ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 5

นางพยายามหวนนึกถึงลักษณะของคนประหลาดในคืนนั้น นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร แม้นางจะได้สนทนากับผิงอวี้แค่เพียงไม่กี่ครั้ง แต่ก็รู้ดีว่าเขามิใช่คนขี้ขลาด ไม่รู้ว่าชาวอี๋ผู้นั้นมีอะไรที่น่ากลัว ถึงกับทำให้ผิงอวี้ต้องระแวงมากเพียงนี้

แม่นมหลินกลับไม่ได้เป็นห่วงกังวลมากเท่าฟู่หลันหยา พอเห็นว่าข้างนอกมีองครักษ์เสื้อแพรคอยเฝ้าคุ้มกัน นางก็กินอาหารมื้อนั้นอย่างสบายใจอย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อเห็นฟู่หลันหยาเอาแต่เหม่อคิดอะไรอยู่ระหว่างกินอาหาร เกรงว่านางจะไม่เจริญอาหาร จึงรีบคีบอาหารตักน้ำแกงให้ หาทางดึงนางออกจากห้วงความคิด

กินข้าวเสร็จได้ไม่นาน คนรับใช้วังมู่อ๋องก็ยกน้ำร้อนมาให้ถึงห้องพักทุกห้อง ไม่เว้นแม้แต่ห้องพักของฟู่หลันหยากับบ่าว สองนายบ่าวจึงพลอยได้อาบน้ำดีๆ ไปด้วย

ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว ฟู่หลันหยาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ในลานเรือนจุดไฟไว้แล้ว ได้ยินเสียงหลี่หมินกับเฉินเอ่อร์เซิงกระซิบกระซาบกันเบาๆ ดูท่าแล้วถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผิงอวี้ก่อน พวกเขาคงไม่อาจถือโอกาสกลับไปพักผ่อนที่ห้องได้

ฟู่หลันหยาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ไม่ว่าผิงอวี้จัดแจงไว้เช่นนี้ด้วยเหตุผลใด นางก็ไม่นึกอยากจะเผชิญเหตุการณ์เฉกเช่นเดียวกับคืนนั้นอีกแล้ว มีคนคอยเฝ้าคุ้มกันอยู่ด้านนอกย่อมดีกว่าไม่มีการเตรียมการใดๆ ไว้เลย

นางเอนหลังลงนอนที่เตียง ดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นถึงหน้าอกเงียบๆ

ยามนี้นางไร้เบาะแสใดๆ เกี่ยวกับคนที่ซื้อตัวพ่อบ้านโจว อยากจะสอบถามให้รู้จากปากผิงอวี้ แต่เขาก็ฉลาดมากเกินไป ไม่เปิดโอกาสให้นางได้ลองสอบถามอ้อมๆ เลยสักครั้ง

เมื่อคิดแล้วไม่ได้ประโยชน์อันใดก็เปลี่ยนเรื่องคิดเสียดีกว่า

คืนนั้นตั้งแต่ได้ฆ่าคนจนถึงตอนที่ผิงอวี้ค้นตัวเป็นช่วงเวลาที่สั้นมาก แต่เขาสามารถคาดเดาถึงตัวการที่อยู่เบื้องหลังได้รวดเร็วปานนั้น หรือว่าเหตุการณ์ที่เกิดในคืนนั้นเป็นตัวจุดประกายให้เขา

ฟู่หลันหยาอดจะหวนกลับไปครุ่นคิดอย่างละเอียดถึงภาพเหตุการณ์ในลานเรือนคืนนั้นไม่ได้ แต่เพราะต้องตรากตรำเดินทางติดๆ กันมาหลายวัน ยังไม่ทันจะได้คำตอบความง่วงงุนก็ซัดโถมเข้ามาดุจคลื่นลูกใหญ่

นางฝืนไว้ได้เพียงครู่เดียว รออยู่นานแม่นมหลินก็ไม่มานอนเสียที จึงพลิกตัวไปอย่างหงุดหงิด ไม่อาจสะกดความง่วงงุนได้อีกต่อไป สุดท้ายจึงผล็อยหลับ

ฟู่หลันหยาหลับลึกไปตื่นหนึ่ง กระทั่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งเข้ามาในจมูก นางจึงตกใจตื่นขึ้น

“คุณหนู ไฟไหม้แล้ว!” สีหน้าแม่นมหลินดูตื่นตกใจอย่างมาก รีบเขย่าแขนเพื่อปลุกนาง ท่าทางทำอะไรไม่ถูก

นางนิ่งอึ้งไป หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเปลวเพลิงแดงฉานนอกหน้าต่างพุ่งขึ้นฟ้า เสียงไฟปะทุดังเปรี๊ยะๆ ไม่หยุด กลุ่มควันหนาทึบทะลักเข้ามาตามรอยแยกที่ช่องประตูไม่หยุด

หวังซื่อเจาอ้าปากหาวอย่างเบื่อหน่าย เหลือบมองไปทางมู่เฉิงปินที่กำลังเมาได้ที่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ไม่รู้ว่าเพราะชายาซื่อจื่อกำลังล้มป่วยนอนซมอยู่หรือไม่ อีกฝ่ายจึงร่ำสุรากับพวกเขาทั้งคืน โดยไม่มีการเรียกหญิงนักขับร้องหรือนักดนตรีมาที่โต๊ะสักคน ช่างน่าเบื่อจริงๆ

เขาเองมิใช่ว่าต้องมีหญิงสาวมาคอยสร้างความรื่นเริงให้ อย่างไรเสียมีสาวงามสูงศักดิ์เยี่ยงฟู่หลันหยาอยู่ตรงหน้าแล้ว จะยังมีหญิงสาวคนใดทำให้เขาคึกคักขึ้นมาได้อีก

แต่เขาถูกทิ้งไว้อย่างไม่แยแสอยู่ข้างๆ มาตลอดทั้งคืน กระทั่งหัวข้อให้พูดคุยแก้เบื่อก็ไม่มี จึงรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

ยามคิดถึงฟู่หลันหยา เขาก็เหมือนมีอะไรจุกอยู่ในอก