ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 6

“…” ไป่หลี่จิงไห่กับเสวียนหมิงเจินเองก็มีสีหน้าสงสัยเช่นกันว่านางพูดเช่นนี้ถูกต้องจริงๆ หรือ

โม่อีเหรินพูดต่ออีกว่า “ต่อให้พวกท่านสองคนได้สมบัติมาไว้ในมือแล้ว แต่พวกเขาก็สามารถแย่งเอาจากท่านได้โดยตรง ต่อให้แย่งไม่ได้ ก็ยังสามารถหาคนอื่นมาร่วมกันปล้นพวกท่าน ลอบแทงข้างหลังพวกท่าน ลอบโจมตีพวกท่าน ลอบสังหารพวกท่านตรงๆ พวกท่านว่าอุบายไร้จิตสำนึกไร้มโนธรรมที่เอามาอวดใครไม่ได้ ทั้งยังสกปรกเกินใดทัดเทียมเช่นนี้ พวกท่านสองคนต้านทานได้หรือ”

“…” หลงชิงเหยาฟังจนงันไปอีกครั้ง

“…” ไป่หลี่จิงไห่กับเสวียนหมิงเจินหน้าดำทะมึนในพริบตา

นี่เป็นการด่าพวกเขาว่าเป็นคนถ่อยอย่างชัดเจน

พวกเขาสองคนเป็นอัจฉริยะของตระกูลผู้มีชื่อเสียงบารมีขจรขจาย ฐานะสูงส่งเป็นที่เคารพ ถึงกับถูกสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าผู้หนึ่งด่ากันซึ่งหน้า หากเรื่องนี้ถูกลือออกไป พวกเขายังจะเหลือศักดิ์ศรีอยู่อีกหรือ

โม่อีเหรินตั้งใจใช่หรือไม่ หลงชิงเหยากับชิงอู๋หยาเวลานี้ล้วนรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ตามที่โม่อีเหรินพูด พวกเขาสองคนรนหาที่เอง มิหนำซ้ำยังไม่รู้จักดูเวล่ำเวลาด้วย

หากแต่สองคนนั้นก็ถูกด่าว่าไร้จิตสำนึกไร้มโนธรรมเหมือนกัน

ประเด็นสำคัญคือ…ด่าต่อหน้าคนเขาอีกด้วย

หลงชิงเหยาเริ่มจะรู้สึกว่าไป่หลี่จิงหงกล้าชอบสตรีเยี่ยงนี้ ช่างใจกล้าโดยแท้

“นี่ พวกท่านสองคน!” โม่อีเหรินพลันหันไปหาไป่หลี่จิงไห่และเสวียนหมิงเจิน

บุรุษทั้งสองมองนางอย่างระมัดระวัง

เดิมทีตอนแรกพวกเขาไม่เห็นนางอยู่ในสายตาจริงๆ แต่แค่โต้ฝีปากกันไม่กี่ที พวกเขาก็เปลี่ยนมุมมองไปโดยสิ้นเชิง

เนื่องจากนางไม่เล่นตามกฎเกินไป พวกเขาเดาไม่ออกเลยว่าคำพูดของนางสื่อว่าอะไรกันแน่

อย่างเช่น ‘เป็นไปได้มากว่าประโยคนี้เป็นการชมเจ้า แต่ครั้นประโยคถัดไปออกมา เจ้ากลับค้นพบว่าที่แท้ตนเองถูกด่าเข้าแล้ว’

แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็มิได้ระวังตัวแจจริงๆ

จะอย่างไรก็เป็นแม่นางน้อยที่อายุเพิ่งสิบกว่าผู้หนึ่ง ต่อให้บอกว่าเก่งกล้าสามารถมากเพียงไร หรือถึงขนาดมีพลังแก่นแท้ที่สามารถคุกคามพวกเขาได้ พวกเขาก็ไม่เชื่อเป็นอันขาด

“มีอะไร” ไป่หลี่จิงไห่ถาม

“เอายาแก้พิษที่ช่วยอู๋หยาได้มา แล้วพวกข้าจะยอมถอยไป ทีนี้พวกท่านอยากได้อะไรก็เอาไป” โม่อีเหรินกล่าว

“คำพูดของเจ้าเชื่อได้หรือ สามารถพูดแทนคนอื่นๆ ได้?”

“จิงหง” โม่อีเหรินหันไปหาเขาทันที

“นางว่าอย่างไรก็ตามนั้น” เขาพูดจบก็หันไปหาหลงชิงเหยา “ชิงเหยา อู๋หยา ฟังคำโม่อีเหริน”

หลงชิงเหยากับชิงอู๋หยาสบตากันแวบหนึ่ง ออกจะจนใจอยู่สักหน่อย