ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 1

“นั่ง”

คำนี้คำเดียวก็โค่นหลิงเซ่าจวินลงได้

“ไป่หลี่จิงหง ท่านพูดมากขึ้นสักสองสามคำไม่ได้เชียวหรือ”

ไป่หลี่จิงหงใช้สายตาตอบเขาว่า ‘ยุ่งยาก’

“อย่างน้อยก็บอกนามของผู้ที่ช่วยท่านไว้มา”

“นาง”

สายตาของบุรุษทั้งสามมองไป

นาง?

โม่อีเหรินนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง บนบ่าขวามีสัตว์ตัวน้อยสีเงินเกาะอยู่ตัวหนึ่ง นางสวมชุดตัวนอกสีแดงใบเฟิง* แขนเสื้อสีขาวบานออกราวกับกลีบบุปผาตามการเคลื่อนไหวของมือนาง

โม่อีเหรินยุ่งมาก…กำลังกินลูกสนที่แกะเปลือกเรียบร้อยแล้วอยู่

“นาง?!” ผู้ที่ตกใจที่สุดคือหลิงเซ่าจวิน

แต่อันที่จริงก็ไม่สมควรตกใจถึงเพียงนั้น เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าโม่อีเหรินเป็นหมอโอสถ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่านางจะสามารถรักษาไป่หลี่จิงหงให้หายดีได้ภายในเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่วัน

หลิงเซ่าจวินรู้สึกว่าตนเองถูกทำให้สะเทือนใจเข้าแล้ว…

“นาง?” หลงชิงเหยารู้สึกสงสัยใคร่รู้ในตัวนางยิ่ง

นางก็คือผู้เยาว์ผู้นั้นนั่นเอง!

อายุน้อยมากจริงๆ นับว่าเป็นผู้เยาว์ของผู้เยาว์อีกทีได้เลยทีเดียว

มิหนำซ้ำยังน่ารักและงดงามมากเหมือนที่หลิงเซ่าจวินว่า

ส่วนที่บอกว่า ‘อันตรายมาก’ นั้น…ตรงที่ใดกัน

“ไป่หลี่จิงหง นางคือ?” หลงชิงเหยาตัดสินใจเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ยิ่ง

“คู่หมั้นข้า โม่อีเหริน” คำตอบของไป่หลี่จิงหงประหยัดถ้อยประหยัดคำเหมือนดังที่แล้วมา

หลงชิงเหยารู้สึกว่าปกติยิ่ง ทว่าหลิงเซ่าจวินที่เคยได้ยินเขากับโม่อีเหรินคุยกันกลับมีท่าทีเดียดฉันท์

ทว่าตอนนี้เขายังไม่มีเวลามาเดียดฉันท์อย่างจริงจังแล้ว

หลิงเซ่าจวินออกตัววิ่งปราดมาถึงข้างโม่อีเหรินทันที

“โม่อีเหริน ท่านรักษาไป่หลี่จิงหงได้อย่างไร”

“อืม…” โม่อีเหรินเคี้ยวลูกสนเม็ดหนึ่ง กลืนลงไปแล้วถึงพูดต่อ “ก็รักษาอย่างนี้”

“รักษาอย่างใด”

แม้คำตอบของโม่อีเหรินจะขอไปทียิ่ง แต่หลิงเซ่าจวินมีน้ำอดน้ำทน ยังคงถามต่อไป