ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 18

บทที่ 18 ทรายเงินหยกเจียระไน

วันนี้ร้านชิงปอก่วนปิดประตูห้องโถงด้านนอก เฉินฮว่าพาสหายร่วมงานจัดเก็บลานที่โรงพิมพ์ด้านหลังให้มีพื้นที่ว่างเพื่อจัดวางโต๊ะเก้าอี้

ซ่งอวิ๋นชิงถืออ่างล้างผักออกมาจากห้องครัว “ทุกอย่างพร้อมแล้วหรือ”

“พร้อมแล้ว”

ซ่งอวิ๋นชิงหันกายเดินเข้าไปข้างใน “เช่นนั้นท่านก็สาดน้ำทิ้งเสียแล้วเข้ามาช่วยข้าดูไฟ”

เฉินฮว่าเทน้ำทิ้ง สะบัดมือไปพลางเอ่ยไปพลาง “ไม่ใช่จะกินหม้อไฟหรือ ยังจะทำอะไร”

ซ่งอวิ๋นชิงเปิดฝาหม้อบนเตา “ตอนหยางหวั่นออกไปได้สั่งกำชับให้ต้มไว้โดยเฉพาะ”

เฉินฮว่าขยับเข้าไปดูใกล้ๆ “เอ็นกีบเท้าวัว ดีต่อขา แม่นางหยางคิดได้ทุกอย่างจริงๆ”

ซ่งอวิ๋นชิงหัวเราะออกมา

เฉินฮว่าหน้าแดงขึ้นมาทันที “เจ้าหัวเราะอะไร”

ซ่งอวิ๋นชิงชี้ไปที่ข้างเตา “ข้าก็หมักเนื้อไว้ วางอยู่ตรงนั้น”

เฉินฮว่าฟังแล้วก็วิ่งเข้าไปดูด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เปิดฝาชามสูดดมคราหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าบอกว่า “ขอบคุณเจ้า!”

“ไม่ต้อง” ซ่งอวิ๋นชิงล้างมือ “ท่านอยู่ในวังลำบากกว่าข้า ดูแลตนเองให้ดี”

“เฮ้อ” เฉินฮว่าโบกมือ “ข้านับเป็นอะไร ไฉนเลยจะคู่ควรให้เจ้าสิ้นเปลืองสมอง”

มือที่เปิดฝาหม้อของซ่งอวิ๋นชิงชะงักเล็กน้อย กล่าวเสียงเบา “พูดอะไร”

เฉินฮว่ารีบบอก “ไม่มีอะไรๆ ข้าจะช่วยดูไฟให้เจ้า”

น้ำแกงในหม้อกำลังเดือด ทั้งสองคนต่างไม่ได้พูดจา ดวงตาของเฉินฮว่าถูกไฟในเตารมจนแดงก่ำ เขาเอามือลูบดวงตาคราหนึ่ง มองไฟในเตาพลางเอ่ยขึ้น

“เดินออกมาได้ช่างดียิ่งนัก อยู่กับแม่นางหยางได้ใช้ชีวิตอย่างมีอิสระ ต่อไปไม่แน่ยัง…”

“ยังอะไรหรือ”

“ยัง…” เฉินฮว่าพูดไม่ออก

ซ่งอวิ๋นชิงก้มหน้าบอก “ข้าไม่คิดจะแต่งงานแล้ว”

เฉินฮว่าลุกขึ้นมาทันที “จะไม่แต่งงานได้อย่างไร”

ซ่งอวิ๋นชิงเงยหน้ามองเฉินฮว่ายิ้มพลางบอกว่า “หยางหวั่นไม่ได้แต่งงาน หัวหน้าเจียงก็ไม่ได้แต่งงาน ไม่ใช่ก็มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายดีหรือ”

เฉินฮว่าอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ แต่กลับไม่กล้าให้ซ่งอวิ๋นชิงเห็น รีบหันหลังไป “ใช่…ใช่ ต่างมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายดี”

ซ่งอวิ๋นชิงตบบ่าเขาเบาๆ “ดูไฟ ข้าจะออกไปดูว่าหยางหวั่นกับผู้บัญชาการเติ้งกลับมาแล้วหรือยัง”

นางพูดพลางปล่อยแขนเสื้อที่พับไว้ตรงหัวไหล่ลงมา เดินเข้าไปในลานกว้าง ถือโอกาสนับจำนวนโต๊ะเก้าอี้ นับได้อยู่ครู่หนึ่งก็หันไปร้องเรียกเฉินฮว่า

“เหตุใดถึงขาดเก้าอี้ไปตัวหนึ่ง”

เฉินฮว่ารีบตามออกมานับไปรอบหนึ่ง “หืม? ไม่ขาดนี่” พูดจบก็หันกายมากล่าวเสียงเบา “หรือว่าพระชายาก็จะนั่งร่วมกับพวกเราด้วย”

ขณะที่พูดอยู่นั้นก็มีคนงานคนหนึ่งจับประตูร้องถามว่า “เถ้าแก่กลับมาแล้ว แม่นางซ่ง น้ำต้มเสร็จแล้วหรือยัง”

ซ่งอวิ๋นชิงตอบว่า “เสร็จแล้ว พวกเจ้ายกไปเถิด”