ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่หนึ่ง-บทที่สอง

ผู้ใดจะคาดคิด จู่ๆ ก็มีเสียงโครมดังสนั่นขึ้นมากะทันหัน ตรงหน้ามีของหนาหนักลอยละลิ่วเข้ามาตกลงกลางห้องโถงเสียงดัง เงาสีดำหลายร่างราวกับห่อหุ้มด้วยสายลมลอยหวือเข้ามามิต่างจากภูตผี เถาเม่ยเอ๋อร์ที่เดินมาถึงด้านหน้าหวีดร้องอย่างตกใจคราหนึ่งพลางทรุดนั่งอยู่ข้างประตู

เมื่อหันหน้ากลับไปมองก็ได้เห็นสวีเทียนหลินไม่ทันระวัง ขาข้างขวาของเขาถูกของบางสิ่งที่มีขนาดมหึมากดทับเอาไว้ เขาส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทว่าในสถานการณ์อันตรายนี้เขาก็ยังคงร้องเรียกชื่อของเถาเม่ยเอ๋อร์ออกมา แต่กลับถูกโจรผู้นั้นใช้ด้ามดาบทุบเข้าโดยแรงไปหนหนึ่งจนไม่อาจส่งเสียงร้องใดออกมาได้อีก

“เทียนหลิน!” ภายในห้องโถงมีเสียงกรีดร้องอย่างปวดใจของสวีฮูหยินดังมา หัวใจของเถาเม่ยเอ๋อร์หนักอึ้งมากขึ้น

สิ่งที่ทับขาของสวีเทียนหลินอยู่ก็คือโลงศพไม้แดงใบหนึ่ง ด้านบนมีอักษร ‘เตี้ยน’ ตัวใหญ่ยักษ์ที่ย้อมไปด้วยความเจ็บปวดและความโศกเศร้า แม้โลงศพไม้นั้นจะวิจิตรประณีตยิ่ง แต่กลับทำให้ภายในโรงหมอจี้ซื่ออันกว้างขวางแห่งนี้ดูน่าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด บรรดาผู้คนที่รอรับการตรวจรักษาต่างหวาดกลัวจึงพลันสับสนวุ่นวายกันไปหมด

“ผู้ใดคือสวีลี่คัง หากมีความกล้าก็ก้าวออกมา!” เสียงตวาดหยาบกระด้างสร้างความตกใจให้ผู้คนจนทุกคนทยอยกันเปิดทางดุจหลบหนีจากอสรพิษ

ผู้ที่เดินมาด้านหน้าผู้นั้นสวมชุดชาวยุทธ์สีเทา รองเท้าหนังเสือแสดงความน่าเกรงขาม มือหนึ่งเท้าสะเอว อีกมือถือดาบคมมันเงา เครายาวกับเรือนผมพันกันยุ่งเหยิง สมกับที่เป็นหัวหน้าโจรยิ่งนัก

สวีลี่คังรั้งสวีฮูหยินที่ตัวสั่นเทาไว้แล้วเดินขึ้นมาด้านหน้า “มิทราบว่าตามหาข้ามีเรื่องอันใด”

“เจ้าก็คือสวีลี่คัง? ฮ่าๆๆ!” หัวหน้าโจรผู้นั้นเอียงศีรษะถลึงตาใส่สวีลี่คัง “ดูจากหน้าตาแล้วยังพอไหว ไม่เหมือนกับหมอกำมะลอ แต่วันนี้ข้าจะเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้า พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าคนผู้นี้หาใช่หมอดีงามที่คอยช่วยเหลือผู้อื่น ทว่าเป็นเพียงวิญญูชนจอมปลอมที่ดีแต่เปลือกนอกคนหนึ่ง!”

สวีลี่คังขมวดคิ้ว แต่ยังมีสติไม่ลนลาน บนใบหน้าปราศจากระลอกคลื่นอารมณ์ “ไม่ทราบว่าท่านคือผู้ใด”

“ฮ่าๆๆ!” หัวหน้าโจรผู้นั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เห็นเพียงเบื้องหน้ามีประกายแสงสีขาววาบผ่าน ไม่รู้ว่าปลายดาบเล่มนั้นวางพาดไว้บนคอสวีลี่คังตั้งแต่เมื่อใด “ข้ามาทวงความยุติธรรมแทนสวรรค์ ทวงหนึ่งชีวิตคืนมาจากหมอกำมะลอผู้มีชื่อเสียงจอมปลอมเช่นเจ้า! น้องชาย มาเร็ว มาแก้แค้นให้ท่านแม่เจ้า!”

“ลี่คัง!”

สวีฮูหยินกรีดร้องเสียงแหลม เรียกสติเถาเม่ยเอ๋อร์ให้กลับมา นางสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วลองลุกขึ้นยืน ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับวูบไหว

ฝ่ามืออบอุ่นข้างหนึ่งยื่นมาจากนอกประตู ประคองร่างกายอ่อนนุ่มของนางเอาไว้ ระหว่างที่โซเซเล็กน้อย สายตาของนางก็จับอยู่ที่ร่างบุรุษชุดขาวผู้เศร้าโศก นัยน์ตาคู่นั้นมีเอกลักษณ์โดดเด่นของคนต่างเมือง ลึกล้ำดุจสายน้ำ ราวเงาจันทราในสมุทร สะท้อนแสงคมปลาบคู่มากับระลอกคลื่นใต้น้ำ ประหนึ่งดึงดูดจิตวิญญาณของนางลงไปในหุบเหวลึก

เถาเม่ยเอ๋อร์รู้สึกว่าหัวใจพลันหนักอึ้งราวกับถูกเส้นด้ายอันไร้รูปร่างผูกตรึงพันธนาการเอาไว้อย่างแน่นหนาไร้หนทางสลัดพ้น เพียงคนผู้นั้นพยุงเบาๆ นางก็เหมือนจะยืนตรงด้วยตนเองไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงพิงผนังเอาไว้