ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 2

ดังนั้นหลังจากนางแน่ใจว่าตนเองจะไม่ทิ้งพิรุธให้ถูกจับได้ จึงไม่ลังเลที่จะลงมือ

แต่เมื่อนางต้องมาถูกบุรุษแปลกหน้าจับข้อมือเริ่มตรวจค้นตัวจริงๆ ในที่สุดขวัญกล้าและความสุขุมก็ดูเหมือนจะพังทลาย ความรู้สึกน้อยใจและโศกเศร้าประดังขึ้นมาปั่นป่วนในอกจนนางรู้สึกคลื่นเหียน

เดิมทีผิงอวี้พุ่งความสนใจไปที่มือของฟู่หลันหยา จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่าที่ฝ่ามือมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย เขาจึงนิ่วหน้าแล้วกวาดตามองใบหน้าของนาง ก่อนจะเห็นว่านางมีสีหน้าซีดขาว ปากเม้มแน่นคล้ายกำลังสะกดกลั้นอาการหวาดกลัวเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“กลัวหรือ” เขายิ้มมุมปากพลางก้มหน้าลง ดึงนิ้วมือของนางมาจ่อไว้ที่จมูกตนเองแล้วสูดดมกลิ่น จริงดังคาด แม้กลิ่นจะจางลงมากแล้ว แต่ยังคงพอได้กลิ่นขมของยาจางๆ อยู่ เป็นกลิ่นแบบเดียวกับที่อยู่บนศพของพ่อบ้านโจว

เขาเงยหน้าขึ้นมองฟู่หลันหยาทันที รู้สึกประหลาดใจด้วยไม่คิดว่าจะเป็นนางจริงๆ

เดิมทีคิดว่าบุตรีที่ฟู่ปิงรักยิ่งผู้นี้ นอกจากใบหน้าที่งดงามแล้วก็ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากหญิงสาวทั่วไป ไม่คิดเลยว่านางจะใจกล้าถึงเพียงนี้ ไม่เพียงฆ่าคนได้อย่างแนบเนียนภายใต้การจับตามองของพวกเขา หลังฆ่าแล้วก็ยังสุขุมใจเย็นไม่ออกอาการใดๆ อีก ก่อนหน้านี้เขาประเมินนางต่ำไปจริงๆ

เพียงครู่เดียวเขาก็ไม่ได้เผยแววตาประหลาดใจอีก กลับไปมีสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

เพื่อให้แน่ใจเขาจึงก้มหน้าลงสูดกลิ่นนั้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่ายาพิษนี้มีความเป็นมาเช่นไร เพียงผ่านไปแค่อึดใจเดียวกลิ่นขมนั้นก็จางลงอย่างมาก หากว่าช้ากว่านี้อีกเพียงครู่เดียว กลิ่นคงจางหายไปจนหมด

เขายิ้มหยัน นางต้องรู้ว่ากลิ่นยาจะหายไปแน่จึงได้ไม่แสดงความกังวลใดๆ ออกมา

“เล่ามา” แม้ไม่อาจใช้กลิ่นที่จางจนแทบจับสังเกตไม่ได้นี้เป็นหลักฐานเอาผิดนางข้อหาฆ่าคนตาย เขาก็ยังไม่คิดที่จะปล่อยนางไป จึงปล่อยแขนลงอย่างเย็นชาแล้วพูดขึ้นเรียบๆ “เหตุใดจึงต้องสังหารพ่อบ้านโจว”

ผิงอวี้มีรูปร่างสูงกว่าฟู่หลันหยาราวครึ่งศีรษะ นางจึงต้องแหงนหน้ามอง ตั้งแต่ที่เขาสูดดมปลายนิ้ว ฟู่หลันหยาก็พอจะทราบแล้วว่าเขาต้องคาดเดาได้มากกว่าครึ่งว่านางเป็นคนวางยา ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่แสดงออกว่าว้าวุ่นใจ เพียงถอยห่างออกมาเงียบๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าสงบ “เหตุใดใต้เท้าผิงจึงพูดเช่นนี้”

“ยังปากแข็งอีกรึ” ผิงอวี้มีสีหน้าเข้มขึ้นทันที เนื่องจากอยู่ไม่ห่างกันเท่าไร เขาจึงเห็นว่าดวงตาของนางเป็นประกายวาววามยิ่งนัก สงบนิ่งราวกับผิวทะเลสาบ เปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงตะเกียง

เขาค่อยๆ เคลื่อนสายตาไปยังริมฝีปากของนาง เห็นริมฝีปากนั้นเป็นสีชมพูเข้มดุจกลีบดอกอิงฮวา

ผิงอวี้เลื่อนสายตาหนี เพียงจ้องมองเรือนผมดำขลับราวกับขนกาของนางแล้วสอบถามต่อ “มีเหตุผลใดที่พ่อบ้านโจวต้องตาย ไฉนจำเพาะต้องมาสังหารเขาในเวลานี้”

รออยู่ครู่หนึ่ง นางยังไม่ทันได้ตอบก็มีกลิ่นหอมหวานที่สุดลอยมาเข้าจมูกเขา ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ว่าเป็นกลิ่นหอมจากเรือนร่างของนาง

ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ เวลา 12.00 น.