ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 6

“เกิดอะไรขึ้น”

“พวกเขาลอบโจมตี ทั้งยังวางยาพิษ ชิงอู๋หยากลายเป็นเช่นนี้เพราะช่วยข้า…” หลงชิงเหยาหัวเสียอยู่บ้าง

ความตื่นตัวของเขาต่ำเกินไปแล้ว ความจริงหากมิใช่เพราะปล่อยเชื้อไฟอัศจรรย์ออกมาได้ทันเวลา เขากับชิงอู๋หยาคงมีอันเป็นไปไปแล้ว

“ต้องการแย่งอะไรกัน”

“เจ้านั่น” หลงชิงเหยาชี้มือไป ไป่หลี่จิงหงกับโม่อีเหรินก็มองไปยังใจกลางบ่อน้ำปากปล่อง

ในน้ำสีฟ้าอมเขียวมีดอกบัวที่เป็นสีฟ้าอมเขียวดุจเดียวกันแต่มีสีอ่อนกว่า จมอยู่ใต้น้ำอย่างเงียบๆ ในสภาพยังเป็นดอกตูม

ไป่หลี่จิงหงเพ่งสายตาเล็กน้อย

โม่อีเหรินสีหน้าเป็นประกาย

“บัวน้ำแข็ง!”

มิน่าบริเวณรอบบ่อนี้ถึงได้เย็นสดชื่นเป็นพิเศษ

หากไม่มีอะไรติดขัด บัวน้ำแข็งนี้อาจจะให้กำเนิดเพลิงบัวน้ำแข็งออกมาได้

เชื้อไฟอัศจรรย์ที่ธรรมชาติฟูมฟักออกมาล้วนล้ำค่ายิ่ง ทั้งยังมี ‘เอกลักษณ์เฉพาะตัว’ มากอีกด้วย เรื่องนี้คนในที่นี้รู้กันหรือไม่

โม่อีเหรินแอบคิดดูรอบหนึ่ง สายตาก็กลอกมองรอบหนึ่งเช่นกัน

ไป่หลี่จิงหงยืนเงียบๆ อยู่ข้างกายนาง ไม่ให้ไป่หลี่จิงไห่หรือคนอื่นมีโอกาสได้ลอบโจมตีสตรีอันเป็นที่รักของเขา

หากแต่เห็นได้ชัดว่าโม่อีเหรินไม่คิดว่าตนเองจะมีอันตรายอะไร จึงเอ่ยถามหลงชิงเหยาอีกว่า “เพราะสิ่งนี้ อู๋หยาถึงได้ถูกลอบทำร้ายจนบาดเจ็บอีกทั้งถูกพิษหรือ”

“ใช่” หลงชิงเหยาพยักหน้าอย่างแรง

เขากับชิงอู๋หยามาถึงที่นี่ก่อน มองเห็นบัวน้ำแข็งก็ดีใจมาก ขณะเพิ่งกำลังคิดว่าควรเอามันมาอย่างไร ฝ่ามือพิษของเสวียนหมิงเจินก็ซัดมาที่เขาอย่างไร้สุ้มเสียง

ชิงอู๋หยาสังเกตเห็น จึงใช้ร่างกายปกป้องเขาไว้ เขาถึงได้ไม่เป็นอะไร

หากแต่อาการบาดเจ็บจากพิษของชิงอู๋หยากลับสาหัสยิ่ง

“โม่อีเหริน ท่านช่วยเขาได้หรือไม่” หลงชิงเหยาหวังอย่างยิ่งว่านางจะทำได้

กว่าจะไปสมทบกับหลิงเซ่าจวินได้ยังไม่รู้เลยว่าต้องใช้เวลากี่วัน ด้วยจะอย่างไรพวกเขาก็อยู่กันคนละทิศ แต่พิษของชิงอู๋หยากลับไม่รู้ว่ายังสามารถประคับประคองต่อไปได้นานเท่าไร

“เอ่อ…นี่ต้องดูก่อนถึงจะรู้”

“เช่นนั้นท่านก็รีบมาดูเถิด” หลงชิงเหยาทำท่าจะเก็บเชื้อไฟอัศจรรย์ลงทันที

“ประเดี๋ยวก่อน” โม่อีเหรินห้ามเขาได้ทันเวลา ทำท่าบอกให้เขาลดขนาดวงของเชื้อไฟอัศจรรย์ลงเล็กน้อย แค่พอให้คุ้มครองตนเองได้ก็พอ

ส่วนนางกับไป่หลี่จิงหงก็ยืนอยู่ระหว่างกลาง โม่อีเหรินเมียงมองไป่หลี่จิงไห่ที่ยังคงหน้าดำทะมึนกับเสวียนหมิงเจินที่มีสีหน้าเดาไม่ได้ว่ากำลังคิดอะไรชั่วแวบหนึ่ง สุดท้ายก็หันกลับมาหาหลงชิงเหยา “จะว่าไป เรื่องนี้เป็นท่านไม่ดี”

“หา?” หลงชิงเหยาที่ถูกตำหนิตะลึงงัน

“ท่านไม่เห็นหรือว่าพวกเขามีคนตั้งมากถึงเพียงนั้น อาศัยพวกท่านสองคน พลังแก่นแท้ก็ไม่มีอะไรเอาชนะผู้อื่นได้ อย่างเก่งก็ทำได้แค่เสมอกัน ภายใต้สถานการณ์พรรค์นี้แน่นอนว่าต้องถอยหลบไปก่อน จะไปแย่งชิงเจ้าสิ่งนี้กับพวกเขาด้วยเหตุใด ผลคือทำเอาตนเองถูกพิษอีกทั้งบาดเจ็บสาหัส เป็นการหาเรื่องเดือดร้อนให้ตนเองแท้ๆ”

“…” พูดเช่นนี้ถูกแล้วหรือ

ดังนั้นการที่ถูกลอบทำร้ายก็เป็นความผิดของพวกเขาอย่างนั้นหรือไร