ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 4

ลมนั้นกวาดผนังผาตรงกลางค่อนไปทางขวาจนเตียนไปทั้งแถบ

โม่อีเหรินยื่นมือไปแตะตรงจุดที่เลี่ยนเตียนนั้น

เรียบลื่นเกลี้ยงเกลา ราวกับถูกเฉือนด้วยดาบด้วยกระบี่อย่างไรอย่างนั้น

ที่แท้สภาพเลี่ยนเตียนของหุบเขาก็เป็นเพราะสาเหตุนี้นี่เอง

ลมนี้รุนแรงยิ่งนัก

“เสี่ยวเถิง รู้หรือไม่ว่านี่เป็นสถานที่อะไร” โม่อีเหรินถาม

เสี่ยวเถิงยืดร่างไปเกี่ยวต้นไม้ที่เหลือแต่ลำต้นบนผนังผาไว้พลางสื่อสารกับมันทันที

“เจ้านาย ที่นี่คือหุบเขากังเฟิง ทุกๆ ชั่วยามจะมีลมกระโชกแรงแบบเมื่อครู่นี้พัดมาหนึ่งครั้ง หากเดินไปทางใต้จะเจอกับภูเขาไฟ”

“ภูเขาไฟ?” โม่อีเหรินก้มมองจี้กิเลนตัวเมียในทันใด

เอ่อ…จี้กิเลนตัวผู้กำลังอยู่ทางเหนือ

ข้าแล่นไปทั่ว…ไม่ถูกสิ ต้องบอกว่าข้าถูกส่งตัวไปทั่วทิศทางแล้ว!

‘ท่านแม่ ท่านหนีไปที่ใดแล้ว!’ เสี่ยวทุนถ่ายทอดเสียงมาตามคาด

หุบเขากังเฟิง

ทางนั้นชะงักไปชั่วครู่ แล้วถึงถ่ายทอดเสียงมาอีกว่า ‘ท่านแม่ ท่านวิ่งเรื่อยเปื่อยไปทั่ว ไม่น่ารัก!’

โม่อีเหรินร้อนตัวเล็กน้อย เอ่อ..เจ้ากับไป่หลี่จิงหงอยู่ที่ใด

‘พวกข้าอยู่ในที่แห่งหนึ่งที่มีแต่หิน’ เสี่ยวทุนตอบ ซ้ำยังถือโอกาสถาม ‘ท่านแม่ ก้อนหินมีสารพัดสีสัน มีทั้งขนาดใหญ่ขนาดเล็ก เละเทะเกะกะไปหมด มีหินชนิดใดที่ท่านชอบหรือไม่ หรือว่าชนิดใดค่อนข้างมีค่า’

เสี่ยวทุนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดอีกว่า ‘เดิมทีข้าคิดจะเรียกท่านพ่อมาขนหินเหล่านี้ไปให้หมด แต่ท่านพ่อบอกว่าพวกเราสองคนขนได้ไม่หมด มิหนำซ้ำท่านแม่ก็ไม่รู้หนีไปที่ใดอีกแล้ว ไม่ยอมมาหาพวกข้า พวกข้าต้องหาท่านแม่ให้พบก่อน’ ดังนั้นเสี่ยวทุนจึงได้แต่ล้มเลิกความคิดที่จะขนก้อนหินเหล่านี้ไปทั้งหมด

ป่าหิน? คงมิใช่เป็นที่ที่ข้าอยู่เมื่อครู่นี้กระมัง

คิดถึงว่าเสี่ยวทุนตั้งใจจะขนหินเหล่านั้นไปทั้งหมด…โม่อีเหรินก็เหงื่อตก

ต่อให้ยัดลงในพื้นที่วิเศษแล้วจะไม่รู้สึกหนัก แต่ลำพังแค่จำนวนของหินเหล่านั้นกับพื้นที่ว่างที่ต้องใช้…แหวนงำของของไป่หลี่จิงหงต้องแน่นจนระเบิดแน่!

‘ท่านแม่ เอาสีทอง สีขาว สีเขียว หรือว่าสีเทาดี’ ท่านแม่ไม่ตอบ เสี่ยวทุนจึงถามอีกครั้ง

ประเดี๋ยวก่อน เสี่ยวทุน เจ้ากับไป่หลี่จิงหงได้เหยียบบนก้อนหินหรือยัง โม่อีเหรินถาม

‘กำลังเหยียบอยู่บนก้อนที่สูงที่สุด’ น้ำเสียงของเสี่ยวทุนฟังดูภาคภูมิใจยิ่ง

แค่ขึ้นไปอยู่บนก้อนสูงได้ก็ควรค่าแก่การภาคภูมิใจแล้วหรือ โม่อีเหรินไม่เข้าใจ

ก็ได้ นั่นไม่สำคัญ โม่อีเหรินถามต่อ ถ้าไม่ดูขนาดใหญ่เล็ก ดูเพียงจำนวน พวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่าไม่ว่ามองไปทิศทางใด ก้อนหินทุกเก้าก้อนจะล้วนมีสีสัน

‘จริงด้วย! ท่านพ่อบอกว่าใช่’ ฟังคำของท่านพ่อแล้ว เสี่ยวทุนถึงตอบกลับไป

ตามปกติเสี่ยวทุนจะไม่รับหน้าที่นับจำนวน

เช่นนั้นเจ้าบอกท่านพ่อว่า…โม่อีเหรินสอนให้มันหาหินก้อนตรงกลางนั้น

‘หาเจอแล้ว แต่มิใช่สีเทา เป็นหินก้อนใหญ่ขนาดสามฉื่อที่มีสีเหมือนโลหะ!’ นี่แน่นอนว่าเป็นท่านพ่อหาเจออีกเช่นกัน เสี่ยวทุนเพียงรับหน้าที่ถ่ายทอดความ

เสี่ยวทุน เมื่อครู่นี้ข้าก็ผ่านป่าหินเช่นนั้นเหมือนกัน จากนั้นข้าหาหินก้อนนั้นที่อยู่ตรงกลางเจอถึงได้ถูกส่งตัวมาที่นี่ แต่ว่าที่พวกเจ้าหาเจอกับที่ข้าหาเจอ ไม่รู้ว่าจะใช่ป่าหินแห่งเดียวกันหรือไม่ ไม่รู้เช่นกันว่าจะถูกส่งตัวมาที่เดียวกับข้าหรือไม่…

ยังพูดไม่ทันจบ โม่อีเหรินก็ค้นพบว่าขาดการติดต่อกับเสี่ยวทุนไปอย่างฉับพลัน…ก่อนจะมีบางอย่างปรากฏตัว

“ท่านแม่! หาท่านเจอแล้ว!”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 17 เม.ย. 65  เวลา 12.00 น.