ทดลองอ่าน รับใช้แม่ทัพหวั่นหลวมตัว ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

บทที่สี่

ตอนที่ซูเสี่ยวเตาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าแก่ชราที่เต็มไปด้วยความกังวลสุดแสนของป้าอาฮวากำลังหันมาทางนั้นพอดี

“หา?”

นี่นางฝันไปหรือ นางฝันร้ายสินะ ไม่เช่นนั้นจะฝันเห็นคนปัญญาอ่อนที่มาหลอกให้นางเลี้ยงเกี๊ยวกลายเป็นแม่ทัพใหญ่ไปได้อย่างไร หลังจากนั้นนางยังได้เห็น ‘น้องชาย’ ของเขา ได้ประลองยุทธ์กับเขา อีกทั้งยังใช้ดาบแทงเขาอีก…

ซูเสี่ยวเตาลุกพรวดขึ้นมานั่งตัวตรงอย่างหวาดผวาพลางหอบหายใจอย่างรุนแรง มิน่าเล่าเมื่อครู่นี้นางถึงเข้าใจผิดไปว่าตนเองฝันร้าย ไม่ว่าใครลืมตามาเจอหน้าเหมือนผีระทมทุกข์ของป้าอาฮวาก็ต้องขวัญกระเจิงด้วยกันทั้งนั้นแหละ

“คุณหนู ช่วงปลายยามอู่* ไปที่ใดมาเจ้าคะ” หญิงสูงวัยมองนางอย่างขัดอกขัดใจ ทั้งอยากถอนหายใจ อยากส่ายหน้า อยากเช็ดน้ำตา “บ่าวก็แค่อยากสอนท่านทำงานฝีมือ เย็บถุงเงิน ท่านก็ถึงกับต้องหนีออกจากบ้านให้บ่าวดูเชียวหรือ”

“แม่นม ขออภัย ข้า…” นางเห็นดังนั้นก็ปวดแปลบในใจ อดจะรู้สึกผิดไม่ได้

“บ่าวรู้ว่าคุณหนูไม่ได้ตั้งใจ” สุดท้ายป้าอาฮวาก็ยังใจอ่อน เช็ดน้ำตาพลางพูดเข้าข้างนาง

“เอ่อ…เปล่าหรอก ความจริงแล้วข้าตั้งใจน่ะ” เด็กสาวลูบหัวเก้อๆ “แต่แม่นมก็รู้นี่นา ให้ข้ามานั่งทำงานฝีมือเอย เย็บถุงเงินเอย สู้ส่งดาบให้ข้าแล้วบอกให้ออกไปฟันคนดีกว่า เหตุใดถึงต้องทำให้ทั้งตนเองทั้งข้าลำบากด้วยเล่า”

นางรู้จักตนเองดีอย่างยิ่ง หากคนอย่างนางเย็บปักถักร้อยเป็น หมูตัวเมียก็คงปีนต้นไม้ได้นั่นล่ะ

“คุณหนู เหตุใดถึงต้องทำร้ายตนเองเช่นนี้ด้วยเจ้าคะ”

“แม่นม…อย่าร้องไห้สิ…”

“บ่าวผิดต่อนายท่านยิ่งนัก…”

ป้าอาฮวาปิดหน้าร้องไห้วิ่งออกไปอย่างทนไม่ไหว ซูเสี่ยวเตารีบสะบัดผ้าห่มลงจากเตียงเพื่อวิ่งตาม แต่เหลือบไปเห็นคราบแห้งกรังสีเข้มตรงชายแขนเสื้อเข้าเสียก่อน…

เลือด?!

ช้าก่อน…หมายความว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวันไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นหรือ

นางกลืนน้ำลายลงคอ ใจเต้นตึ้กตั้กพลางนิ่วหน้าเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าควรปรีดาหรือว่าควรกลัดกลุ้มดี

ปรีดาว่าในที่สุดนางก็สมปรารถนาที่ทำให้แม่ทัพใหญ่อนุญาตให้นางเข้าร่วมกองทัพได้อย่างราบรื่น โดยเป็นทหารในสังกัดเขาโดยตรง และกลัดกลุ้มที่พลั้งมือแทงผู้บังคับบัญชาของทั้งท่านพ่อและตนเอง อีกทั้งยังแทงจนได้เลือด ไม่ว่าคิดอย่างไรก็ไม่ใช่การเริ่มต้นที่ดีเลยสักนิด

แต่จะว่าไป…เหตุใดนางถึงได้รู้สึกเหมือนว่ามีรายละเอียดบางอย่างตกหล่นไปกันนะ

ซูเสี่ยวเตายืนเหม่อคิดอยู่นานสองนานก็ยังคิดไม่ออก จึงปล่อยไปแบบเลยตามเลยเหมือนปกติ

ปัญหาสำคัญที่ทำให้นางปวดเศียรเวียนเกล้าในตอนนี้คือควรจะปลอบประโลม ‘หัวใจผ่องแผ้วของแม่ผู้รักลูก’ ที่แสนเปราะบางของแม่นมอย่างไรดีต่างหาก!

คำว่า ‘วุ่น’ คำเดียวไม่เพียงพอแน่ๆ…