ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 5

เขาเห็นแล้วจากทางด้านหลัง กลัวแค่ว่าผิงอวี้จะใจอ่อนยอมคล้อยตาม รับสะพานที่คุณหนูเติ้งทอดให้

ถ้าผิงอวี้ได้เกี่ยวดองกับสกุลเติ้งผ่านการแต่งงาน สองตระกูลใหญ่ผูกสัมพันธ์กัน ต่อไปหากเขาคิดจะหาทางก้าวสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น คงจะทำได้ยากเย็นขึ้นอีกหลายส่วน

ใครเลยจะรู้ ผิงอวี้ไม่แสดงท่าทีอาลัยอาวรณ์ต่อนางแม้แต่น้อย ยามเดินผ่านกลับทำเป็นมองไม่เห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น ซ้ำยังเหยียบย่ำลงไป จากนั้นก็เร่งฝีเท้าเดินจากไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

รอจนเขาเบนสายตาที่เต็มไปด้วยแววประหลาดใจออกจากผ้าเช็ดหน้าที่ถูกเหยียบย่ำจนสกปรกยับยู่ยี่ได้แล้ว พอหันไปมองก็เห็นคุณหนูเติ้งร่างสั่นสะท้านน้อยๆ แม้มีม่านหมวกแพรปิดบังไว้ แต่เขาราวกับสามารถจินตนาการถึงใบหน้าซีดขาว น้ำตาเอ่อคลอจวนจะหยดลงมาของคุณหนูเติ้งได้อย่างไรอย่างนั้น

ในห้องพักของเรือนปีกตะวันตก ฟู่หลันหยายังอยากจะซักถามแม่นมหลินเกี่ยวกับหญิงสาวรูปงามผู้นั้น แต่แม่นมหลินกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกพิสดารไปสักหน่อย สงสัยว่าตนเองจะจำคนผิด เกรงว่าหากเล่าต่อไปจะทำให้ฟู่หลันหยาคิดฟุ้งซ่าน จึงไม่ยอมเล่าให้ฟังอีก

ตอนแรกฟู่หลันหยาไม่ยอม แต่พอเห็นแม่นมหลินมีท่าทางเด็ดเดี่ยว ซ้ำนางคิดว่าเวลาสิบปีก็ไม่นับว่าสั้น ความจำแม่นมหลินจะเลอะเลือนไปบ้างก็ไม่แปลก ดังนั้นจึงตัดใจเลิกถาม

สองนายบ่าวเพิ่งจะล้างหน้าล้างมือเสร็จก็มีคนรับใช้ของสกุลมู่นำอาหารเย็นมาให้

แม่นมหลินขานรับแล้วไปเปิดประตู มองผ่านไหล่คนรับใช้ไปก็บังเอิญเห็นเงาร่างดำสองร่าง นางตกใจจนสะดุ้งโหยง พอจ้องมองดูให้ดีจึงค่อยมองออกว่าเป็นหลี่หมินกับองครักษ์เสื้อแพรอีกคนที่มีชื่อว่าเฉินเอ่อร์เซิง

พวกเขาทั้งสองยืนอยู่ที่บันไดหน้าเรือน คนหนึ่งอยู่ด้านซ้าย อีกคนอยู่ด้านขวา ท่าทางคล้ายกำลังพูดคุยเล่นกันอยู่ แต่ที่จริงกลับปิดล้อมห้องพักของฟู่หลันหยากับแม่นมหลินไว้อย่างแน่นหนาทีเดียว ใครคิดเข้ามาจะต้องเดินอ้อมผ่านพวกเขาสองคนไปก่อน

แม่นมหลินเห็นเช่นนี้แล้วก็แน่ใจว่าที่ฟู่หลันหยาพูดไปเมื่อคืนคงได้ผล แม้ตัวใต้เท้าผิงจะร่ำสุราอยู่ข้างนอกก็ยังไม่ลืมที่จะจัดให้องครักษ์เสื้อแพรคนอื่นมาคอยคุ้มกันพวกนางไว้

รอจนคนรับใช้ของวังมู่อ๋องจัดแจงสำรับอาหารไว้บนโต๊ะเรียบร้อยจนถอยออกไปแล้ว แม่นมหลินจึงค่อยกระซิบเล่าสิ่งที่ได้เห็นให้ฟู่หลันหยาทราบ

มือที่ถือตะเกียบของฟู่หลันหยาชะงักไปครู่หนึ่ง นางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างคล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

เรือนแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศเหนือหันหน้าไปทางทิศใต้ มีห้องพักอยู่สิบกว่าห้อง นอกจากผิงอวี้กับหวังซื่อเจาที่ถูกดึงตัวไปร่ำสุราแล้ว องครักษ์เสื้อแพรที่เหลือต่างอยู่ที่นี่ครบทุกคนไม่ขาดไปแม้แต่คนเดียว อาศัยทักษะของพวกเขา เรือนแห่งนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นกำแพงทองแดงผนังเหล็กที่ยากจะบุกทะลวงอย่างแท้จริง

ประกอบกับที่สกุลมู่ครอบครองดินแดนอวิ๋นหนานมายาวนาน มู่อ๋องเองก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้ปกครองที่เฉียบขาด การคุ้มกันของวังมู่อ๋องแน่นหนาถึงขั้นใดไม่ต้องคิดก็รู้ได้

กระนั้นภายใต้การคุ้มกันที่แน่นหนาเพียงนี้ ผิงอวี้กลับไม่กล้าเลินเล่อ ยังสั่งให้หลี่หมินกับเฉินเอ่อร์เซิงคอยเฝ้าไว้นอกห้องพักเป็นพิเศษ…

ความรู้สึกไม่สบายใจผุดขึ้นในห้วงความคิดของนาง เมื่อคืนนี้ตอนที่อยู่ในห้อง ผิงอวี้ไม่ได้ปริปากเล่าสิ่งที่ได้พบเจอระหว่างประมือกับชาวอี๋ผู้นั้นเลยสักคำ คนประหลาดผู้นั้นจะต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ผิงอวี้หวั่นเกรงเป็นพิเศษแน่