ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 6

“อ้อ เนื่องจากของขวัญตอบแทนต้องให้มากกว่าที่ได้รับสักหน่อย ข้าก็เลยเพิ่มบางอย่างเข้าไปเล็กน้อย” โม่อีเหรินตอบด้วยท่าทางสบายๆ เห็นองครักษ์สิบกว่าคนน้ำลายฟูมปากล้มลงกับพื้นก็เอ่ยเสริมอีกว่า “จริงสิ ไม่ต้องขอบคุณข้าเกินไป ข้าไม่ได้ใจแคบเหมือนท่าน ของเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไร”

“ใครจะไปขอบคุณเจ้ากัน!” เสวียนหมิงเจินถลึงตาจนแทบจะถลน “เจ้า…”

ตูม!

“อ๊าก!”

คำด่ายังไม่ทันออกจากปากเสวียนหมิงเจิน ก็พลันมีเสียงระเบิดดังมาจากบ่อน้ำปากปล่อง แสงเพลิงระเบิดพุ่งขึ้นฟ้า แม้แต่สามคนที่ล่างเขาก็ยังถูกทำให้ตระหนกตกใจ

“อีเหริน!” ไป่หลี่จิงหงมองบนยอดเขา กำฝ่ามือแน่น

“ไป่หลี่จิงหง?” หลงชิงเหยามองแสงเพลิงที่ระเบิดออกมาบนยอดเขาพลางหน้าเปลี่ยนสีไปเช่นกัน

“ท่านพาชิงอู๋หยาไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไปสมทบกับเซ่าจวินให้เร็วที่สุด!” พอพูดจบไป่หลี่จิงหงก็เหินกายขึ้นไปยังยอดเขาทันที

“ไป่หลี่จิงหง!” หลงชิงเหยาห้ามไม่ทัน

ปากปล่องเกิดการระเบิดกะทันหัน แม้ไป่หลี่จิงไห่จะถอยหลังในทันที แต่ร่างกายก็ยังคงถูกเพลิงที่ระเบิดออกมาพุ่งเข้าใส่

“ไป่หลี่จิงไห่!”

แม้เสวียนหมิงเจินจะถูกพิษ แต่ยังคงมีแรงเหลือพอจะรับตัวไป่หลี่จิงไห่ที่ถูกพ่นกระเด็นมาไว้ได้ พร้อมทั้งป้อนยารักษาอาการบาดเจ็บให้เขากินลงไปหนึ่งเม็ดทันที

ตูม…ตูม…

ปากปล่องปะทุ เพลิงถูกพ่นขึ้นฟ้าไม่หยุด ภูเขาทั้งลูกกำลังสั่นสะเทือน

อุณหภูมิของทั้งบ่อน้ำปากปล่องพุ่งพรวด ธารหินหนืดไหลออกมาเป็นทางอย่างรวดเร็ว

เสวียนหมิงเจินกอดไป่หลี่จิงไห่ไว้ด้านหนึ่งพลางถอยหลังไปอีกหลายสิบจั้ง

ขณะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง โม่อีเหรินแม้จะถอยหลังเช่นกัน แต่สถานการณ์ไม่ได้คับขันเท่าพวกเขาโดยสิ้นเชิง มิหนำซ้ำธารหินหนืด…ก็มิได้ไหลไปทางนาง

นี่มันอะไรกัน หรือว่าพ่นไฟก็ยังต้องดูเป้าหมายด้วย

ไม่ใช่สิ เป็นลักษณะพื้นที่

ทางที่นางยืนอยู่ค่อนข้างสูงกว่า ดังนั้นธารหินหนืดจึงไม่ได้ไหลไปทางนั้น

เมื่อตระหนักได้ถึงจุดนี้ คนทั้งสองก็มองตากัน ก่อนจะวิ่งตะบึงไปทางนางพร้อมกัน

ตูม…ตูม…