ทดลองอ่าน Unrequited Love… ระยะแอบรัก บทที่ 3

ตอนที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟ ลั่วจื่อดูระมัดระวังตัวมากเกินไปเล็กน้อย เธอใช้นิ้วสางผม เหยียดหลังตรงตลอดเวลา ทั้งยังรู้สึกตัวว่าเหมือนจะเกร็งเกินไปจึงขยับตัวไปมาจนกระทั่งหาท่าที่สบายที่สุดบนโซฟาพบ หลังทำท่าขยับเคลื่อนไหวพวกนี้เสร็จเธอก็รีบเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขา ทว่ากลับเห็นเซิ่งไหวหนานกำลังมองแผ่นรองถ้วยบนโต๊ะเหม่อลอยออกไป

รอยยิ้มของลั่วจื่อแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เธอรู้สึกวางหน้าไม่ติดเล็กๆ จึงตัดสินใจเบี่ยงหน้าหลบแสงแดดที่ส่องทแยงเข้ามาบาดตาแทน

เธอพยายามเค้นจนสุดสมองแต่ก็ยังทำลายความเงียบไม่ได้ ในเวลาแบบนี้เธอควรจะพูดอะไรดี ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีใครจีบเธอ ไม่ใช่ว่าไม่เคยนั่งกินข้าวพูดคุยตามธรรมชาติกับผู้ชาย แต่ในวินาทีนี้อีกฝ่ายคือเซิ่งไหวหนาน

อีกฝ่ายคือเซิ่งไหวหนาน!

เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ทำให้รับมือไม่ทันจริงๆ ต่อให้เธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองก็ตาม

ในตอนนั้นเองเซิ่งไหวหนานก็หลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง เขาเริ่มเปิดปากเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ “จริงสิ เธอ…รู้จักฉันไหม ฉันชื่อเซิ่งไหวหนาน”

เขาแนะนำตัวเองกับเธอ นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาแนะนำตัวเองกับเธอ

ครั้งแรกเกิดขึ้นมานานเกินไป เธอไม่กล้าหันหน้ากลับไปมอง

ครั้งที่สองเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการ ทว่าเขาไม่ได้พูดแค่กับเธอ

นั่นเป็นในวันงานครบรอบวันสถาปนาโรงเรียนแปดสิบแปดปีสมัยมัธยมปลายปีที่สอง เขาในฐานะตัวแทนนักเรียนขึ้นไปพูดอยู่บนเวที คำพูดที่เอ่ยแนะนำตัวเองคือ ‘สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อเซิ่งไหวหนาน มาจากมัธยมปลายปีที่สอง ห้องสาม’

ในทุกๆ งานพิธีเปิดปิดการศึกษาที่เป็นระบบขั้นตอนซ้ำซากยาวนานตั้งแต่สมัยประถมมาจนปัจจุบัน คำพูดฮึกเหิมของบรรดาเครื่องจักรตัวแทนนักเรียน สคริปต์ที่เขียนไว้ล่วงหน้ามาอย่างดีแล้วพลิกเปิดหน้าเสียงดังพึ่บพั่บ อย่างไรก็ตามในใจของลั่วจื่อมีแค่ประโยคนี้ที่ไม่ได้เปลี่ยนไป เธอในฐานะนักเรียนเวรยืนอยู่ตรงมุมมืดด้านล่างเวที มองไม่เห็นเจ้าของเสียง แต่ลำโพงตั้งอยู่ด้านหลังเธอนี่เอง เสียงทุ้มกังวานของเด็กหนุ่มดังเข้ามาในหูของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว เธอรีบคว้าราวกั้นข้างตัวอย่างลนลานแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็ก้มหน้าลงท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบอันตื่นเต้นของคนดู บนใบหน้ามีแต่ความเรียบเฉยไร้อารมณ์อยู่ตลอดเวลา