ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 6

ไม่ต้องสัมผัส เพียงแค่มองดูเช่นนี้ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นชื่นใจ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีใครมีแก่ใจจะชื่นชมทัศนียภาพธรรมชาตินี้

ที่เบื้องหน้าไป่หลี่จิงไห่คือเปลวเพลิงสีแดงทองล้อมเป็นวง ปกป้องคนสองคนไว้ตรงกลาง

คนในวงล้อมก็คือหลงชิงเหยาและชิงอู๋หยา

มิหนำซ้ำชิงอู๋หยาก็กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของหลงชิงเหยา ใบหน้าเขียวคล้ำ เห็นได้ชัดว่าถูกพิษ แต่กลับฝืนทนไม่ยอมหมดสติ สีหน้าระแวดระวัง หนักแน่นไม่สั่นคลอน

เนื่องจากมีวงไฟนั้นอยู่ ไป่หลี่จิงไห่จึงหมดหนทางจะเข้าใกล้ ทำได้เพียงตะโกนพูดเช่นนี้

“ข้า…” หลงชิงเหยาเพิ่งจะเอ่ยปากก็ถูกชิงอู๋หยาดึงไว้

“ข้าไม่เป็นไร”

“แต่ว่า…”

“อย่าให้พวกเขาทำร้ายท่านได้” ชิงอู๋หยากล่าวอีก

“อืม” หลงชิงเหยาได้แต่พยักหน้า

ไป่หลี่จิงไห่ยิ้มออกมา “หลงชิงเหยา ท่านพิจารณาดีแล้วจริงๆ? สมบัตินั้นหาใหม่ได้ แต่ถูกพิษแล้วไม่แก้ ชิงอู๋หยาก็หมดทางช่วยแล้วจริงๆ”

พูดจบเขายังทำเสียงจุปากใส่ชิงอู๋หยาอีกด้วย

“เจ้าเองก็นับว่าเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญอัจฉริยะบนดินแดนแรกนภาแท้ๆ กลับยินยอมเป็นองครักษ์ให้เขา เรื่องนี้นั้นช่างเถอะ แต่ถ้าต้องสิ้นชีวิตไปตรงนี้ เจ้าก็จะไม่เหลืออะไรแล้ว และไม่อาจปกป้องหลงชิงเหยาได้อีกต่อไปเช่นกัน ถึงเวลานั้นของที่ข้าต้องการ ข้าก็ยังจะเอามาได้เช่นเดิม”

“เจ้าแตะต้องชิงเหยาไม่ได้หรอก” ถึงจะอ่อนแรง เสียงของชิงอู๋หยาก็ยังไม่สั่นคลอนแม้แต่กระผีกเดียว

หลงชิงเหยามีเชื้อไฟอัศจรรย์ สามารถคุ้มครองตนเองได้อย่างไม่มีปัญหา

“แค่แตะต้องไม่ได้ในตอนนี้ มิได้หมายความว่าแตะต้องไม่ได้ตลอดไป ผู้ที่ครอบครองเชื้อไฟอัศจรรย์ในใต้หล้ามิได้มีเพียงหลงชิงเหยา” ไป่หลี่จิงไห่พูดอย่างมีแผนการในใจ

“อย่างนั้นก็ลองดู” ชิงอู๋หยาไม่หวั่นไหว

สองฝ่ายต่างประจันหน้าอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันขึ้นมาอีกครู่หนึ่ง

ชิงอู๋หยากัดริมฝีปากล่าง สะกดกลั้นความเจ็บปวด

หลงชิงเหยาที่กอดเขาไว้อยู่กลับรู้สึกได้ทันที จึงรีบก้มหน้ามองเขา “อู๋หยา!”

เมื่อรู้ว่าเขาอาจจะพิษกำเริบอีกรอบ หลงชิงเหยาก็หยิบยาแก้พิษที่หลิงเซ่าจวินให้ไว้ออกมาอีกเม็ด แล้วป้อนใส่ปากชิงอู๋หยา

“ไม่มีประโยชน์” ไป่หลี่จิงไห่ย่อมจะมองเห็นการกระทำของพวกเขา เขาลอบนึกดีใจกับตนเอง แต่ภายนอกกลับโคลงศีรษะถอนหายใจ “หากยาแก้พิษนั้นใช้ได้ผล พิษในตัวชิงอู๋หยาจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างไร ท่านไม่อยากช่วยเขาจริงหรือ”

หลงชิงเหยาได้ฟังก็มองชิงอู๋หยาทันที “อู๋หยา เจ้า…”

“อย่าไปยอมผู้อื่นส่งเดช โดยเฉพาะกับคนพรรค์นี้” ชิงอู๋หยาพลิกมือกุมมือหลงชิงเหยาไว้ แม้เสียงที่เปล่งมาจะอ่อนแรง แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่น

หลงชิงเหยางันไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่นตามไปด้วย “ข้ารู้ แต่ว่าเจ้าห้ามเป็นอะไรไปเชียว”

“หากข้าเป็นอะไรไป ท่านก็ฆ่าพวกเขาสองคนเสีย แก้แค้นให้ข้า” ชิงอู๋หยายังสามารถล้อเล่นได้

“เจ้าห้ามเป็นอะไร!” หลงชิงเหยากอดเขาไว้แน่น

ต่อให้แก้แค้นได้แล้วอย่างไร ตายไปแล้วก็ไม่อาจฟื้นกลับมาได้ การสูญเสียพรรค์นี้เขาเจอมาเกินพอแล้ว เขาไม่อยากให้ชิงอู๋หยาจากเขาไปอีกคน!