ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่ห้า-บทที่หก

เสื้อคลุมยาวสีขาวตัวนั้นตัดเย็บอย่างประณีต ทั้งยังมีประกายสีทองออกมา ถึงกับใช้งานฝีมือปักด้ายทองพิเศษที่มาจากร้านเฟิ่งผิงซึ่งเป็นร้านที่ดีที่สุดในเมืองหลวง เห็นได้ชัดว่าสือรุ่ยเซียงสิ้นเปลืองกำลังไปมากเพียงใด

การจู่โจมของสือรุ่ยเซียงทำให้หลินจื่อเฟิงทำตัวไม่ถูกไปเล็กน้อย

“เพื่อช่วยชีวิตรุ่ยเซียงแล้ว ถึงกับทำให้อาภรณ์ของพี่หลินต้องเสียหาย รุ่ยเซียงรู้สึกกังวลใจมาก จึงใช้เวลาสองวันสองคืนเร่งให้เขาทำอาภรณ์ตัวนี้ออกมา ขอพี่หลินได้โปรดรับเอาไว้ด้วยเจ้าค่ะ”

“สำหรับเขาก็แค่เรื่องง่ายเพียงพลิกฝ่ามือเท่านั้น ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เป็นหมออยู่แล้ว หากรับข้าวสารแล้วยังรับอาภรณ์ไว้อีก ช่างน่าละอายใจมากจริงๆ” เถาเม่ยเอ๋อร์ลอบข่มความกังวลในใจก่อนกล่าวออกมาเสียงเรียบ

“พี่เถา ท่านจะต้องให้พี่หลินยอมรับเอาไว้ มิฉะนั้นรุ่ยเซียงคงกินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นแน่”

“เช่นนั้นก็ต้องแล้วแต่พี่หลินแล้ว”

เถาเม่ยเอ๋อร์เพิ่งตระหนักได้ว่าดอกไป๋จวี๋ดอกหนึ่งในมือไม่รู้ว่าถูกบีบจนเละไปตั้งแต่เมื่อใด

“ฮ่าๆๆ!” หลินจื่อเฟิงหัวเราะ “ในเมื่อคุณหนูจริงใจมาเช่นนี้ หากข้ายังปฏิเสธต่อไปก็จะดูไม่จริงใจเสียแล้ว”

สือรุ่ยเซียงดีใจอย่างมาก นางกล่าวด้วยอาการขวยเขิน “นี่เรียกได้ว่าพี่หลินให้เกียรติรุ่ยเซียงแล้ว ท่านพ่อยัง เชิญพี่หลินไปเยือนที่เรือนในวันพรุ่งนี้ ขอพี่หลินได้โปรดตอบรับคำเชิญนี้ด้วย”

“เรื่องนี้…” หลินจื่อเฟิงมองดูแววตากระตือรือร้นของสือรุ่ยเซียงแล้วก็เริ่มลังเลขึ้นมา

“พี่หลินอย่าได้เข้าใจผิด เป็นเพราะระยะนี้ท่านพ่อตรากตรำงานทั้งวันทั้งคืน จิตใจกระวนกระวาย กลางคืนนอนไม่หลับ ดังนั้นจึงได้คิดเชิญพี่หลินไปตรวจรักษาให้เจ้าค่ะ”

“แร่จูซา หวงเหลียน อย่างละครึ่งตำลึง ตังกุยสองเฉียน ตี้หวงตากแห้งสามเฉียน กันเฉ่าสองเฉียน บดละเอียดเป็นผง แช่สุรานึ่งแป้ง ให้มีขนาดใหญ่เท่าเมล็ดหมาจื่อ คลุกกับแร่จูซา กินหนละสามสิบเม็ด กลืนน้ำลายตามลงไป ใช้เพียงตำรับนี้ก็พอ ไม่ต้องรบกวนให้พี่หลินไปเยือนด้วยตนเองแล้ว” ในที่สุดเถาเม่ยเอ๋อร์ก็วางดอกไป๋จวี๋ลงแล้วหันกายเดินไปทางตู้ลิ้นชัก

ทุกคนได้ยินต่างพากันตกใจที่ในวาจาของเถาเม่ยเอ๋อร์แฝงความไม่พอใจเอาไว้

สือรุ่ยเซียงเปลี่ยนจากดีใจเป็นกังวลทันที “พี่เถา รุ่ยเซียงเป็นห่วง กลัวว่าท่านพ่อจะมีโรคภัยไข้เจ็บแอบแฝง หากไม่ซักถามอาการต่อหน้า เกรงว่าจะไม่กระจ่าง”

“กตัญญูรู้คุณคือคุณธรรมอันดับแรก ความคิดเช่นนี้ของคุณหนูรุ่ยเซียงทำให้ข้าเลื่อมใส แต่โปรดวางใจเถิด ในเมื่อให้เกียรติข้าถึงเพียงนี้ วันพรุ่งนี้ข้าจะต้องไปเยี่ยมเยือนถึงที่เรือนอย่างแน่นอน!”