ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่เจ็ด-บทที่แปด

ตัวการร้ายก็คือหลินจื่อเฟิง! หากไม่ใช่คนผู้นั้น เขากับเม่ยเอ๋อร์ผู้เป็นที่รักย่อมสามารถจับมือกันไปตลอดชีวิต ไม่มีอุปสรรคใดๆ อีก

“หลินจื่อเฟิง ในฐานะบุรุษ พูดได้ก็ต้องทำได้!”

ตอนที่สวีเทียนหลินกำลังกล่าว จู่ๆ มือเท้าของคนไข้ผู้นั้นก็พลันขยับเล็กน้อย

พ่อค้าเสื้อสีน้ำเงินตกตะลึง “สวรรค์! ฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ ด้วย! เหล่าหลิว เป็นข้าเอง!”

เปลือกตาของคนไข้ผู้นั้นขยับเล็กน้อย ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมลืมตา

หลินจื่อเฟิงเห็นเช่นนั้นจึงผ่อนลมหายใจออกมา “เขาไม่เป็นอะไรแล้ว! ยามนี้เพียงแค่หวาดกลัวจึงยังหมดสติชั่วคราว อีกไม่นานก็จะฟื้นตัวได้แล้ว”

บนหน้าผากสวีเทียนหลินมีเส้นเลือดเขียวปูดโปนขึ้นมา ลำคอขยับขึ้นลงไม่หยุด เป็นเพราะทั้งโกรธและเศร้าถึงขีดสุดร่างกายจึงสั่นระริกขึ้นมา “เจ้า!”

หลินจื่อเฟิงกลับไม่ได้มองเขาแม้แต่น้อย เพียงแค่ผายมือ ‘เชิญ’ ออกมา

เห็นสวีเทียนหลินสีหน้าท้อแท้ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเตรียมพ่นโทสะ เถาเม่ยเอ๋อร์ก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าว รู้สึกว่าร่างกายแข็งเกร็งไม่อาจเรียกเรี่ยวแรงขึ้นมาได้อีก หลินจื่อเฟิงผู้นี้ถึงกับชำนาญเรื่องวิชาแพทย์และสมุนไพรดีเพียงนี้ วิชาแพทย์ของเขาเอาชนะสวีเทียนหลินไปได้หนึ่งขั้น เพียงแต่การกระทำแปลกประหลาดเกินไป ช่างชวนให้ผู้คนนึกสงสัยโดยแท้

“ผู้ที่กินโกวเหวิ่นลงไป ช่วงที่อาการกำเริบกับวิธีการกินมีความสัมพันธ์กันยิ่ง ข้าแค่เคยได้ยินมาว่าแหล่งกำเนิดของโกวเหวิ่นนี้อยู่ที่เหลี่ยงก่วง เพื่อเป็นการหนีหนี้สินชาวเหลี่ยงก่วงจึงกินสมุนไพรชนิดนี้ตบตาผู้อื่น หากต้มรากดื่มหรือกินหน่ออ่อนสดใหม่ก็จะหมดสติไปทันที หากกินรากสดอาการจะแสดงค่อนข้างช้า หรือต้องใช้เวลาสองชั่วยามจึงจะกำเริบ เมื่อได้ยินว่าพ่อค้าสกุลหลิวผู้นี้ออกเดินทางทำการค้าไปทั่ว ด้วยเหตุนี้ข้าจึงมั่นใจว่าเขาจะต้องรู้หลักการพวกนี้ ยิ่งไปกว่านั้น แม้เขาจะหมดสติและปราศจากลมหายใจ ทว่าชีพจรกลับเบาบางและมีกำลังอยู่ พิษร้ายยังไม่ทันกำเริบ ด้วยเหตุนี้ขอเพียงถอนพิษทันเวลาก็จะสามารถฟื้นขึ้นมาได้”

หลินจื่อเฟิงอธิบายให้ทุกคนฟัง ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจอย่างชื่นชมดังขึ้น “ท่านหมอหลินความรู้มากมาย เป็นหมอยอดฝีมือในปัจจุบัน ราษฎรของเจี้ยนคังนับว่ามีวาสนาแล้ว”

สวีเทียนหลินที่อยู่ด้านข้างเดือดดาลถึงที่สุด “หลินจื่อเฟิง เจ้ากล่าววาจามากมายหมายเอาใจผู้อื่น มิใช่การกระทำของวีรชน!”

“ใช่หรือไม่ใช่วีรชนต้องอาศัยความจริงมาพิสูจน์” หลินจื่อเฟิงยิ้มบางอย่างไม่ร้อนรน “จินเจิ้ง ยกตัวคนเข้าไปพักผ่อนในห้องโถงสักพักก็พอ”

เมื่อทุกคนได้ยินก็ต่างนับถือจากใจ พากันช่วยยกคนผู้นั้นเข้าไปด้านใน

“ท่านเขย ข้าได้ยินมาว่าหญ้าโกวเหวิ่นนี้เติบโตที่หลิงหนานมีดอกสีเหลือง เติบโตที่เตียนหนานมีดอกสีแดง เป็นหญ้าสังหารคนโดยแท้” จินเจิ้งเอ่ย

“พูดได้ถูกต้อง! มีคนสังหารงูพิษแล้วเอาโกวเหวิ่นมากองทับ รดน้ำจนมีเห็ดงอกขึ้นมา นำมาทำเป็นยาพิษฆ่าคน เจ้าอยากลองหรือไม่”

จินเจิ้งวิญญาณหลุดลอยทันควัน “ข้าไม่เคยทำร้ายผู้อื่นมาก่อน จะเอายาพิษนั้นมาทำอะไร”

“ฮ่าๆๆ! ต่อให้ยาพิษจะร้ายกาจกว่านี้ก็เทียบกับความอำมหิตในใจมนุษย์ไม่ได้” หลินจื่อเฟิงกลอกตามองสวีเทียนหลินคราหนึ่ง พูดพร้อมหันกายเดินจากไปช้าๆ ภายใต้สายตาเลื่อมใสและการรุมล้อมคุ้มกันอย่างแน่นหนาของฝูงชน

นอกร้านไป่เฉ่า ฝูงชนค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันจากไป หลังฝนตกเมฆหมอกก็สลายตัวออกจากหลังคาสูง ห่างออกไปไกลยังทิศใต้ พระราชวังอันสลับซับซ้อนหลายชั้น ชายคายื่นเด่น คล้ายมีปุยนุ่นจำนวนนับไม่ถ้วนบดบัง