ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 17.1

“สองวันนี้สามตุลาการหยุดพิจารณาคดี รอ ‘ไต่สวนเบื้องพระพักตร์’ ท่านมาทำอะ…”

ยังพูดไม่จบก็เห็นห่อของในมือหยางหลุน

“เอาของมาให้หรือ”

หยางหลุนยังไม่ได้พูด ฉีไหวหยางก็ขยับมือแล้วเอ่ยขึ้น

“เขาไม่รับ มิสู้ท่านฉวยโอกาสที่ข้าอยู่เข้าไปดูเขาสักหน่อย”

หยางหลุนยิ้ม “ก็ได้”

ฉีไหวหยางเอียงกายไปพูดกับพัศดีที่ออกมาจากด้านหลัง “วันนี้มีคนมาจากในวังใช่หรือไม่”

“ขอรับ มีขันทีผู้ดูแลทั่วไปของสำนักกิจการฝ่ายในมาคนหนึ่ง กำลังพูดกับนักโทษเรื่องมารยาทในการ ‘ไต่สวนเบื้องพระพักตร์’ ”

“ออกมาแล้วหรือยัง”

“ยังขอรับ เพิ่งจะเข้าไป”

“อ้อ”

ฉีไหวหยางผูกสายรัดเอวชุดไว้ทุกข์ให้ดี พาหยางหลุนออกไปทางด้านหลังห้องโถง สั่งคนให้เปิดประตูคุก แต่ตนเองย้อนกลับไปในที่ทำการ

หยางหลุนก็ถือห่อของเดินเข้าไปในคุก

ในห้องคุมขังของเติ้งอิงมีขันทีผู้ดูแลทั่วไปของสำนักกิจการฝ่ายในกับเสมียนศาลของกรมอาญาสี่คนยืนอยู่ ในมือขันทีผู้ดูแลทั่วไปถือสมุด กำลังอ่านไปทีละถ้อยคำ เติ้งอิงเอามือแนบลำตัวยืนอยู่หน้าผนังห้อง นิ่งฟังไม่พูดอะไร รอขันทีผู้ดูแลทั่วไปอ่านจบ เสมียนศาลจึงถามเติ้งอิงด้วยเสียงอันดัง

“เจ้าฟังเข้าใจแล้วหรือยัง”

เติ้งอิงพยักหน้า กล่าวเสียงเรียบ “ขอรับ ฟังเข้าใจแล้ว”

เสมียนศาลบอก “เช่นนั้นก็ท่องทวนให้ฟัง”

“ขอรับ” เติ้งอิงบีบข้อมือตนเองเบาๆ ก้มหน้าลงกล่าวทวน

ความเร็วในการพูดของเขาไม่นับว่าเร็ว ทุกคำล้วนชัดเจน แทบจะเหมือนตัวอักษรในสมุดไม่ผิดเพี้ยน

“เมื่อก่อนเคยได้ยินว่าท่านอ่านผ่านตาก็สามารถท่องจำได้แม่นยำ วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”

เติ้งอิงยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย “รบกวนกงกงแล้ว”

หยางหลุนไม่ได้ฟังเติ้งอิงท่องหนังสือมานานมากแล้ว นี่เป็นทักษะ ‘ท่านั่งม้า’* ของเด็กๆ จากครอบครัวปัญญาชน ในด้านนี้เขาเองก็นับได้ว่ามีชื่อเสียง เมื่อก่อนก็ใช่ว่าไม่เคยแข่งขันกับเติ้งอิง ผลลัพธ์ก็ต่างมีทั้งพ่ายแพ้และชนะ แต่เขามักจะสงสัยอยู่เสมอว่าหลายครั้งที่เขาเป็นฝ่ายชนะก็เพราะเติ้งอิงไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่

ขันทีผู้ดูแลทั่วไปวางสมุดลง ค้อมกายแล้วออกมาดื่มชาไปคำหนึ่ง ถือถ้วยชาไว้ยังไม่ได้วางลง เห็นหยางหลุนมองมาที่เขาก็รีบทำความเคารพ

“ผู้ช่วยราชเลขาธิการหยาง…”

หยางหลุนมองเติ้งอิงที่ยังคงยืนอยู่หลังประตูห้องคุมขังคราหนึ่ง ก้มหน้าลงถาม “กำหนดวันหรือยัง”

“เป็นวัน…”

“ดี เจ้าไปเถิด รายละเอียดข้าค่อยถามจากที่ทำการ”

“ขอรับ”

ขันทีผู้ดูแลทั่วไปก็ไม่กล้าดื่มชาอีก ค้อมกายถอยออกไปจากข้างกายหยางหลุน

หยางหลุนเดินเข้าไปในห้องคุมขัง จู่ๆ เติ้งอิงก็หัวเราะ “ทำให้ท่านมาได้ยินข้าท่องถ้อยคำเหล่านี้แล้ว”

“จะเป็นไรไปเล่า” หยางหลุนเอาห่อของวางไว้บนพื้น นั่งขัดสมาธิบนเสื่อหญ้าของเติ้งอิง “ผ่านมาหลายปีแล้วเจ้ายังอ่านผ่านตาก็สามารถท่องจำได้แม่นยำ”

เติ้งอิงก็นั่งลงในท่าชันเข่า “กฎระเบียบข้อบังคับของราชสำนักฝ่ายในมีมาก แต่มีเพียง ‘โอวาทฝ่ายในของปฐมฮ่องเต้’ เล่มเดียวที่ต้องท่องจำให้ขึ้นใจ”