ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 5

กล “ไฟไหม้! ไฟไหม้!”

ผิงอวี้กับคนอื่นๆ ที่ร่ำสุราสีหน้าแปรเปลี่ยนทันที รีบผุดลุกขึ้นยืน

ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นสับสน คนรับใช้วังมู่อ๋องรีบเข้ามารายงานอย่างกระหืดกระหอบ “ซื่อจื่อ ที่เรือนปีกตะวันตกขอรับ! เรือนปีกตะวันตกไฟไหม้แล้ว!”

มู่เฉิงปินสีหน้าเคร่งเครียด ตะคอกสั่ง “ไปดับไฟก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน!”

พูดยังไม่ทันจบ ผิงอวี้ก็ฉวยดาบมาไว้ในมือแล้ววิ่งลับหายออกนอกประตูไป

มู่เฉิงปินกับเติ้งอันอี๋ยกชายเสื้อแล้วรีบตามไป สาวเท้าก้าวอาดๆ ไปยังเรือนปีกตะวันตก

จวบจนผิงอวี้มาถึงลานเรือนก็เห็นว่าบนเรือนมีเปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้าแล้ว แสงเพลิงสาดส่องจนฟากฟ้ายามราตรีสว่างจ้าดุจกลางวัน ที่ประตูเรือนเต็มไปด้วยคนรับใช้วังมู่อ๋องเดินกันขวักไขว่ ควันคลุ้งตลบ ดูชุลมุนวุ่นวาย

ท่ามกลางเงาร่างอันสับสนวุ่นวายก็มีคนวิ่งมาหาผิงอวี้ “ใต้เท้าผิง!”

ผิงอวี้ชะงักฝีเท้าแล้วนิ่วหน้าหันไปมอง เห็นว่าเป็นหลี่หมินจึงตะคอกถาม “คนอื่นๆ เล่า ยังปลอดภัยดีหรือไม่!”

“มาอยู่ที่นี่หมดแล้วขอรับ ไม่หายไปสักคนเดียว” หลี่หมินสีหน้าซีดขาว หายใจหอบแฮกๆ “แม้แต่คุณหนูฟู่กับบ่าวก็หนีออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว”

ผิงอวี้ได้ยินว่าตอนนี้ฟู่หลันหยาปลอดภัยดี ความกังวลใจก่อนหน้านี้ก็ลดน้อยลง สายตากวาดมองด้านบนของเรือนที่พัก เปลวไฟที่ไหม้ลามค่อยๆ มอดลงบ้างแล้ว หัวคิ้วขมวดมุ่นขณะพูดว่า “จู่ๆ เกิดไฟไหม้ได้อย่างไร มีสิ่งใดน่าสงสัยหรือไม่”

หลี่หมินตะลึงงันครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า ขณะกำลังจะพูดจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนร้องโวยวายอย่างตื่นตระหนกดังมาจากด้านหลัง “คุณหนู! ใครก็ได้มาช่วยที คุณหนูข้าถูกจับตัวไปแล้ว!”

ทั้งสองหันขวับไปมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเห็นแม่นมหลินหันไปมองทางเดินระเบียงวนพลางร้องตะโกนอย่างร้อนใจอยู่หลายครั้งด้วยน้ำเสียงแตกพร่าและขาดห้วง ยังเป็นห่วงจนถึงขั้นจะวิ่งตามไปทางนั้นด้วย รับรู้ได้ถึงความตื่นตระหนกยิ่งยวด

ผิงอวี้มองตามสายตาแม่นมหลินไปยังสุดปลายทางเดิน ท่ามกลางเงาสลัวของแมกไม้ มีเงาร่างปรากฏขึ้นแล้วแวบหายไปอย่างฉับพลันประหนึ่งเหยี่ยว