ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

โม่อีเหรินอาศัยจังหวะนี้มองไปยังเรือลำที่อยู่ทางด้านหน้าปราดหนึ่ง

ตัวเรือทำจากไม้มีลายสีเข้ม ประดับด้วยม่านมุ้งสีอ่อน หัวเรือและหางเรือล้วนแขวนด้วยโคมแก้วสี ดูหรูหรางดงามไร้ใดเทียมอย่างแท้จริง

ไป่หลี่จิงหงสีหน้าไม่หวั่นไหว กลิ่นอายทั่วร่างเยียบเย็นลงอีกครั้ง พลังสายที่สองกำลังจะส่งออกไป…แขนเสื้อกลับถูกดึงไว้

ไป่หลี่จิงหงก้มหน้ามองมือของโม่อีเหริน พลังปราณสลายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที

เกิดเสียงดังตึงขึ้น

ไป่หลี่จิงหงมองไป สตรีบางคนที่เอาแต่อ้างถึงฮูหยินหมอบอยู่กับพื้นลุกไม่ขึ้นแล้ว

“อืม ดูเหมือนยาจะออกฤทธิ์ช้าไปหน่อย” โม่อีเหรินรำพึงกับตนเอง

เมื่อก่อนเวลาใช้ก็ออกฤทธิ์เร็วดี บัดนี้ออกฤทธิ์ช้ากว่าเพราะคนผู้นี้มีพลังวัตรค่อนข้างสูงกระนั้นหรือ

อืม ว่างๆ จะต้องหลอมที่มีฤทธิ์แรงกว่านี้ออกมาอีก

“ยาสลบ?”

“ไม่ใช่ เป็นผงแข็งทื่อน่ะ”

“ผง…แข็งทื่อ?” ฟังดู…เหมือนไม่ใช่ของดีอะไร

“ท่านดูสิ ดวงตานางยังขยับอยู่ ไม่ได้สลบไป เพียงแต่ร่างกายแข็งทื่อ ไม่มีแรงจะขยับส่งเดชเท่านั้นเอง” โม่อีเหรินชี้แจง

“…”

“จิงหง ท่านอยากเอาไว้ใช้สักหน่อยหรือไม่” โม่อีเหรินล้วงขวดยาขวดหนึ่งออกมา ก่อนพูดอย่างลื่นไหลยิ่ง “นี่มีประสิทธิภาพมากกว่ารุ่นก่อน ไม่เพียงทำให้ร่างกายแข็งทื่อ ยังจะทำให้ทั้งตัวไร้เรี่ยวแรง ไม่อาจขยับเขยื้อนได้ด้วย ยาเป็นรูปแบบผง ใช้ร่วมกับลมสามารถกลายเป็นเครื่องสังหารขนาดใหญ่ได้ ดังนั้นเวลาใช้จะต้องระวังเป็นพิเศษไม่ให้พลอยทำอันตรายต่อคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ไปด้วย”

โม่อีเหรินพูดจบก็รู้สึกเก้อเอง ไฉนจึงฟังเหมือนเป็น ‘คำโฆษณาชวนเชื่อ’ ถึงเพียงนี้นะ

“…” ไป่หลี่จิงหงเหลือบมองซย่าอวี่ปราดหนึ่งเพื่อดูสภาพของผู้ที่ถูกวางยา จากนั้นก็รับไว้อย่างเงียบๆ

“จะไปที่เรือลำข้างหน้าหรือไม่” จัดการคนที่มาเรียบร้อยแล้ว โม่อีเหรินถึงค่อยหันมาถาม

“ไม่จำเป็น” ไป่หลี่จิงหงจูงมือนาง หมุนตัวทำท่าจะกลับเข้าประทุนเรือ ทันใดนั้นเรือลำข้างหน้ากลับแผ่พลังสายหนึ่งออกมา กระทบผิวแม่น้ำอิ้งชวนจนเกิดคลื่นลูกใหญ่ซัดออกไปรอบทั้งสี่ด้าน