ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

ฟู่หลันหยากับแม่นมหลินนอนต่อไม่ได้อีกจึงลุกขึ้นนั่ง ทั้งสองได้ยินเสียงดาบเสียงกระบี่ฟาดฟันรุนแรงดังมาจากข้างนอก รู้สึกราวกับว่าเสียงเหล่านั้นฟาดกระหน่ำลงที่หัวใจ น่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนัก

ท่ามกลางเสียงอึกทึก คาดว่ามีคนได้รับบาดเจ็บ เพราะมีเสียงร้องครวญครางโอดโอยขึ้น จากนั้นก็มีเสียงเหมือนของหนักล้มลงกับพื้น

มีคนส่งเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ ถึงกล้าก่อเรื่องอย่างกับว่าบ้านเมืองไร้กฎหมายเช่นนี้!”

ฟู่หลันหยานายบ่าวไม่มีแก่ใจจะเงี่ยหูฟังเสียงจากข้างนอกเพื่อแยกแยะว่าใครเป็นใครอีกแล้ว สถานการณ์ข้างนอกวุ่นวายขึ้นทุกที เวลาราวกับหยุดเดินไปฉับพลัน ทุกชั่วขณะที่ผ่านไปช่างแสนทรมาน นางลุกขึ้นหยิบถ้วยชาบนโต๊ะมาถือไว้ คอยจ้องมองที่บานประตูอย่างระมัดระวัง ร่ำร้องในใจด้วยความหวาดหวั่นว่า…ขอให้เหตุการณ์ข้างนอกสงบลงเสียที

จู่ๆ ประตูก็ถูกคนข้างนอกถีบเปิดออก ชายในชุดดำร่างสูงใหญ่ปิดบังใบหน้าควงดาบส่องประกายวูบวาบบุกเข้ามา

ฟู่หลันหยารีบขว้างถ้วยชาในมือใส่ใบหน้าคนผู้นั้นอย่างแรงพลางตวาดอย่างเกรี้ยวกราด “พวกเจ้ามาก่อกวนข้าครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อสิ่งใดกัน!”

ตอนแรกแม่นมหลินก็ตัวสั่นสะท้านไม่หยุด พอได้ยินคำนี้ ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากที่ใด นางพุ่งตรงเข้าไปหา เหวี่ยงเก้าอี้สองตัวที่อยู่ข้างโต๊ะใส่ชายผู้นั้นพลางตวาดก้อง “ข้าขอสู้ตายกับพวกเจ้า!”

ชายผู้นั้นพยายามอย่างมากที่จะบุกเข้ามา เดิมทีคิดว่าจะจับตัวฟู่หลันหยาได้ง่ายๆ คิดไม่ถึงว่าพวกนางจะสู้สุดชีวิตเช่นนี้ แม้จะเหวี่ยงดาบปัดถ้วยชาที่พุ่งใส่ใบหน้าออกไปได้ แต่กลับหลบอาวุธชิ้นใหญ่ของแม่นมหลินไม่พ้น ถูกเก้าอี้ฟาดอย่างแรง เจ็บปวดมึนงงจนเหมือนเห็นดาวระยิบระยับ

รอจนค่อยๆ หายเจ็บ เขาก็ร้องครางงึมงำพลางเงื้อดาบขึ้นจะฟันแม่นมหลิน

แม่นมหลินใช้กลยุทธ์เดิมอีกครั้งด้วยการขว้างเก้าอี้สองตัว แต่การโจมตีอันไร้กระบวนท่าเช่นนี้ สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้วก็ได้ผลแค่ในคราวแรกเท่านั้น

คนผู้นั้นเตรียมพร้อมไว้แล้ว จึงซัดเก้าอี้กระเด็นไปในหมัดเดียว ท่วงท่าว่องไวดุจสายลม เหวี่ยงดาบมาจะฟันถูกแม่นมหลินอยู่รอมร่อ

ชั่วขณะนั้นก็ได้ยินเสียงดังสวบ ร่างของคนผู้นั้นแข็งค้างไป ชั่วครู่หนึ่งเขาก้มลงมองดูปลายดาบที่โผล่ออกมาตรงหน้าท้องของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ มีเสียงขลุกขลักประหลาดดังในลำคอ จากนั้นก็ล้มโครมลงพื้น

เติ้งอันอี๋ชักดาบออกจากด้านหลังของคนผู้นั้น ไม่สนใจที่ปลายดาบยังมีโลหิตหยาดหยดลงมา รีบสาวเท้าก้าวยาวๆ เข้าไปหาฟู่หลันหยา “คุณหนูฟู่ ด้านนอกมีมือสังหารบุกจู่โจมกะทันหัน องครักษ์เสื้อแพรเห็นทีจะต้านไม่อยู่แล้ว รีบหนีไปกับข้าเถอะ”

พูดจบก็ก้าวเข้ามาจะฉุดแขนนาง

เมื่อครู่ฟู่หลันหยาคิดว่าจะช่วยชีวิตแม่นมหลินไว้ไม่ได้เสียแล้ว ขณะกำลังสิ้นหวัง ไม่คิดเลยว่าคุณชายเติ้งจะปรากฏตัวออกมาอย่างฉับพลัน พอเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ นางก็เบี่ยงตัวหลบแล้วคว้ามือแม่นมหลินเดินออกไปข้างนอก

น่าเสียดายที่ข้อเท้ายังไม่หายเจ็บ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคุณชายเติ้งเอื้อมมือมารั้งตัวไว้