ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 1

บทที่ 1

โชคดีที่นางไม่ได้ขยันฝึกตนมากนัก มิเช่นนั้นคงได้เสียหายหนักจริงๆ แล้ว!

ฉินโยวโยวพยายามคิดในแง่ดี ก่อนจะฝืนแรงเปิดหน้ากากบนหน้าออกแล้วกระอักเลือดออกมาคำใหญ่

ร่างกายฉินโยวโยวคล้ายถูกคว้านภายในจนว่างเปล่าในเวลาเพียงชั่วประเดี๋ยวเดียว ทรมานจนนางอยากจะล้มตัวลงนอนตรงนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด จะถูกจับก็ดี ถูกฆ่าก็ช่าง อย่างไรก็ดีกว่าดิ้นรนหนีตายด้วยสภาพรากเลือดเช่นยามนี้

แต่ครั้นคิดถึงผลที่ตามมาหลังถูกบรรดาคนด้านหลังไล่ตามทัน…ฉินโยวโยวก็กัดฟันแน่นวิ่งไปข้างหน้าต่อท่ามกลางสายลมภูเขาพัดคำราม

ไม่รู้ว่าตัวเลวทรามตัวใดคิดค้นลูกกลอนที่โหดเหี้ยมอย่าง ‘ลูกกลอนสลายพลัง’ ออกมา น่าสงสารนางยิ่งนัก อุตส่าห์ลำบากลำบนฝึกยุทธ์มาเป็นสิบปี กลับต้องมาสูญสิ้นพลังทั้งหมดไปในครั้งเดียวเช่นนี้ ขอสาปแช่งเจ้าตัวเลวทรามนั่นให้แต่งเมียไม่ได้ไปสิบชาติ!

ฉินโยวโยวอาศัยความคิดฟุ้งซ่านมาเบนความสนใจจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพราะอาการบาดเจ็บบนร่างกาย นางฝืนเดินกะโผลกกะเผลกมุ่งไปข้างหน้าตามทางบนภูเขา

ด้านหน้ามีเสียงน้ำดังซู่ซ่า ขณะเดียวกันเสียงตะโกนจากกลุ่มคนที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังก็ใกล้เข้ามาทุกที!

แปลกแล้ว! ไฉนเสียงน้ำจากลำธารจึงได้ดังเพียงนี้! สติของฉินโยวโยวพร่าเลือนอยู่บ้าง เนื่องจากนางวิ่งวุ่นไปมา ฤทธิ์ของยาลูกกลอนสลายพลังจึงได้โคจรไปทั่วร่างนางแล้ว ความรู้สึกอ่อนแรงค่อยๆ ปกคลุมนางทีละน้อย

“โยวโยว หยุดหนีเสียที ด้านหน้าไม่มีทางแล้ว ตามข้ากลับไปเถอะ” เสียงบุรุษที่คุ้นเคยดังมา…เป็นเฟิงกุยอวิ๋น

ข้าตามเขากลับไปก็ได้จบเห่แน่นอน! ไม่หนีก็โง่สิ! ฉินโยวโยวกลอกตา ในใจไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

ทว่าชั่วครู่ถัดมาฉินโยวโยวก็นึกเสียใจแล้ว…เท้าที่ก้าวออกไปเหยียบพบแค่เพียงอากาศ ตัวนางหลุดจากการควบคุม ร่วงตกลงไปยังด้านล่าง

ด้านหน้าถึงกับเป็นหน้าผา!

เฟิงกุยอวิ๋นที่สมควรตายผู้นั้นแค่ประโยคเดียวยังพูดให้มันดีๆ ไม่ได้ หากเขาบอกมาตรงๆ ว่าด้านหน้าเป็นหน้าผา นางก็ไม่มีทางเร่งความเร็วพุ่งตัวมาแน่นอน นางจะตายอย่างไม่เป็นธรรมเกินไปแล้ว!

แต่เหมือนว่าคนที่ตกหน้าผาโดยปกติแล้วจะไม่ตายกัน ซ้ำยังจะมีโชคหล่นใส่เสียด้วยซ้ำ หากไม่ได้ของจำพวกสมบัติโบราณ ก็จะได้สุดยอดตำราลับแห่งยุคมา…ฉินโยวโยวที่ร่างอยู่กลางอากาศประคองสติเอาไว้ไม่อยู่ นางสลบไปแล้ว ทว่าก่อนจะหมดสติ สิ่งที่วาบผ่านสมองทั้งหมดล้วนแต่เป็นนิทานเรื่องเล่าก่อนนอนที่อาจารย์เล่าให้นางฟัง

“โยวโยว!” เสียงร้อนรนตกใจระคนเดือดดาลของเฟิงกุยอวิ๋นดังมาจากบนหน้าผาและถูกลมภูเขาพัดจนขาดหายไป

ท่ามกลางแสงไฟวูบไหว รูปโฉมหล่อเหลาอ่อนโยนของเฟิงกุยอวิ๋นดูดุร้ายและตื่นตระหนก เขาได้ยินเพียงเสียงน้ำดังซู่ซ่า ไหนเลยจะยังมีเงาร่างของฉินโยวโยวอยู่อีก

เฟิงกุยอวิ๋นกำหมัดแน่น เล็บแทงเข้าฝ่ามือแล้วก็ยังไม่รู้ตัว เขาหันหลังขวับไปตะคอกสั่งบรรดาคนชุดดำที่มาด้วยกัน “ลงไปหา ต่อให้ต้องสูบแม่น้ำสายนั้นจนแห้งก็ต้องหาคนกลับมาให้ข้า! เป็นต้องเห็นคน…” พูดถึงตรงนี้สองตาเขาก็แดงเรื่อ สะกดกลั้นไม่พูดคำว่า ‘ตายต้องเห็นศพ’ ออกมา

ฉินโยวโยวจะตายไม่ได้! ไม่ว่าด้วยเหตุผลส่วนรวมหรือส่วนตัว เขาล้วนต้องหาตัวนางกลับไปให้ได้

ต้องโทษที่เขาใจร้อนบีบคั้นคนมากเกินไป หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ วันนี้เขาคงยอมปล่อยนางไปชั่วคราว…