ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 2

ผิงอวี้ยกกาน้ำชาขึ้นมาดู แล้วรับถ้วยชามาดมดูทีละถ้วยจนครบ เพียงรู้สึกว่ากลิ่นนั้นจางเกินไปจนไม่อาจแน่ใจได้ จึงส่งคืนให้ผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วหันกลับมา ค่อยๆ กวาดตามองไปยังเหล่าคนรับใช้สกุลฟู่

“ใต้เท้า” หวังซื่อเจาเหลือบมองไปยังฟู่หลันหยาอย่างคล้ายไม่ได้ตั้งใจ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา “ถ้าหากมีการวางยาพิษจริง ยานั้นก็น่าจะยังอยู่ในตัวคนผู้นั้น จะให้ค้นตัวหรือไม่”

ผิงอวี้ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ “ก็จริง ในเมื่อทุกคนล้วนอยู่ที่นี่ ก็ตรวจค้นให้เรียบร้อยเถอะ”

พอพูดเช่นนี้ คนรับใช้ในลานเรือนก็มีสีหน้าท่าทางที่หวาดกลัวขึ้นอีกหลายส่วน เหล่าองครักษ์เสื้อแพรขานรับคำสั่ง กำลังจะนำตัวคนรับใช้ที่นั่งกระจัดกระจายอยู่ในลานเรือนเข้าไปห้องด้านข้างที่ว่างอยู่เพื่อจะได้ตรวจค้นเป็นรายคนได้สะดวก แม่นมหลินก็พูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ “ใต้เท้าทุกท่าน คุณหนูของพวกเราปกติแล้วเป็นผู้รู้หนังสือรู้หลักธรรมเนียม แม้แต่มดสักตัวยังไม่อาจตัดใจบี้ให้ตาย ย่อมไม่อาจฆ่าใครได้ นอกจากนี้หลายวันก่อนยังล้มป่วยอยู่หลายวัน สุขภาพยังไม่แข็งแรงดี…”

หวังซื่อเจาย่อมจะยิ้มอยู่ในใจ ภายนอกยังคงมีสีหน้าแข็งขืนยืนยันจะทำตามระเบียบ จึงพูดตัดบทแม่นมหลินว่า “พ่อบ้านโจวเพิ่งจะตายอย่างไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด เมื่อครู่นี้คุณหนูของเจ้าก็อยู่ในลานเรือนด้วย หากไม่ตรวจค้นให้ทั่ว ไม่แน่คนทำผิดอาจยังมียาพิษติดตัวอยู่ ไม่อาจรู้ได้ว่าใครจะเป็นผู้โชคร้ายรายต่อไป”

พูดพลางผลักแม่นมหลินออกไปอย่างหมดความอดทน โผเข้าไปคว้าข้อมือบอบบางของฟู่หลันหยา แม้จะอยู่ใต้แสงจันทร์สลัว ทว่าผิวเนื้อที่ลำคอและข้อมือซึ่งเผยออกมาของนางก็ยังดูขาวผ่องราวกับอัญมณีจนเขาอดใจไม่สัมผัสไม่ได้

ฟู่หลันหยารู้สึกได้แต่แรกแล้วว่าคนผู้นี้ใช้สายตาเหิมเกริมมองนางอย่างมิได้ยำเกรง พอมาอยู่ใกล้ๆ จึงเห็นว่าดวงตาคู่นั้นมีแววหื่นกระหายอย่างยากจะปิดบัง นางพลันรู้สึกโมโห รีบถอยหนีก้าวหนึ่ง ก่อนหน้านี้ก็เตรียมคำพูดก่นด่าไว้ในใจเสียยืดยาว ประจวบเหมาะแล้วที่จะนำมาใช้ประณามหยามเหยียดหวังซื่อเจา

ผิงอวี้ที่อยู่อีกด้านเห็นหวังซื่อเจาหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ ตอนแรกเขาก็เลิกคิ้วประหลาดใจ ก่อนลอบยิ้มหยันแล้วโพล่งขึ้นว่า “ช้าก่อน!”

หวังซื่อเจาชะงักทันที เขาหันไปมองผิงอวี้อย่างฉุนโกรธระคนงุนงงสงสัย

ผิงอวี้ตีหน้าเคร่งขรึมแล้วชี้ไปยังฟู่หลันหยา พูดอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า “คุณหนูฟู่ผู้นี้ ข้าจะค้นตัวนางด้วยตนเอง”

หวังซื่อเจาได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง พอได้สติก็รู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง ยิ่งโมโหกว่าเดิม

ถ้าเขาจำไม่ผิด แม้ผิงอวี้จะเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่มักซ่อนดาบไว้ในรอยยิ้ม แต่ก็มิใช่คนที่ลุ่มหลงในอิสตรี

เมื่อก่อนบรรดาองครักษ์เสื้อแพรเคยไปร่วมสำราญด้วยกัน ข้างกายล้วนเต็มไปด้วยหญิงสาว มีเพียงผิงอวี้ที่เอาแต่พูดคุยร่าเริงสนุกสนาน น้อยครั้งมากที่จะยอมให้มีสาวงามมาคอยอยู่เป็นเพื่อนร่ำสุรา

เนื่องจากผิงอวี้ทำอะไรล้วนไม่เปิดเผยความรู้สึก แรกๆ เขาจึงยังไม่รู้สึกว่าผิดแปลกอะไร แต่พอนานวันเข้าความเคลือบแคลงใจก็ยิ่งพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ ถึงกับแอบคาดเดาว่าผิงอวี้มีความชื่นชอบที่ไม่อาจเปิดเผย ยามคิดเช่นนั้นเขายังนึกได้ใจไม่น้อย

บัดนี้ผู้ตรวจการกำลังมีอำนาจ คำพูดของเหล่าผู้ตรวจการสามารถฆ่าคนได้ หากนำเรื่องที่ว่านี้ไปพูดต่อ ไม่แน่อาจสามารถกระชากผิงอวี้ลงจากตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์เสื้อแพรในคราวเดียวก็เป็นได้ แล้วตัวเขาจะได้ขึ้นรับตำแหน่งแทน