ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 3

นี่คือ…การส่งตัว?

หลังจากหายวิงเวียนตาลาย โม่อีเหรินก็รีบก้มหน้าลงมองจี้กิเลนตัวเมียตรงหน้าอกเป็นอันดับแรก

ทิศทางที่มีการสนองตอบยังคงเป็นทางเหนือ ทว่าเบนไปจากเดิมหน่อยๆ

ยังดีที่ไม่ได้ถูกส่งไปไกลเกินไป เขี้ยวเงินเองก็ยังเกาะอยู่บนบ่านางอย่างดี มิได้พลัดไป

คราวนี้โม่อีเหรินถึงค่อยวางใจลงได้เล็กน้อย เริ่มตรวจดูรอบข้าง ค้นพบว่านี่เป็นป่าเขียวชอุ่มผืนหนึ่ง

และนาง…ก็กำลังอยู่ภายในโพรงต้นไม้

…ปลายทางของการส่งตัวช่างพิลึกกึกกือโดยแท้!

มีกลางท้องฟ้า มีทุ่งหญ้า คราวนี้เป็นโพรงต้นไม้ ซ้ำไป่หลี่จิงหงยังถูกส่งตัวไปยังสถานที่ที่มีแต่หิมะน้ำแข็งอีก

โม่อีเหรินสะทกสะท้อนใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะคลานออกมาจากโพรงต้นไม้ แล้วมองดูรอบๆ…

มีคน!

โม่อีเหรินหลบเข้าหลังต้นไม้ อำพรางกลิ่นอาย พร้อมทั้งเปลี่ยนสีของชุดปีกสวรรค์อีกเล็กน้อยในทันใด

…ขอบคุณท่านตากับท่านตาเหยี่ยน!

เงาร่างที่คุ้นเคยสายหนึ่งปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของโม่อีเหรินอย่างเชื่องช้า

ผู้มาฝีเท้าเบายิ่ง ดูคล้ายเดินเหินปกติ แต่สีหน้ากลับระมัดระวังยิ่ง ญาณวิเศษกับสายตาคอยสอดส่องรอบข้างไม่หยุด ยันต์ถ่ายทอดเสียงที่กำอยู่ในมือมีเสียงลอดออกมา ‘จิงเทา เจ้าอยู่ที่ใด’

“น่าจะ…ทางตะวันตก รอบๆ มีแต่ต้นไม้ ขณะนี้ยังไม่เจอผู้ใด”

‘มีเจ้าแค่คนเดียว?’

“อืม”

‘เมื่อก่อนล้วนแต่ถูกส่งตัวไปที่เดียวกันสามคนห้าคน คราวนี้เห็นทีทุกคนคงจะถูกส่งไปคนละที่กันหมด มิหนำซ้ำยังล้วนอยู่เพียงลำพังอีกด้วย…’

“จิงหลิว จะมาสมทบกันก่อนหรือไม่” สภาพการณ์คราวนี้ออกจะแปลกอยู่สักหน่อยจริงๆ

‘เจ้าอยู่ค่อนข้างไกลจากข้า แต่อยู่ใกล้กับคนตระกูลเสวียนหมิงมากกว่า เป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจจะอยู่ในป่าแห่งเดียวกับเจ้า เจ้าอยู่คนเดียวต้องระวังหน่อย ให้เดินไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเรื่อยๆ ถ้าเจอคนตระกูลเสวียนหมิงก็ให้เคลื่อนไหวด้วยกัน แต่ถ้าเจอกับคนอื่นๆ…ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ จัดการตามที่พวกเราได้หารือกันไว้ได้เลย’

“ข้ารู้แล้ว” ไป่หลี่จิงเทาเก็บยันต์ถ่ายทอดเสียงลง จากนั้นก็ออกเดินไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ

เขี้ยวเงิน ระวังอย่าเผลอส่งเสียงออกมา พวกเราจะเล่นสะกดรอยตามกันแล้ว โม่อีเหรินถ่ายทอดเสียงบอก