ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

“บังคับหางเสือให้มั่น!”

“เกิดอะไรขึ้น”

“นี่มันเรื่องอะไร!”

รอบลำเรือทั้งซ้ายขวาหน้าหลังล้วนเกิดอาการโคลงเคลง เสียงแตกตื่นตกใจดังขึ้นเป็นระลอก คนบนเรือต่างวิ่งตึงตังออกจากประทุนเรือมายังดาดฟ้าเรือ ชะเง้อชะแง้มองด้วยความตื่นตระหนก

ไป่หลี่จิงหงรวบรวมปราณ ส่งพลังปราณออกไปทำให้คลื่นลูกใหญ่บนแม่น้ำอิ้งชวนสลายกำลัง รักษาความนิ่งของตัวเรือเอาไว้

เสียงตวาดแฝงความเยียบเย็นเสียงหนึ่งเอ่ยถามมายังไป่หลี่จิงหงพร้อมกัน…

“การหลบลี้หนีหน้าก็คือท่าทีที่เจ้าปฏิบัติต่อมารดาของตนเองอย่างนั้นหรือ”

คำถามแฝงโทสะดังก้องไปทั่วทุกด้าน ทำให้คนบนเรือโดยรอบต่างฉงนสนเท่ห์ มีเพียงไป่หลี่จิงหงกับโม่อีเหรินที่คนหนึ่งยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย อีกคนเลิกคิ้วยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

คนอื่นๆ บนเรือมองดูบุรุษและสตรีที่ยืนเคียงกันคู่นี้

บุรุษดูหนุ่มแน่นยิ่ง เหมือนว่าเพิ่งเป็นผู้ใหญ่ หากแต่บุคลิกเย็นยะเยือกนั้นชัดเจนเกินไป ข่มขวัญให้คนไม่กล้ามองนาน

ส่วนสตรี…สมควรเรียกว่าสาวน้อย บนดวงหน้าที่งดงามไม่ว่ายามยิ้มแย้มหรือโกรธขึ้งไม่มีแววหวาดหวั่นลนลานแม้แต่กระผีกเดียว แววตาที่ทั้งดำทั้งเจิดจ้าดูมีชีวิตชีวาไร้ใดเทียม มองดูรอบด้านอย่างคล้ายว่าสงสัยใคร่รู้ อีกทั้งคล้ายว่าไม่พอใจ นางเผลอหลุดรอยยิ้มที่ริมฝีปากออกมา ก่อนจะรีบกลั้นไว้

แม่น้ำอิ้งชวนที่ได้รับผลกระทบจากพลังเวลานี้ค่อยๆ สงบลงแล้ว…รอบด้านเงียบกริบ ประหนึ่งกำลังรอว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาก่อนกลับเป็นคำถามเสียงเบา

“จิงหง ท่านรู้หรือไม่ว่าคนเช่นไรที่กล้าเพียงแอบส่งเสียงอยู่ลับหลัง แต่มีอะไรกลับไม่กล้าปรากฏตัวออกมาพูดตรงๆ ชอบวางมาด ทั้งยังชอบยกฐานะมาข่มผู้อื่น”

เสียงของโม่อีเหรินไม่ดัง แต่ทุกคนได้ยินกันทั่ว

เสียงนางใสแจ๋ว น้ำเสียงใสซื่อ เมื่อประกบคู่กับสีหน้าข้องใจที่ดูไร้เดียงสาปานเด็กน้อยน่ารักก็ทำให้คนเห็นแล้วอยากจะทำตัวเป็นอาจารย์ตอบคำถามศิษย์ เอ่ยตอบคำถามนี้เสียเองยิ่งนัก

“คนเช่นไรหรือ” เสียงพูดเยียบเย็นย้อนถาม

“คนที่ไม่มีความสามารถอย่างไรเล่า” นางพ่นคำตอบออกมาด้วยท่าทางจริงจังเคร่งขรึม

“…” คนทั้งหลายได้ยินก็ปากอ้าตาค้างไป

นี่…นี่จะตรงเกินไปแล้วหรือไม่

นี่…นี่จะท้าทายกันเกินไปแล้วหรือไม่!

ไป่หลี่จิงหงใช้สายตาแสดงความสงสัยว่าเหตุใดถึงเป็นคนที่ไม่มีความสามารถ

“เพราะว่าคนพรรค์นี้มีจุดเด่นอยู่ข้อหนึ่ง ก็คือชอบพูดจิกกัด” โม่อีเหรินถอนหายใจ ประหนึ่งว่านางรู้สึกเสียดายเหลือเกิน

คนทั้งหลายหมดคำพูด

เสียดายอะไรกัน! เห็นชัดว่าเจ้าทั้งวิจารณ์ผู้อื่นอย่างโจ่งแจ้ง เหน็บแนมผู้อื่นอย่างลับๆ แล้วจะมาทำท่าทางว่าข้าจิตใจดี ข้าเศร้าใจ ข้าเสียดาย ข้าจนใจได้อย่างไร

นี่ต้องการเล่นละครฉากใดกันแน่!