ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 5

เห็นผิงอวี้เข้ามาใกล้ คนผู้นั้นก็เบิกตากว้างอย่างเกรี้ยวกราด มีเสียงประหลาดดังออกมาจากลำคอไม่หยุด ดูจากท่าทางแล้วถ้าไม่ใช่เพราะกำลังตระหนกในสภาพที่ขยับตัวไม่ได้ ก็คงกำลังดิ้นรนอย่างหนักให้หลุดพ้นจากสภาพที่เป็นอยู่ น่าเสียดายที่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะดิ้นรนเพียงใด ร่างก็ยังคงแข็งทื่อราวกับท่อนไม้เช่นเดิม

ผิงอวี้หัวเราะหยัน แอบชมในใจว่ายาพิษในเข็มเล่มนั้นได้ผลดีชะงัดนัก เขาเงียบไปพักใหญ่ โดยไม่พูดให้มากความก็ล้วงเอาเชือกที่พกติดตัวมาตลอดหลายปีนำมามัดชาวอี๋ไว้อย่างแน่นหนา เตรียมจะนำตัวกลับไปเค้นความจริง

หลังจากมัดเสร็จแล้ว ผิงอวี้จึงค่อยลุกขึ้นยืน เขาเดินไปอยู่เบื้องหน้าฟู่หลันหยาแล้วยอบกายลงมองดูนาง

คราวนี้เมื่อเข้ามาอยู่ใกล้ๆ ก็ได้พินิจฟู่หลันหยาอย่างละเอียด จึงพบว่านางเหมือนยังไม่หายตกใจดี ร่างยังสั่นระริก ในดวงตามีหยาดน้ำเป็นประกาย

เขานิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่านางจะร้องไห้ สายตาจึงหยุดอยู่ที่ใบหน้าของนางนานครู่หนึ่ง แล้วค่อยเบนสายตาไปทางอื่น

นิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง เห็นนางยังคงไม่มีท่าทีตอบรับใดๆ เหลือบเห็นเข็มเงินในมือนางแล้วเขาก็พูดเสียงเย็นชา “ใจกล้าดีนี่ ถึงกับกล้าซ่อนของเอาไว้ต่อหน้าองครักษ์เสื้อแพร”

พูดจบก็เหลือบมองไปรอบๆ ตัวนาง ไม่ผิดจากที่คาด มีผ้าเช็ดหน้าไหมตกอยู่ข้างข้อเท้าของฟู่หลันหยา บนผ้าไหมมีเข็มเงินหลายเล่มวางกระจัดกระจายอยู่ คิดแล้วหลังจากเมื่อคืนที่เขาไล่ตามคนประหลาดไป นางคงจะแอบซ่อนเข็มเงินเหล่านี้ไว้แล้ว

เขาทำเสียงหึอย่างเย้ยหยัน ลุกขึ้นพลางรวบรวมทั้งเข็มเงินและผ้าเช็ดหน้าไว้ด้วยกัน ก่อนจะยัดใส่อกเสื้ออย่างไม่เกรงใจ

ฟู่หลันหยาจึงค่อยได้สติกลับมา ร่างที่เดิมทีสั่นระริกเริ่มขยับ เงยหน้าขึ้นมองผิงอวี้ ดวงตาดำขลับแม้จะเห็นประกายหยาดน้ำตาอยู่บ้าง แต่ก็ค่อยๆ กลับมาสงบใจจนดูเป็นปกติแล้ว

“ใต้เท้าผิง” นางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง พยายามฝืนรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ “ชาวอี๋ผู้นี้…”

ชั่วขณะนั้นผิงอวี้กลับคล้ายได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนเล็กน้อยพลางขยิบตาให้ฟู่หลันหยาเงียบเสียงลงก่อน

ได้ยินเสียงดังสวบสาบน่าสงสัยมาจากดงไม้ไกลออกไป พอหันมองก็เห็นเงาร่างดำทะมึนพุ่งออกมา

พอเห็นอย่างชัดเจน แววตาผิงอวี้ก็เปล่งประกายเหี้ยมเกรียมทันที เขากุมด้ามดาบแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างตั้งใจ

เสียงลมพัดวูบผ่านแมกไม้ ใบไม้เสียดสีดังซู่ๆ แต่กลับไม่อาจกลบเสียงประหลาดที่ชวนให้ขนลุกขึ้นทุกทีได้

ตอนแรกเสียงนั้นดังอยู่แค่ในดงไม้จุดหนึ่งเท่านั้น แล้วค่อยๆ แผ่ออกไปรอบด้าน กระทั่งดังกระหึ่มขึ้นราวกับสายน้ำหลากไหล

สีหน้าผิงอวี้ยิ่งไม่น่าดูขึ้นทุกที หัวคิ้วขมวดมุ่นรวมเป็นจุดเดียว

แม้ฟู่หลันหยาจะไม่เข้าใจ แต่ก็คอยฟังอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำเหมือนรัวกลอง เสียงนี้แปลกประหลาดชอบกล ฟังเหมือนแฝงด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอย่างบอกไม่ถูก ชวนให้ขวัญผวายิ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างหวาดกลัว พลันเห็นเงาร่างสีดำทะมึนกระโจนออกมาจากดงไม้เป็นกลุ่มๆ เคลื่อนไหวว่องไวดุจสายฟ้า บีบเข้ามาใกล้ทุกที

กระทั่งมองเห็นดวงตาแดงก่ำวาววับของสิ่งที่เคลื่อนเข้ามาหาด้านหน้าสุดได้อย่างถนัดตา นางก็อดจะร้องครางอย่างหวาดผวาออกมาไม่ได้ “งู!”