาททรงออกปากด้วยพระองค์เองเชียวนะว่าเรือนทักษิณบัดนี้เป็นของข้าแล้ว หากท่านไม่บอกว่าชื่ออะไร พรุ่งนี้ข้าจะย้ายเข้ามา!”

“ตามสบายเถอะ ใต้หล้ากว้างใหญ่มีที่ใดเป็นบ้านมิได้บ้าง”

“ท่าน?” จงรั่วฉิงกัดฟัน ใช้ไม้ตาย “ได้ หากท่านไม่บอกข้า ข้าจะนำความลับท่าน…”

“อวิ๋นฉาน”

เหนือความคาดหมาย จงรั่วฉิงไม่ทันกล่าวจบอวิ๋นฉานก็อ่อนข้อทันที สิ้นเสียงตอบ เงาร่างนั้นก็หายลับไปด้านหลังม่านเรียบร้อย

ดวงหน้าจงรั่วฉิงแย้มยิ้มได้ใจพร้อมขยิบตาให้ซือฉิน

ซือฉินยกสองมือแนบพวงแก้ม เผยสีหน้าหลงเสน่ห์ “อวิ๋นฉาน…ชื่อนี้ไพเราะโดยแท้ เหมาะสมกับบุคลิกสง่างามดุจเทพเซียนของเจ้าตัวเหลือเกิน!”

“นั่นสิ ข้าก็คิดว่าเขารูปโฉมงดงามอยู่หรอก หากนิสัยไม่เสียเพียงนั้นก็ดี!”

“อาจเพราะเขายังไม่สนิทกับพวกเรากระมัง บ่าวได้ยินว่ามีคนจำพวกหนึ่งชอบวางท่าโอหังต่อหน้าคนแปลกหน้า แท้จริงเพราะกลัวคนไม่รู้จัก”

“อืม…ข้าก็ว่ามีเหตุผลยิ่ง! ต่อไปพวกเรามีเวลาก็มาเตร็ดเตร่ที่นี่บ่อยๆ แล้วกัน!”

หญิงสาวสองคนพูดคุยกันพลางเดินออกจากเรือนทักษิณ ไม่ทันไรเงาร่างของอีกสองคนก็ลุกขึ้นยืนจากพุ่มไม้ด้านหลังประตูเรือน

ฉุนจิ้งปัดใบไม้บนร่างพลางเอ่ย “ศิษย์พี่ เมื่อครู่ท่านร้อนใจจะหลบศิษย์น้องเล็กไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไม่ไปแล้วเล่า”

ฉุนเจี๋ยใช้มือลูบใต้คาง สายตายังจับอยู่ที่ทิศซึ่งจงรั่วฉิงจากไปเมื่อครู่ ปากพึมพำว่า “แปลกแท้ นางตามตอแยอวิ๋นฉานทำอันใด”

ไม่ใช่แค่เมื่อครู่ เรื่องที่ก่อนหน้านี้แม่สาวน้อยผู้นี้มาปรากฏตัวยังเรือนทักษิณโดยไม่มีที่มาที่ไปนั่นก็ชวนให้เคลือบแคลงเช่นเดียวกัน อย่างไรเสียฝ่าบาทก็เสด็จมาปุบปับ จงรั่วฉิงไม่มีวันรู้ล่วงหน้าเด็ดขาด คำอธิบายเดียวคือนางอยู่ที่เรือนของอวิ๋นฉานมาตั้งแต่แรก บังเอิญเจอกลุ่มคนโขยงใหญ่นั่นโดยไม่ตั้งใจ แล้วบังเกิดปฏิภาณไหวพริบเฉพาะหน้าแสร้งทำเซ่อคลี่คลายสถานการณ์วิกฤต

“เอ๋? ศิษย์พี่ท่านว่าอะไรนะ” ฉุนจิ้งดึงใบไม้ใบสุดท้ายที่เกาะติดอยู่บนหัวออกในที่สุด ไม่ทันฟังคำพูดเมื่อครู่ของฉุนเจี๋ยให้แจ่มชัด

ฉุนเจี๋ยไม่ได้ฟังเขาพูดเช่นเดียวกัน เอ่ยงึมงำกับตนเอง “ประหลาดนัก ด้วยนิสัยสุนัขของอวิ๋นฉาน กลับยอมให้แม่สาวน้อยนั่นกดขี่? ที่แท้เขาถูกจับจุดอ่อนอะไรไว้กันแน่”

“ไม่กระมัง ด้วยรูปร่างท่าทางของคุณชายอวิ๋น…ใครจะมีปัญญาทำอะไรเขาได้”

“เขาน่ะหรือ” ฉุนเจี๋ยส่ายหน้า แค่นเสียงเฮอะคำหนึ่ง “ดูภายนอกมีหนามทั่วร่าง แท้จริงก็เป็นแค่พระโพธิสัตว์ดินเหนียว^*”

ฉุนจิ้งคิดเห็นดังว่าจริงๆ จึงเปลี่ยนแนวความคิดไปอีกทาง “บางทีเขาอาจต้องใจศิษย์น้องเล็กก็เป็นได้ ข้าเห็นศิษย์น้องเล็กก็มีความรู้สึกดีต่อเขามากเช่นกัน ชมว่าเขารูปงามไม่หยุดปากเชียว”

ฉุนเจี๋ยชะงัก จู่ๆ ก็หันมาจ้องอีกฝ่ายตรงๆ

ฉุนจิ้งร้อนตัวเล็กน้อย “ข้า…พูดอะไรผิดไปหรือไม่”

ฉุนเจี๋ยถอนสายตากลับอย่างว่องไว วางท่าไม่เห็นพ้อง “ใบหน้าโดนปิดอยู่ก็ดูออกด้วยหรือว่าหน้าตางดงามหรือไม่ อีกอย่างเป็นชายชาตรีเอาแต่ดูหน้าตาไปทำอันใด ต้องดูที่เนื้อใน ดูที่ความสามารถ!”

ฉุนจิ้งแก้ไขความคิดในบัดนั้น แล่นเรือตามทิศทางลม “กล่าวได้ถูกต้อง เหมือนอย่างศิษย์พี่ของพวกเราเช่นนี้!”

“ต้องอย่างนี้สิ” ฉุนเจี๋ยเคาะหน้าผากศิษย์น้องเบาๆ “มีแววปลุกปั้นได้!”

ในตอนนี้เองทั้งสองก็ได้ยินเสียงร้องเรียกดังมาจากด้านนอก…