ทดลองอ่าน รับใช้แม่ทัพหวั่นหลวมตัว ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

ส่วนหร่วนชิงเฟิงที่อยู่บนเตียงหลังกว้างนั้นกำลังนอนตะแคงเอามือเท้าคาง เนตรหงส์งดงามสะกดใจกะพริบปริบๆ ทำอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เห็นหญิงงามโผล่พ้นน้ำท่ามกลางธรรมชาติงดงามและบรรยากาศดีเยี่ยม เป็นบุรุษคนไหนก็ต้องฉวยโอกาสเอาเปรียบนางให้หนำใจทั้งนั้นไม่ใช่หรือ

แต่เลือดกำเดาที่ไม่เคยไหลมาชั่วนาตาปีของเขากลับมีอันต้องทะลักลงมาเพราะนางอยู่ร่ำไป แล้วทำให้หนุ่มเจ้าสำราญผู้คล่องแคล่ว ‘มัวหมอง’ กลายเป็นบุรุษซื่อบื้อเงอะงะคนหนึ่งไปเสียอย่างนั้น

“เฮ้อ…หรือจะเป็นเพราะไม่ได้ฝึกปรือมานานเต็มที ชั้นเชิงก็เลยฝืดลงอย่างนั้นหรือ” เรื่องนี้สร้างความหงุดหงิดให้หร่วนชิงเฟิงอย่างมาก

อาการของเขาเลวร้ายขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคืน…

ในเวลาที่ผืนพิภพเงียบสงบ ระหว่างนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ในค่ายทหารสกุลหร่วน แม่ทัพใหญ่ผู้งามสง่าหนุ่มแน่นกำยำก็ได้หวนกลับไปยังฉากลำธารกลางเขาเมื่อตอนกลางวันอีกครั้ง…

คนตัวเล็กที่เมื่อครู่ยังฆ่าเสือตายเพื่อเขาอย่างไม่หวั่นเกรง ตอนนี้กลับนั่งขลาดเขินอยู่ในน้ำพลางมองเขาซื่อๆ เขาเอื้อมท่อนแขนยาวของตนออกไปดึงนางเข้ามากอดแนบอกโดยแรง แล้วใช้เสื้อคลุมห่มร่างเปียกปอนที่กำลังสั่นสะท้านให้อย่างทะนุถนอม

นางหายใจเบาๆ พลางอิงอกเขา ทรวงอกกลมเล็กดุจกระต่ายน้อยที่เด่นนูนขึ้นมาเพราะเสื้อเปียกแนบลำตัวเบียดชิดแผงอกกว้าง จุดลูกไฟร้อนแรงขึ้นมาในท้องน้อยของเขา ความโอฬารตรงหว่างขาตอบสนองทันทีจนเขาเจ็บ

‘แม่ทัพใหญ่…’ ร่างเล็กเปียกปอนในอ้อมกอดสั่นระริก พลางส่งเสียงหวานครางเรียก

‘คนดี เรียกข้าว่าท่านพี่สิ’ เขาโอบเอวคอดกิ่วแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สัตว์ร้ายตรงหว่างขาเบียดตรึงท้องน้อยเนียนละมุนของนางอย่างทรมาน กระตุกนิดๆ เหมือนมีความคิดเป็นของตนเองและพร้อมจะทะยานตัวเต็มที่

ซูเสี่ยวเตาทิ้งร่างอ่อนปวกเปียกราวกับสายน้ำฤดูใบไม้ผลิพิงซบอกเขาพลางครางเบาๆ ‘ทะ…ท่านพี่…ข้ากลัว…เจ็บ…’

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนางทำท่ารัญจวนเช่นนี้ ความยับยั้งชั่งใจของเขาขาดผึงทันที เขาก้มลงประกบจูบกลีบปากจิ้มลิ้มไว้อย่างควบคุมตนเองไม่อยู่ มือใหญ่ยกสะโพกเล็กกลมกลึงดึงเข้ามาหาแท่งเหล็กร้อนผ่าวที่แข็งคัดจนเจ็บของตน…

ความสุขสมที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนถาโถมเข้าใส่เขาราวกับเกลียวคลื่นอันบ้าคลั่ง ไม่นานนักทำนบก็แตกทลาย ความปรารถนาที่ร้อนผะผ่าวพลันพุ่งทะลักออกมา…พร้อมกับที่เขาสะดุ้งตื่นมาพบว่าตรงกลางผ้าห่มเปียกชื้นเป็นวง

สวรรค์ ไม่น่าเชื่อ!

ใบหน้างดงามของหร่วนชิงเฟิงเป็นสีแดง ขาว ดำสลับกัน ราวกับใครทำโถใส่ซีอิ๊วห้ารสคว่ำ

พฤติกรรมควบคุมตนเองไม่ได้อันแสนน่าอายเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาตั้งแต่อายุสิบห้า แล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้…

“เฮ้อ…” เขายกมือกุมขมับ แค่นยิ้มอย่างยากลำบาก “หร่วนชิงเฟิงเอ๋ยหร่วนชิงเฟิง อย่าบอกนะว่าเจ้าถลำลึกแล้วจริงๆ”

(ติดตามต่อในเล่ม)