ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 1

การมาถึงกะทันหันของเหยียนตี้ทำให้คนเรือหญิงที่กำลังช่วยเหลือฉินโยวโยวสะดุ้งตกใจ คิดจะลุกขึ้นทำความเคารพอย่างลุกลี้ลุกลน ก็ทำให้ฉินโยวโยวที่ฟุบอยู่บนตักนางหวิดจะกลิ้งตกลงจากไม้กระดานเรือ โชคดีที่เหยียนตี้มือไวตาไวรวบตัวคนไว้ได้ทัน

“ระวัง!” เหลียงลิ่งคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เหยียนตี้จะพุ่งไปกอดสตรีแปลกหน้าเช่นนี้ ถ้าเกิดนั่นเป็นมือลอบสังหารปลอมตัวมาจะทำเช่นไร!

เหยียนตี้ไม่สนใจพวกเขาสองคน เขาเพียงยกฝ่ามือทาบไปบนหน้าอกฉินโยวโยว

ฉินโยวโยวรู้สึกว่าไออุ่นกลุ่มหนึ่งเริ่มแผ่จากหน้าอกลามไปทั่วทั้งร่างกาย นางค่อยๆ ฟื้นคืนสติ แต่ลืมตาขึ้นมามองเหยียนตี้ที่อยู่ใกล้แค่คืบด้วยความงุนงงได้เพียงแวบหนึ่ง ศีรษะนางก็เอียงพับสลบไปอีกครั้ง

เหลียงลิ่งคอยจับสังเกตอย่างละเอียดอยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง ครั้นพบว่าฉินโยวโยวไม่มีความสามารถพอจะจู่โจมได้จริงๆ จึงค่อยวางใจลง สั่งให้คนเรือหญิงเตรียมน้ำร้อนและน้ำขิงมา

มีฐานะเป็นถึงคนสนิทของเหยียนตี้ แค่เสี้ยวเวลาที่มองเห็นปานบนคอฉินโยวโยว เหลียงลิ่งก็รู้แล้วว่าเหตุใดนายท่านของตนถึงมีท่าทางผิดปกติเช่นนี้…สตรีที่ถูกคนเรือช่วยขึ้นมาด้วยความหวังดีนางนี้เป็นไปได้มากว่าจะเป็นคนที่นายท่านเที่ยวตามหาทั่วทุกสารทิศมาตลอดหนึ่งปีนี้!

เพียงแต่…ไฉนจึงเป็นหญิงสาวไปเสียเล่า

ภายในห้องบนเรือ เหยียนตี้แน่ใจแล้วว่าฉินโยวโยวยังไม่มีอันตรายถึงชีวิตจึงได้สั่งให้คนเรือหญิงเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง แล้วจัดการนำตัวนางไปไว้บนเตียงเขาอย่างระมัดระวัง

องครักษ์ก้าวมารายงานในห้อง “สองฝั่งแม่น้ำพบเห็นคนชุดดำท่าทางน่าสงสัยกลุ่มใหญ่กำลังค้นหาตามริมแม่น้ำ ส่วนข้างหน้าสิบหลี่ มีทหารแคว้นตัวลี่เริ่มปิดแม่น้ำสกัดกั้นเรือที่สัญจรไปมาพ่ะย่ะค่ะ”

เหยียนตี้เลิกคิ้ว พวกคนไล่ตามมาเร็วเสียจริง!

แคว้นตัวลี่กับแคว้นเซียงเยวี่ยไม่ลงรอยมาแต่ไหนแต่ไร หากพบว่าคนสำคัญของเชื้อพระวงศ์แคว้นเซียงเยวี่ยอยู่ที่นี่ จะเกิดอะไรขึ้นก็ยากจะคาดเดา

สถานการณ์คับขัน เหยียนตี้กลับไม่มีท่าทีตระหนกหรือตกประหม่าเลยสักกระผีก เขาโบกมือเป็นคำสั่งให้เหลียงลิ่งออกไปจัดการเรื่องนี้แทนเขาด้วยอำนาจเต็มที่อย่างอารมณ์ดียิ่ง

เพียงประเดี๋ยวเดียวคนทั้งหมดก็ถอยออกไปนอกห้อง ท่ามกลางแสงตะเกียงวูบไหว ภายในห้องก็เหลือเพียงความเงียบสงบนุ่มนวล

ปลายนิ้วเหยียนตี้ค่อยๆ ลูบไปบนปานรูปใบเฟิงสีแดงสดที่หลังคอฉินโยวโยว เมื่อพิจารณาจากบรรดาสิ่งของประหลาดรวมถึงหน้ากากหลากหลายรูปแบบที่คนเรือหญิงปลดออกมาจากบนตัวนางก็เพียงพอจะทำให้เขาแน่ใจในฐานะของนางได้แล้ว

เดินจนรองเท้าเหล็กพังยังหาไม่เจอ บทจะมาง่ายดายไม่เปลืองแรง…

“เป็นสวรรค์ส่งเจ้ามาถึงมือข้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างทอดถอนใจ

ฉินโยวโยวที่ยังสลบไสลรู้สึกขนลุกที่หลังคอ นางตัวสั่นวูบหนึ่งแล้วหันศีรษะมาอย่างห้ามตนเองไม่ได้ ดวงหน้าซีดขาวแต่ยังคงงดงามจนชวนตะลึงเผยโฉมภายใต้แสงตะเกียง ดูเปราะบางอ่อนละมุน คล้ายเพียงสัมผัสก็อาจแตกสลาย ช่างชวนให้คนนึกรักใคร่เอ็นดูปานกล้วยไม้แรกผลิ