บัดนี้เขาได้ขึ้นเป็นรองผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ผู้เป็นอาก็กำลังมีอำนาจมาก ถ้าอยากจะแต่งภรรยา คุณหนูสกุลฟู่ที่มีความผิดติดตัวย่อมไม่คู่ควร แต่หากไถ่ตัวพานางกลับมาบ้าน ให้นางเป็นเหมือนของเล่น ถือเป็นสินส่วนตัวก็น่าจะพอทำได้
ที่ทำให้พึงพอใจมากที่สุดก็คือคราวนี้ฮ่องเต้มอบหมายให้เขาเดินทางไปอวิ๋นหนานเพื่อริบทรัพย์สินของสกุลฟู่ แล้วนำตัวสมาชิกของสกุลฟู่กลับมาเมืองหลวง ระหว่างเดินทางเขาคงจะทำอะไรๆ ได้สะดวกทีเดียว
หวังซื่อเจาคิดไปคิดมา ในใจพลันบังเกิดความรื่นเริงขึ้นจนแทบยั้งตัวไม่อยู่ นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้
เมื่อได้ฟังหลิวไป่ทงเล่าเรื่องราวสกุลฟู่ทั้งหมด หวังหลิงก็สอบถามเรื่องบุตรีของฟู่ปิงอย่างละเอียด ที่สุดยังซักไซ้ถึงรายละเอียดการตายของฟู่ฮูหยินในอดีตด้วย
หลิวไป่ทงเป็นศิษย์ของฟู่ปิง เมื่อก่อนเคยไปมาหาสู่กับสกุลฟู่อยู่บ่อยครั้ง บุตรและภรรยาของเขายังเคยไปมาหาสู่กับทางบุตรและภรรยาของสกุลฟู่เช่นกัน จึงรู้เรื่องราวในสกุลฟู่เป็นอย่างดี พอรู้ว่าหวังหลิงไม่ยอมให้เขาเล่าอย่างขอไปทีแน่ จึงต้องบากหน้าเล่าทุกเรื่องที่ตนเองรู้ให้เขาฟังโดยละเอียด
หวังซื่อเจาเห็นผู้เป็นอาดูสนใจเรื่องนี้มากก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ พลันหวนนึกถึงเรื่องประหลาดในกาลก่อนได้เรื่องหนึ่ง คำถามนับร้อยก็ผุดขึ้นในใจเขาพร้อมๆ กัน คิดจะออกปากถามแต่ก็ยั้งไว้หลายครา เหลือบเห็นใบหน้าใต้แสงตะเกียงของอาตนเองดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด เขาก็จำต้องอดใจไม่ถามไว้
หวังหลิงได้ฟังมากพอแล้วจึงโบกมือให้หลิวไป่ทงเงียบ เขาหลุบตาลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็หันไปยิ้มให้หวังซื่อเจา “ได้ยินว่าฟู่ปิงรักบุตรีผู้นี้มาก เขาเลี้ยงดูนางมาเสมือนเป็นบุตรชายตั้งแต่ยังเล็ก ไม่เพียงให้นางได้เปิดหูเปิดตาตามพี่ชาย ขณะที่ถูกย้ายไปอยู่อวิ๋นหนานยังได้อบรมสั่งสอนนางด้วยตนเอง นอกจากนี้ฟู่ฮูหยินก็มิใช่หญิงชาวจงหยวน** ขณะยังมีชีวิตอยู่ได้ยินว่ามีความคิดไม่เหมือนผู้ใด เจ้าไปคราวนี้ก็อย่าได้ดูเบาคุณหนูสกุลฟู่เพราะว่าอายุน้อยเด็ดขาด หากสะเพร่าจนเกิดเรื่องไม่คาดฝันแล้วเสียงานขึ้นมา คงไม่อาจทูลรายงานต่อฝ่าบาทได้”
“หลานจะพยายามไม่ให้เกิดเหตุผิดพลาด” หวังซื่อเจาได้ยินแววกำราบตักเตือนอย่างเข้มงวดในน้ำเสียงผู้เป็นอาแล้วก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจยิ่งกว่าเดิม
“แน่นอน” หวังหลิงทำทีปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนชายแขนเสื้อ แล้วพูดอย่างเรียบๆ ว่า “โชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือของใต้เท้าหลิว คนของเราจึงแฝงเข้าไปอยู่ในสกุลฟู่ได้นานแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าคุณหนูฟู่ผู้นั้นจะหาทางเล่นลูกไม้อะไร”
หลิวไป่ทงยิ้มเจื่อน ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อ
จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก มีคนมาขอเข้าพบ
หวังหลิงนั่งอยู่นานแล้วก็รู้สึกเมื่อยไม่น้อย เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวนี้จึงเอนหลังพิงเก้าอี้ไท่ซืออย่างเกียจคร้าน แล้วสั่งให้คนผู้นั้นเข้ามาได้
พอคนผู้นั้นเข้ามาก็ตรงเข้าไปกระซิบสองสามประโยคที่ข้างหูหวังหลิง แล้วรีบถอยออกมาทันที
สีหน้าหวังหลิงแปรเปลี่ยน จากนั้นก็เหลือบมองไปยังหลิวไป่ทงด้วยสายตาคมกริบ เอ่ยว่า “ใต้เท้าหลิวช่วยออกไปข้างนอกสักครู่หนึ่งก่อน ข้ามีเรื่องจะหารือกับหลานชายสักหน่อย”
หลิวไป่ทงกำลังใจเต้นไม่เป็นส่ำ พอได้ยินเขาบอกก็ไม่กล้าเห็นต่างใดๆ รีบถอยออกไปจากห้องอย่างลนลาน
“มีอะไรหรือท่านอา” หวังซื่อเจาจ้องมองใบหน้าผู้เป็นอาครู่หนึ่งก็ยังไม่ได้ยินอะไร จึงถามขึ้นอย่างระมัดระวัง
สีหน้าหวังหลิงกลับมาเป็นปกติแล้ว เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คดีของฟู่ปิงยังอยู่ระหว่างการไต่สวน ที่อวิ๋นหนานจึงขาดคนคอยดูแลจัดการชั่วคราว บัดนี้มีพวกเร่ร่อนออกก่อเหตุวุ่นวายขึ้นหลายแห่ง เมื่อครู่ความทราบถึงพระกรรณฝ่าบาทแล้ว จึงมีรับสั่งให้เลือกขุนนางใหญ่สักคนในราชสำนักไปรับตำแหน่งข้าหลวงตรวจการฝ่ายขวาแทนเขา รับพระบัญชาเดินทางไปยังอวิ๋นหนาน ทั้งยังมีรับสั่งให้ผิงอวี้ไปคุ้มกันด้วยตนเอง พอไปถึงที่นั่นแล้วให้ผิงอวี้เป็นผู้คุ้มกันบุตรีของขุนนางต้องโทษเดินทางกลับเมืองหลวง”
“ผิงอวี้?” หวังซื่อเจาแทบลุกพรวดขึ้นมา “เป็นเขาไปได้อย่างไร! ให้เขาแทรกเข้ามาเช่นนี้ พวกเราจะหาประโยชน์จากคดีสกุลฟู่ได้หรือ”
“ก็แค่บุตรีของขุนนางต้องโทษคนเดียว เขาจะคุ้มกันก็คุ้มกันไปสิ ไยต้องทำเป็นโมโหเช่นนี้ด้วย” หวังหลิงดูสงบใจได้แล้ว “เจ้าอย่าลืม ตอนที่อดีตฮ่องเต้ยังมีพระชนม์ชีพ ฟู่ปิงที่เป็นถึงราชเลขาธิการนึกทะนงตน เคยยื่นฎีกาให้ถอดถอนซีผิงโหวออกจากตำแหน่งหลายครั้ง ความผิดโทษฐานอยู่ในตำแหน่งแต่ไม่ได้ทำงาน ตอนนั้นทั่วทั้งราชสำนักล้วนเป็นศิษย์ของฟู่ปิง เสียงก่นด่าประณามดังขึ้นไม่หยุด ทำให้ซีผิงโหวต้องถูกถอดออกจากตำแหน่งอันทรงเกียรติและถูกเนรเทศไปยังเมืองเซวียนฝู่ทั้งครอบครัว
