ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

ที่บอกว่าอยากเดินเล่นบนถนนของเมืองอิ้งสุ่ย นั่นมิใช่เรื่องหลอกลวง

โม่อีเหรินจูงไป่หลี่จิงหงขึ้นฝั่งได้ก็พุ่งตรงไปที่ร้านหนังสือที่ใกล้ที่สุด หยิบรายชื่อหนังสือมาดู แล้วกวาดตามองหาเล่มที่ยังไม่เคยอ่าน ก่อนจะจ่ายเงินและยัดใส่ในกระเป๋าวิเศษทั้งหมด จากนั้นก็ถือออกมา

อีกทั้งนางยังพุ่งตัวไปร้านถัดไปโดยไม่สนใจคนงานร้านผู้น่าสงสารที่ถูกจำนวนหนังสือที่นางซื้อทำให้ตกใจจนอากัปกิริยาแข็งทื่อเหมือนกับหุ่นไม้

ร้านนี้ขายของใช้ที่เกี่ยวข้องกับพวกเครื่องเขียนและศิลาบันทึกโดยเฉพาะ

โม่อีเหรินเดินเข้าประตูมาได้ก็ซื้อของไปกองใหญ่เช่นเดียวกัน จากนั้นก็ท่องคำว่า ‘เก็บ’ ในใจ ใส่ข้าวของเข้าไปในกระเป๋าวิเศษอีกใบ ก่อนจะจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้าน

ร้านถัดมาเป็นร้านสมุนไพร นางโกยสมุนไพรที่ถูกใจมาอีกครั้งแล้วจากมา

ร้านถัดจากนั้นเป็นร้านอาวุธ แน่นอนว่ามิใช่จะซื้ออาวุธ แต่อยากหาดูว่ามีวัตถุดิบดีๆ อะไรหรือไม่

ผลคือ…ไม่มี

โม่อีเหรินก็มิได้ผิดหวัง วัตถุดิบชั้นดีเดิมทีก็หายาก ไม่จำเป็นต้องคาดหวังมากเกินไป หลังจากนี้ก็ถึงเวลากินขนม นางจะได้เดินเล่นเรื่อยเปื่อยแล้ว

ยามราตรีของเมืองอิ้งสุ่ย เนื่องจากการขนส่งทางน้ำมีความพัฒนา อีกทั้งทิวทัศน์ยามราตรีของแม่น้ำก็งดงาม ดังนั้นแม้ประตูเมืองจะปิดเร็ว แต่ร้านรวงต่างๆ กลับยังเปิดกันถึงดึกดื่น

เมืองทั่วไปพอถึงยามซวี* ก็มีคำสั่งห้ามออกนอกเคหสถานแล้ว แต่ที่เมืองอิ้งสุ่ย ทุกวันหากยังไม่ถึงยามจื่อ* ก็จะยังคึกคักไม่หยุด

สายลมยามราตรีเย็นอยู่เล็กน้อย เนื่องจากขณะพัดผ่านแม่น้ำอิ้งชวนก็ได้นำพาไอน้ำมาด้วยบางๆ

เรือบนแม่น้ำอิ้งชวนมีทั้งที่แล่นและหยุดจอด ประดับให้แม่น้ำทั้งสายสว่างไสวน่าประทับใจ

ส่วนร้านค้าและหาบเร่แผงลอยสองฝั่งตลิ่งนี้ พอมองเห็นเรือและผู้คนที่สัญจรไปมาก็พากันร้องขายของอย่างคึกคักอบอุ่น

ท่ามกลางผู้คนที่ขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสายกลับมีเงาร่างสองร่างที่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว