ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

ในห้วงสมองของมู่หรงฉางเฟิงและฉินจ้งเยี่ยมีข้อความนี้ปรากฏขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

หลังจากอยู่ด้วยกันในช่วงที่ผ่านมา พวกเขาเข้าใจอย่างเต็มเปี่ยมแล้วว่าหัวหน้าเฟิงนั้นเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ บางครั้งหลักการที่ยึดถือปฏิบัติอย่างเข้มงวดก็สามารถ ‘ยืดหยุ่นได้อย่างมาก’

นับประสาอะไรกับแค่คำชมเชยไม่เจ็บไม่คันไม่กี่คำในยามนี้ พวกเขายิ่งเชื่อว่าหัวหน้าเฟิงพูดออกมาได้อย่างไร้ซึ่งความกดดันหรือความตะขิดตะขวงใจโดยสิ้นเชิง

ด้วยเหตุนี้คนทั้งสองจึงยืนขึ้นกล่าวอย่างเคารพนบนอบพร้อมกัน…

“หัวหน้าเฟิงชมเกินไปแล้ว พวกเรารับมิไหว”

“ไม่ต้องถ่อมตัวไป พวกท่านทำได้” เฟิงเจ๋อเดินมาตบบ่าพวกเขาอย่างองอาจ “พวกท่านวางใจได้ เรื่องยาลูกกลอนสำหรับรักษาผู้บาดเจ็บหลังจากนี้ สมาคมหมอโอสถจะอำนวยให้ต่อไป เชื่อว่ามีพวกท่านอยู่ บาดเจ็บสาหัสเพียงไรก็สามารถหายดีได้ในเวลาอันสั้น”

วาจานี้แฝงความหมายลึกซึ้งยิ่งว่า ‘พวกท่านสองคนไม่ต้องปฏิเสธแล้ว ข้าอำนวยยาลูกกลอนให้ พวกท่านก็จัดการให้ดี ให้ตาแก่อย่างข้าจากไป…เที่ยวเล่นได้อย่างไม่มีห่วง’

มู่หรงฉางเฟิงกับฉินจ้งเยี่ยอับจนคำพูดไปทันใด “…”

นี่คือการกดขี่ข่มเหงกระมัง คือการกดขี่ข่มเหงใช่หรือไม่

ถ้าพวกเขากล้าคัดค้าน หัวหน้าเฟิง…จะต้องทำเรื่องอย่างหักจำนวนยาลูกกลอนออกมาเป็นแน่

ปะทะกับผู้อาวุโสที่หัวรั้นหนักถึงเพียงนี้ ซ้ำยังเป็นหมอโอสถคนสำคัญ ช่างเหลือจะรับจริงๆ

สุดท้ายก็เป็นเซียวชินที่ทนดูไม่ไหวอีกต่อไป “อย่าทำให้เด็กอย่างพวกเขาลำบากใจเลย”

“ข้าทำหรือ” เฟิงเจ๋อท่าทางบริสุทธิ์ไร้ความผิดยิ่ง

“หากท่านอยากพักอยากไป…หาน้องชายของท่านจริงๆ ก็รีบช่วยจัดการงานให้เรียบร้อย ท่านก็จะได้ไปเร็วขึ้นแล้ว”

คำว่า ‘เที่ยวเล่น’ เซียวชินพูดออกมาไม่ได้จริงๆ

งานทางเหนือยังจัดการไม่เรียบร้อยก็อยากจะไปเที่ยวเล่น นี่ช่างไร้ความรับผิดชอบและไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เอาเสียเลย