ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่ห้า-บทที่หก

“พี่เถา!” เสียงของสือรุ่ยเซียงดังลอดเข้ามา “เร็ว รีบยกเข้ามา!”

เห็นเพียงคนงานสองคนยกข้าวสารสองหาบเข้ามาวางลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล

“รุ่ยเซียง เจ้าทำอะไรของเจ้ากัน”

เถาเม่ยเอ๋อร์มองอย่างตกใจ สือรุ่ยเซียงที่แต่งกายมาอย่างงดงามประณีต บนหน้าผากติดแผ่นฮวาเตี้ยน ใบหน้าอมชมพูดูสดใส กำลังมองไปที่หลินจื่อเฟิงอย่างหลงใหล

“เมื่อสองวันก่อนหากไม่ใช่พี่เถากับพี่ชายท่านนี้ช่วยชีวิตเอาไว้ รุ่ยเซียงก็คงสิ้นชีพไปนานแล้ว ท่านพ่อกับรุ่ยเซียงรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ท่านพ่อตั้งใจให้รุ่ยเซียงนำข้าวสารมามอบให้เป็นพิเศษ ท่านพ่อกล่าวว่าข้าวสารของร้านไป่เฉ่านับจากนี้ร้านข้าวสารฝูเซิ่งจะเป็นผู้ดูแลเอง พี่เถาสนใจแต่เรื่องช่วยชีวิตคนก็พอ เรื่องอื่นๆ ไม่ต้องลำบากแล้ว”

“เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่ได้มีอะไรมาก รุ่ยเซียง เจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว” เถาเม่ยเอ๋อร์ส่ายศีรษะ

“อีกอย่าง รุ่ยเซียงขอหาญกล้าถามหนึ่งคำถาม พี่เถา มิทราบว่าพี่ชายผู้นี้คือ…”

“เขา?”

เถาเม่ยเอ๋อร์ชะงัก เห็นเพียงหลินจื่อเฟิงกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มกำลังยืนรอให้นางตอบกลับไป

“เขาคือ…ญาติผู้พี่ของข้า หลินจื่อเฟิง” เถาเม่ยเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก ในที่สุดก็เค้นประโยคนี้ออกมาอย่างยากลำบาก สถานะของเขายุ่งยากซับซ้อนเกินไป แม้จะเป็นสามีในอนาคตของนาง ทว่ายามนี้ไม่ใช่โอกาสที่เหมาะสมในการป่าวประกาศ

“เช่นนั้นก็ดีเลย!” สือรุ่ยเซียงพลันยินดี เอวบางยักย้ายนวยนาดไปหาหลินจื่อเฟิง

หลินจื่อเฟิงไม่ทันระวังจนเกือบจะถูกสือรุ่ยเซียงชนเข้าให้ จักจั่นทองตัวหนึ่งบนศีรษะนางวูบไหวเกือบจะตกลงมา เห็นเพียงนางยกมือขึ้นประคองจักจั่นทองบนศีรษะเอาไว้ แขนเสื้อกว้างวาดออกปิดบังใบหน้าแดงระเรื่อ

“ท่านพ่อคาดเดาได้ไม่ผิดจริงๆ ด้วย จะต้องเป็นเพราะสกุลเถาเกิดเรื่อง พี่หลินจึงตั้งใจมาช่วยเหลือ” สือรุ่ยเซียงขวยเขินขึ้นมากะทันหัน “เมื่อเป็นเช่นนี้รุ่ยเซียงก็โล่งใจแล้ว ขอพี่เถาอย่าได้ถือโทษ”

สือรุ่ยเซียงปิดบังความยินดีในอกไว้ไม่มิด นางในยามนี้ยิ่งดูงดงามมีเสน่ห์ ไม่กล้ากล่าววาจาเผยความนัยอีก

หัวใจเถาเม่ยเอ๋อร์ลอบรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับเมฆหมอกที่ก่อตัวครึ้มลอยอยู่เหนือบ่อมรกตกว้าง

สือรุ่ยเซียงรับกล่องไม้หลีกล่องหนึ่งมาจากมือคนงาน ก่อนเปิดฝากล่องออก หยิบเสื้อคลุมยาวสีขาวตัวหนึ่งออกมาอย่างนุ่มนวล แล้วนำไปคลุมบนร่างหลินจื่อเฟิง