ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

“อีเหรินน้อย…” เฟิงเหยี่ยนยิ่งคับแค้นใจ

ไป่หลี่จิงหงยัดชาถ้วยหนึ่งใส่มือเฟิงเหยี่ยน

เฟิงเหยี่ยนงุนงงยิ่ง

โม่ซั่งเฉินก็ไม่เข้าใจนัก

“พรืด…” ทว่าโม่อีเหรินขำกลิ้ง

ท่านตาเหยี่ยนอึ้งงันไปแล้ว ท่านตาก็ถึงกับตะลึงไปเล็กน้อยเช่นกัน นี่ช่าง…ไม่ง่ายเลยจริงๆ

มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าการที่ท่านตาจะสีหน้าเปลี่ยนสักทีนั้นยากมากเพียงไร

ไป่หลี่จิงหงยิ่งใหญ่เกรียงไกรยิ่งนัก

เฟิงเหยี่ยนมองชาถ้วยนั้น แม้ชาวิเศษจะเป็นของดี แต่ไฉนเขาถึงได้มีความรู้สึกคล้ายถูกเมินเฉยอย่างไรอยู่

“เหนื่อยหรือไม่” ภูเขาน้ำแข็งยักษ์ไป่หลี่จิงหงเอ่ยปากในที่สุด

“ไม่เหนื่อย” ดวงตาเรียวคิ้วของโม่อีเหรินโค้งขึ้น

ถ้าแค่ทำของกินนิดหน่อยก็เหนื่อย พลังกายก็ถือว่าย่ำแย่เกินไปแล้ว ต้องกลับไปฝึกที่เกาะโม่เสวียนใหม่

“อืม” ไป่หลี่จิงหงพยักหน้า ก่อนรินชาให้นาง

โม่อีเหรินดื่มหมดแล้วก็มองท่านตา “ท่านตา ข้าอยากไปเดินเล่นบนฝั่งสักหน่อยเจ้าค่ะ”

“ไปเถอะ” โม่ซั่งเฉินพยักหน้า

“ขอบคุณท่านตาเจ้าค่ะ” โม่อีเหรินส่งพวกชุดน้ำชาและใบชาให้ท่านตาเหยี่ยนทั้งหมด จากนั้นก็จับมือไป่หลี่จิงหง กระโดดเบาๆ ทีเดียวก็พ้นจากเรือไปถึงบนฝั่ง

สองพี่น้องสกุลฉู่กับสัตว์วิเศษทั้งสี่เห็นแล้วก็ทำท่าจะตามไปทันที

“พวกเจ้ามานี่” โม่ซั่งเฉินเอ่ย สองคนสี่สัตว์ก็กลับมานั่งที่เดิมอย่างเงียบๆ

“ท่านตา พวกเรา…” ฉู่เซวียนฉีเพิ่งจะเปิดปาก โม่ซั่งเฉินก็พูดออกมาประโยคหนึ่ง

“ทุกเรื่องมีขอบเขต ทำเกินไปก็ไม่ดี”

“…” นี่หมายถึง…

โม่ซั่งเฉินมองสองพี่น้องปราดหนึ่ง สองพี่น้องสกุลฉู่ก็เข้าใจในทันใด

ถึงจะอยากเป็นดวงไฟ ก็ไม่อาจส่องแสงสว่างจ้าอยู่ตลอดได้ เช่นนี้จะทำให้คนรู้สึกระคายตาได้ง่ายๆ แล้วจะพาลปิดไฟเสียเอง