ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่ห้า-บทที่หก

บทที่ห้า

รอจนเถาเม่ยเอ๋อร์ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่านางได้นอนอยู่ภายในห้องนอนของตนเองแล้ว นางได้ยินเสียงบดยาดังมาจากด้านนอกห้อง เมื่อลงจากเตียงเดินออกมาก็เห็นเถาจ้งซานคล้ายจะสงบลงอย่างหาได้ยากยิ่ง เขากำลังใส่สมุนไพรบางส่วนลงไปในเครื่องบดก่อนออกแรงผลักไปมา

เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคลุมเครือราวภาพฝัน

ร้านไป่เฉ่าถูกอาบไล้อยู่ท่ามกลางสายลมอันอบอุ่น ยังคงเป็นเช่นที่ผ่านมา จินเจิ้งกำลังเช็ดฝุ่นบนโต๊ะ

นางนวดขมับที่ยังคงรู้สึกปวดอยู่น้อยๆ ก่อนส่งเสียงเรียกอย่างไร้เรี่ยวแรง “จินเจิ้ง เจ้า…”

“คุณหนู ท่านตื่นแล้วหรือขอรับ” จินเจิ้งเดินมาต้อนรับ “เมื่อคืนช่างแปลกมากจริงๆ น้ำในถังนั้นเปลี่ยนเป็นสีดำไปจนหมด ส่วนคุณหนูสกุลสือผู้นั้นก็ปลอดภัยดีแล้ว แต่ไรมาไม่เคยพบเห็นวิธีการรักษาเช่นนั้นมาก่อน”

“ถ้าอย่างนั้นเขา…” นางมองหาเงาร่างสีขาวนั้นไปรอบด้าน เขาเพิ่งผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียมารดา เดิมทีก็เป็นผู้ที่ประสบพบเคราะห์เช่นเดียวกับนาง แต่กลับมีทั้งด้านดีและด้านร้าย ซับซ้อนยากจะแยกแยะได้ชัดเจน

“ท่านเขยไปเก็บยาสมุนไพรแล้วขอรับ เขาบอกว่าศพของนายท่านได้ฝังลงสู่ดิน พิธีเสร็จสิ้นแล้ว จะต้องเปิดกิจการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์อีกครั้งแล้ว ปัญหาส่วนตัวถือเป็นเรื่องเล็ก หากกระทบต่อราษฎรผู้บริสุทธิ์จะเป็นเรื่องใหญ่”

“ท่านเขย?”

นางถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าชีวิตที่เหลือของตนเองต้องอยู่กับคนผู้นั้น แต่การกระทำของคนผู้นั้นนับวันจะยิ่งคาดไม่ถึงมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เหมือนกับโจรภูเขาผู้หนึ่งเลยสักนิด

“แล้วอาการป่วยของท่านป้าสวีเป็นเช่นไรบ้าง” นางพลันนึกขึ้นมาได้ หลังตนเองประสบเรื่องสูญเสียบิดาและพี่ชายเสียสติก็ไม่ได้ไปเยี่ยมสวีฮูหยินมานานแล้ว

“ได้ยินว่าอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ ขอรับ บางเวลาก็กล่าวเพ้อเจ้อ บางเวลาก็อาละวาด จดจำคนในครอบครัวตนเองไม่ได้แล้ว ช่างน่าสงสารเสียจริง”

เมื่อเห็นพี่ชายยังคงก้มหน้าก้มตาบดยา หัวใจนางก็หนักอึ้งขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เคราะห์กรรมที่มาเยือนโดยกะทันหันนี้ถึงกับทำลายความสุขของสองครอบครัว แต่ช่างเถิด ในเมื่อนี่คือหนี้กรรมที่เกิดมาจากสกุลเถา ก็ให้คนสกุลเถาชดใช้คืนเถิด!