ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 5

จวบจนเดินมาถึงจุดที่ดินที่เป็นสีน้ำตาลเทาแต่เดิมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มปนเทา โม่อีเหรินก็จับไป่หลี่จิงหงไว้พลางสำแดงวิชาลอยกลางเวหา ก้าวเดินอยู่เหนือพื้นหนึ่งฉื่อ

เดินเอื่อยเฉื่อยไปเยี่ยงนี้ชักน่าเบื่อแล้ว โม่อีเหรินจึงตัดสินใจหาความสนุกเล็กน้อย…พร้อมกับฝึกบำเพ็ญไปด้วย

“จิงหง พวกเราวิ่งไปบนเขาทางด้านนั้นกันดีหรือไม่”

บนเขาทางด้านนั้น…เป็นยอดเขาสีส้มอมแดงลูกหนึ่ง

ไป่หลี่จิงหงเข้าใจความหมายของนางแทบจะทันที จึงคลี่ยิ้มออกมาทำให้สีหน้าดูนุ่มนวลขึ้น “ได้”

“อย่างนั้นก็เริ่มเลย!”

คนทั้งสองยังจับมือกันไม่ปล่อย ไป่หลี่จิงหงสำแดงฝีมือก่อน เขาปล่อยพลังปฐมขุมหนึ่งออกไปข้างหน้า กลิ่นอายเย็นยะเยือกปกคลุมเป็นบริเวณหนึ่งจั้งโดยรอบทันที

คนทั้งสองเดินหน้าไปหนึ่งจั้ง

จากนั้นไป่หลี่จิงหงก็ใช้ปราณเย็นอัดรวมเป็นคมดาบ ก่อนที่จะจูงโม่อีเหรินเหยียบขึ้นดาบน้ำแข็ง แล้วขี่มันเหาะไป

คราวนี้เดินหน้าไปสิบจั้งเลยทีเดียว

แล้วไป่หลี่จิงหงก็เสกดาบน้ำแข็งออกมาใหม่และเดินหน้าไปอีก…จนกระทั่งเดินหน้ามาได้เป็นระยะร้อยกว่าจั้ง โม่อีเหรินก็หยิบน้ำผลไม้วิเศษถ้วยหนึ่งออกมาป้อนไป่หลี่จิงหง ไป่หลี่จิงหงถึงได้หยุดลง

“จิงหง นี่เป็นการฝึกบำเพ็ญ ไม่ต้องทุ่มแรงสุดชีวิตถึงเพียงนั้นก็ได้กระมัง”

ใช้พลังปฐมจนหมดเกลี้ยงเป็นเรื่องอันตรายยิ่ง

“ข้ามีเหลือเก็บไว้นิดหน่อย” ไป่หลี่จิงหงดื่มน้ำผลไม้วิเศษหมด ก็รู้สึกว่าไอวิเศษอันอ่อนโยนกลุ่มหนึ่งได้แทรกซึมไปทั่วทั้งร่าง “หลังจากเลื่อนขั้น ข้ายังไม่รู้ขีดจำกัดต่ำสุดของตนเอง นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ทดสอบ”

เขาจำต้องเข้าใจพลังแก่นแท้ของตนเองดี ถึงจะสามารถทำการตัดสินใจที่ดีที่สุดออกมาได้ในเวลาที่ประสบกับอันตรายตลอดจนขณะต่อสู้กับผู้อื่น

โม่อีเหรินมองค้อนเขา ต่อให้เขาอยากรู้ขีดจำกัดของตนเองก็ไม่เห็นต้องทรมานตนเองถึงเพียงนี้ ใช้ปราณอัดรวมเป็นดาบในสถานที่แห้งแล้งพรรค์นี้ นั่นเป็นการสิ้นเปลืองพลังปฐมเป็นทวีคูณ แต่ได้ผลน้อยลงเป็นครึ่ง

“ข้ารู้ขอบเขต” ไป่หลี่จิงหงรั้งตัวนางมาโน้มหน้าจุมพิต

โม่อีเหรินถลึงตาใส่เขาอีกที ทว่าหายโมโหแล้ว กลับกลายเป็นเอื้อมมือกอดเอวเขาไว้แทน

“ถ้าบอกให้ท่านอย่าฝึกบำเพ็ญอย่างเอาเป็นเอาตายถึงเพียงนี้ ท่านจะต้องไม่ฟังอย่างแน่นอน” โม่อีเหรินย่นจมูก