ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

“ข้าจะทำให้เขาเห็นด้วย” ไป่หลี่จิงหงกล่าวอย่างเอาจริงเอาจังยิ่ง

“จะไม่โมโห?”

“ไม่”

“ถ้าเกิดต้องใช้เวลาหลายปีมากเล่า” เห็นได้ชัดยิ่งว่าท่านตาไม่อยากให้นางแต่งงานเร็วๆ นี้แน่

แม้ว่านางเองก็รู้สึกว่าตนเองยังเด็กเช่นกัน…หากเป็นชาติก่อน ด้วยอายุในตอนนี้ของนางก็เพิ่งจะขึ้นมัธยมปลายเท่านั้น แต่งงานในเวลาเช่นนี้ ยังคงน่า…อิหลักอิเหลื่ออยู่บ้างจริงๆ

“ต่อให้ต้องใช้เวลาหลายปี เจ้าก็เป็นของข้าเช่นเดิม ข้าจะแต่งงานกับเจ้า เจ้าก็แต่งงานได้แค่กับข้าคนเดียว”

สามารถแต่งงานโดยเร็วได้ย่อมดียิ่ง แต่ถึงจะต้องใช้เวลาหลายปี เขาก็ยังจะแต่งกับนาง

ไม่มีข้อสรุปอื่น

กล่าววาจานี้จบ ไป่หลี่จิงหงก็ยังมองดูนางอย่างจริงจังตั้งใจ สายตาไม่กะพริบ สีหน้าไม่เปลี่ยน ความหมายคือ ‘รีบพูดมาเร็วว่าเจ้าเองก็จะแต่งงานกับข้าคนเดียวเช่นกัน’

เขารอคอยให้นางเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาเองอย่างจริงจังตั้งใจ

“พรืด…” โม่อีเหรินหัวเราะพรืดออกมาเสียงหนึ่งอย่างสุดจะกลั้น

นางไม่เคยคิดเลยว่าไป่หลี่จิงหงที่ทั้งเย็นชาทั้งเย่อหยิ่งทั้งเคร่งขรึมและเหมือนภูเขาน้ำแข็งมาโดยตลอดก็มีสีหน้า ‘น่ารักน่าหยิก’ ถึงเพียงนี้ได้เช่นกัน

น่ารักกว่าลูกสุนัขที่เพิ่งเกิดเสียอีก!

จิงหง ลูกสุนัข? พรืด…

พอเห็นนางหัวเราะจนหยุดไม่อยู่ ไป่หลี่จิงหงก็ฉงนสนเท่ห์อยู่บ้าง แต่ก็มิได้ขยับ ยังคงมองนางต่อไป

สีหน้าท่าทางนี้ยิ่งน่ารักน่าหยิกกว่าเดิมเสียอีก

โม่อีเหรินหัวเราะหนักจนหยุดไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม

ไป่หลี่จิงหงมองไปมองมากลับพลันยื่นมือออกมาปัดเส้นผมที่ปลิวอยู่ข้างแก้มนาง จากนั้นก็จ้องมองกลีบปากอ่อนนุ่มชุ่มฉ่ำที่นางกัดไว้ด้วยต้องการกลั้นเสียงหัวเราะ

โม่อีเหรินพลันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี จึงเงยหน้าขึ้นอย่างงงงันอยู่บ้าง

ไป่หลี่จิงหงโอบเอวนางไว้ทันที ขณะกำลังโน้มตัวลงมา ท่าทางกลับเปลี่ยนไปในฉับพลัน

“ออกมา!”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 2 ก.พ. 65 เวลา 12.00 น.