ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 3

สี่ด้านทะเลสาบจงโยวในจุดที่ไกลออกไป ผู้ที่มีพลังยุทธ์ลึกล้ำไม่อาจหยั่งไม่กี่คนมองเห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้วก็มีท่าทีต่างๆ กันไป

บ้างเลิกคิ้ว บ้างขมวดคิ้ว บ้างยิ้ม บ้างเห็นใจยิ่ง

สรุปคือคราวนี้มีคนเข้าแดนสมบัติเต็มจำนวนแล้ว ผู้ที่ผิดหวังเชิญรอไปอีกแปดสิบเอ็ดปีแล้วกัน

หลังบานกระจก ไอน้ำลอยอบอวล ชื้นเสียจนคล้ายว่าจะให้เสื้อผ้าชื้นไปด้วย ต่อจากนั้นก็มีแสงจ้าสาดมาอีก เกิดความรู้สึกไร้น้ำหนัก ก่อนที่โม่อีเหรินจะตกลงบนพื้นหญ้าแห่งหนึ่ง

โม่อีเหรินมองไปรอบๆ ทันที

ไป่หลี่จิงหงหายไปแล้ว คิดว่าคงจะถูกแดนสมบัติจับแยกกันแล้ว

โม่อีเหรินมิได้ตื่นตระหนกเสียเท่าไร นางร้องเรียกในใจขึ้นก่อน เสี่ยวทุน

รออยู่ครู่หนึ่งถึงจะมีการตอบกลับจากเสี่ยวทุน ‘ท่านแม่’

เจ้ากับไป่หลี่จิงหงยังดีอยู่หรือไม่

‘ท่านพ่อกับข้าล้วนสบายดี เพียงแต่…ที่นี่เย็นยิ่งนัก! ท่านแม่อยู่ที่ใด’

บนทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง ยังไม่รู้เลยว่าเป็นที่ใด

โม่อีเหรินตอบพลางตรวจดูจี้กิเลนตัวเมีย การสนองตอบ…ค่อนไปทางเหนือ

ประโยคต่อมาของเสี่ยวทุนเป็นตามที่คิด ‘ท่านพ่อบอกว่าท่านแม่อยู่ค่อนไปทางใต้’

ส่วนระยะห่างที่แน่นอนนั้น…ไม่รู้

‘ท่านพ่อบอกว่าท่านแม่อยู่คนเดียวต้องระวัง ปล่อยเขี้ยวเงินออกมา พวกข้าจะมุ่งหน้าไปหาท่านแม่’

พวกเจ้าก็ต้องระวังเช่นกัน

‘แน่นอน’

พอรู้ว่าเสี่ยวทุนกับไป่หลี่จิงหงไม่เป็นอะไร โม่อีเหรินก็วางใจแล้ว ทว่านางยังไม่รีบยืนขึ้นตอนนี้ กลับพลิกแผ่นหญ้าออก ตรวจดูดินที่ข้างใต้

สีดินเป็นสีน้ำตาลเข้ม อุดมสมบูรณ์ยิ่ง รอบๆ น่าจะไม่ได้มีแต่ทุ่งหญ้าผืนนี้

โม่อีเหรินยืนขึ้น แล้วปล่อยเขี้ยวเงินออกมา

“นี่คือที่ใด” เขี้ยวเงินถามด้วยความสงสัย

“ข้างในแดนสมบัติแรกนภา” โม่อีเหรินบอกเล่าสถานการณ์ให้เขี้ยวเงินฟังเล็กน้อย

เขี้ยวเงินเอ่ยรับรองทันที “โม่อีเหรินไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องท่าน”

“ข้าก็จะปกป้องเจ้าเช่นกัน” โม่อีเหรินยิ้มพลางออกเดินไปข้างหน้า