ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 17.5

ประตูข้างทางทิศตะวันตกของกองเจิ้นฝู่เหนือถูกเปิดออก กลิ่นหอมของเกาลัดคั่วน้ำตาลพุ่งเข้ามาปะทะใบหน้าเติ้งอิง

เจ้าของแผงเกาลัดกล่าวกับสตรีที่เขย่งเท้ามองมาในกระทะด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “แม่นางใจร้อนยิ่ง รออีกสักประเดี๋ยวเถิด กำลังไฟไม่พอ ข้างในยังไม่หวาน”

“ยังอีกนานเพียงใด”

สตรีที่พูดแต่งกายเรียบง่าย ใส่เสื้อฤดูหนาวคอไขว้ สวมกระโปรงหม่าเมี่ยน* ใช้แถบผ้าสีน้ำเงินผูกผม

“หวั่นหวั่น”

“หืม?” หยางหวั่นเงยหน้ามองเติ้งอิงด้วยท่าทีแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเหมือนยิ้มเยาะตนเอง “คิดจะซื้อเกาลัดให้ท่าน แต่คั่วอยู่นานแล้วก็ยังไม่เสร็จ”

“เจ้าชอบซื้อของกินให้ข้าอยู่เรื่อย”

“เหตุใดข้าต้องไม่ทำเช่นนั้นเล่า” หยางหวั่นพูดพลางเดินไปหาเขา “ข้าชอบเห็นท่านกิน เวลากินท่านจะตั้งอกตั้งใจยิ่ง บางครั้งยังยิ้มด้วย”

ขณะที่นางพูดอยู่นั้นเจ้าของแผงที่อยู่ด้านหลังก็ร้องเรียก “แม่นาง เกาลัดคั่วเสร็จแล้ว”

หยางหวั่นรีบหันกายไปบอก “จะไปเดี๋ยวนี้” พอพูดจบก็คว้ามือเติ้งอิงมากุมไว้ “จูงท่านเช่นนี้ ข้อมือของท่านเจ็บหรือไม่”

“ไม่เจ็บ”

“เช่นนั้นท่านก็ตามข้ามา”

นางไม่ได้กุมข้อมือของเติ้งอิงเหมือนเมื่อก่อน แต่เกาะกุมนิ้วมือของเขาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

เทียบกับเติ้งอิงแล้วมือของหยางหวั่นอบอุ่นยิ่ง ความรู้สึกในการสัมผัสทำให้เติ้งอิงย้อนนึกถึงคืนก่อนที่เขาจะถูกลงทัณฑ์ เขาเคยผลักหน้าต่างห้องลงทัณฑ์ออกไป เฝ้ารอคอยคนที่ร่างกายอบอุ่นกว่าเขาปรากฏตัวขึ้น และนางก็ปรากฏตัวขึ้นจริงๆ เพราะนางผู้นี้ ความน่าสังเวชในชีวิตของเขาแทบจะมลายหายไป

“สองห่อเป็นเงินเท่าไร” หยางหวั่นถามเสียงใส

เจ้าของแผงมองเติ้งอิงคราหนึ่ง ยิ้มแล้วบอกว่า “เหตุใดท่านถึงไม่ถามเองเล่า”

“อ้อ…” เติ้งอิงขัดเขินเล็กน้อย “เท่าไร…”

“เขาไม่มีเงิน”

“อะไรนะ”

เจ้าของแผงเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ แต่บุรุษที่อยู่ตรงหน้ากลับยิ้มอย่างเขินอายแล้วบอกตามตรง