ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

“ระวังคำพูดของเจ้าหน่อย” เสียงที่กล่าววาจาเมื่อครู่นี้ดังมาอีกครั้ง เมื่อครู่เป็นการถาม ยามนี้เป็นการเตือน

โม่อีเหรินได้ยินแล้วกลับเบิกตาโต แววตาสว่างวาบ “จิงหง นางกำลังขู่ข้ากระมัง”

“ใช่”

“เช่นนั้นข้าขู่กลับไปได้หรือไม่” แววตาโม่อีเหรินเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม

“ได้” ไป่หลี่จิงหงพยักหน้า

เขาตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ นางกลับยุ่งยากใจ

“แต่ว่า…จะพูดเหน็บแนมอะไรก็เป็นการหยาบคาย จะขู่อะไรก็เป็นการวู่วาม ข้าไม่อาจทำตัวหยาบคายและวู่วามเพราะว่าผู้อื่นทำตัวเช่นนั้นมาก่อนได้ เช่นนี้ไม่สมควรให้ค่าอย่างยิ่ง” นั่นเป็นการทำให้ความเหนื่อยยากลำบากใจของท่านตาที่อบรมสั่งสอนนางมาตั้งแต่เล็กต้องสิ้นเปลืองไปโดยเปล่าประโยชน์

คนทั้งหลายในที่นั้นต่างหมดสิ้นคำพูดใด “…”

นี่คือการลดคุณค่าอีกฝ่ายตรงๆ กระมัง! โหดเหี้ยมยิ่งกว่าการพูดพล่ามและข่มขู่เสียอีก

การตอบสนองเยี่ยงนี้ของสาวน้อยผู้นี้มิใช่เรื่องปกติโดยสิ้นเชิงกระมัง

หรือว่านางจะจงใจ

หากใช่…

คนทั้งหลายรู้ในทันทีว่าสาวน้อยที่ดูน่ารักและงดงามมากผู้นี้ไม่ควรมีเรื่องด้วย ต้องระวังเอาไว้

ทุกคนอดร่ำร้องอยู่ในใจไม่ได้ว่าออกเรือไปอยู่ให้ห่างจากพวกเขา มีเรื่องครึกครื้นให้ดูนั้นดียิ่ง แต่ก็ต้องระวังความปลอดภัยเช่นกัน พวกเขาไม่อยากโดนหางเลขไปด้วย

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องสนใจนาง” ไป่หลี่จิงหงบอกกับโม่อีเหรินอย่างสุขุมเยือกเย็นยิ่ง

“ดีเหมือนกัน ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีความสนใจต่อคนที่เอาแต่ซ่อนหัวซ่อนหาง” โม่อีเหรินหันไปทางเรือที่อยู่ทางด้านหน้า “ท่าน…ป้าท่านนี้ เชิญท่านพาตัวสาวใช้ของท่านกลับไปด้วย”

ขณะจะเรียกขาน โม่อีเหรินยังตั้งใจคิดเป็นพิเศษ สุดท้ายก็ตัดสินใจได้ว่าคำว่า ‘ท่านป้า’ นี้เหมาะสมยิ่ง จึงเรียกออกไปเช่นนี้

เรือลำที่อยู่ทางด้านหน้านั้นยังไม่มีการตอบสนอง แต่ดูคล้ายจะเริ่มแผ่ไอเย็นออกมารำไร

“นี่ ท่านป้า ท่านหลับไปแล้วหรือ”

“พรืด…” มีคนหัวเราะออกมา

เฟิงเหยี่ยนที่อยู่ในประทุนเรือยิ่งหัวเราะออกมาดังลั่น บนใบหน้าฉู่เซวียนอั๋งกับฉู่เซวียนฉีสองพี่น้องก็มีแววขบขันเช่นกัน

มีเพียงโม่ซั่งเฉินที่ยังคงนั่งดื่มชาอยู่กับที่อย่างสุขุมเยือกเย็น

ในขณะที่เรือหรูหรางดงามที่อยู่ทางด้านหน้านั้นกลับพลันสั่นสะเทือน ก่อกวนให้แม่น้ำอิ้งชวนค่อยๆ โหมซัดสาดจนเกิดคลื่นกระเพื่อมขึ้นลง เรือที่เดิมทีแล่นอยู่บนแม่น้ำจึงโคลงเคลงตามคลื่นไม่หยุดในทันที

“เกิดเรื่องอะไร!”

“ไม่ต้องถามแล้ว รีบเทียบฝั่งเร็วเข้า!”

คนตะโกนข้ามเรือกัน ผู้ที่ค่อนข้างมีประสบการณ์บังคับหางเสือเอาเรือเทียบฝั่งท่ามกลางการซัดกระเพื่อมของน้ำในแม่น้ำทันที หลังจากนั้นคนก็รีบขึ้นฝั่ง หาสถานที่ที่มีทัศนวิสัยดี เตรียมตัวชมความครึกครื้นต่อ