ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 1.5-1.6

บทที่ 1.5 นกกระเรียนบาดเจ็บกับดอกฝูหรง

ยามนี้ในห้องลงทัณฑ์เงียบสงัดราวกับไร้คนมีชีวิต

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ยากจะทานทนเมื่อครู่เริ่มสงบลงแล้ว เติ้งอิงนอนหงายอยู่บนเตียง จางหูจื่อยืนอยู่ข้างเท้าเขา กำลังแก้เชือกที่มัดเขาไว้ออก ขณะแก้เชือกก็พูดขึ้น

“ข้าเป็นช่างมีดมานานปีเพียงนี้ เจ้าคือคนที่โชคร้ายที่สุด พูดให้น่าฟังก็เป็นงานของราชสำนัก พูดอย่างไม่น่าฟังก็คือไม่มีเงินค่าคมมีดแม้แต่น้อย นี่ก็แล้วไปเถิด ปกติยามข้าจัดการของรักให้คนเหล่านั้นแล้วพวกเขาต้องมอบหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรให้ข้าแผ่นหนึ่งว่า ‘เป็นตายไม่กล่าวโทษ’ แต่เจ้าไม่ต้องเขียน ดังนั้นข้าจึงต้องพูดกับเจ้าสักประโยค หลังจากนี้สามวันถ้าตรงส่วนล่างของเจ้าไม่ดี ถูกเฮยไป๋อู๋ฉาง พาตัวไปยังใต้พื้นดิน เจ้าไม่อาจลากข้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยต่อหน้าท่านพญายม”

เติ้งอิงคิดจะเปิดปากเอ่ย แต่กลับไอออกมาทีหนึ่ง

จางหูจื่อแก้เชือกที่ข้อเท้าเขาออก “อย่าไอ อดทนไว้ ยิ่งไอยิ่งเจ็บ”

เติ้งอิงคล้ายได้ยินคำพูดของเขา จึงเอามือกดหน้าอก อดทนไว้ไม่ไอออกมา

จางหูจื่อปาดเหงื่อที่หน้าผาก หัวเราะอย่างหยาบคายหลายครา “แต่เจ้าก็เป็นคนหนุ่มที่มีความอดทนยิ่ง ก่อนหน้านี้มีคนเหล่านั้นรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันกว่าเจ้าไม่น้อย แต่ไม่มีคนใดใบหน้าไม่บิดเบี้ยวไม่ร้องคราง ขณะที่เจ้ากลับไม่ส่งเสียงสักนิด ทำเอาข้าตกใจคิดว่าเจ้าตายคามือข้าแล้ว” พอพูดจบก็ยื่นมือไปแก้เชือกที่ข้อมือเติ้งอิง คล้องไว้บนหัวไหล่ของตนแล้วก้มลงพูดอีก “เอาล่ะ อดทนต่อไปเถิด สามวันนี้เป็นเส้นบางๆ ระหว่างความเป็นความตาย อดทนผ่านไปได้ก็ก้าวข้ามประตูนรกกลายเป็นคนใหม่อีกคนหนึ่ง”

ผ่านสามวันไปก็จะกลายเป็นคนใหม่อีกคนหนึ่ง

แต่สามวันนี้ผ่านไปได้ยากยิ่ง เติ้งอิงทำได้เพียงอดทนต่อความเจ็บปวด สติเขาเลอะเลือน พอหลับก็ฝันร้าย

เมื่อได้สติอีกครั้งก็เข้าใจว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว แต่พอลืมตาขึ้นท้องฟ้าภายนอกยังคงสว่างอยู่

ยังคงเป็นวันเดียวกัน เพียงแต่ใกล้พลบค่ำจึงเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใดๆ

ด้านนอกหน้าต่างหิมะใกล้จะหยุดตกแล้ว ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกปลอดโปร่ง แลเห็นแสงอาทิตย์ยามสายัณห์อยู่รำไร

เติ้งอิงรู้สึกว่าร่างกายของตนนอกจากตรงบาดแผลที่ร้อนลวกดุจไฟเผาแล้ว บริเวณอื่นที่เหลือล้วนแข็งทื่อเย็นเฉียบดุจก้อนน้ำแข็ง

ภายในห้องอุดอู้อย่างยิ่ง ในโพรงจมูกมีแต่กลิ่นคาวโลหิต

เขาอยากจะเปิดหน้าต่าง แต่แขนไม่มีเรี่ยวแรง ทำได้เพียงเกาะขอบหน้าต่างขึ้นไป พยายามเลื่อนกลอนหน้าต่าง

“ตอนนี้ท่านยังไม่อาจต้องลม”

เสียงพูดดังมาจากหัวเตียงพร้อมกับเสียงวักน้ำ จากนั้นก็มีเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันยามเดิน

เติ้งอิงพยายามเงยหน้ามองไปทางหัวเตียง

บนโต๊ะไม้หัวเตียงมีตะเกียงจุดสว่างอยู่ดวงหนึ่ง มีคนกำลังก้มลงไปชุบผ้าเช็ดหน้าในอ่างน้ำ

“หยาง…หวั่น”

คนที่อยู่ภายใต้แสงตะเกียงอึ้งงัน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เติ้งอิงเปิดปากพูดกับนาง

“อืม เป็นข้าอีกแล้ว” นางปัดเส้นผมยุ่งเหยิงตรงหน้าผาก ยิ้มอย่างเยาะหยันตนเอง “ท่านไม่สบายใจที่เห็นข้าหรือไม่”

หยางหวั่นพูดพลางลูบใบหน้าที่น้ำกระเซ็นใส่ บิดผ้าให้หมาดแล้วเดินมาที่เติ้งอิง

“อย่าเข้ามา” ตอนพูดร่างของเขาก็แข็งทื่อยิ่ง เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนขึ้นมา ไม่รู้เพราะเจ็บหรือร้อน เหงื่อซึมออกมาทั่วร่าง

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้อยู่ในห้องยุ้งฉางเขายังสามารถหลบเลี่ยงหยางหวั่นได้ เช่นนั้นเวลานี้แม้แต่จะหลบเลี่ยงนางเขาก็ไม่สามารถทำได้

“ข้าไม่มีเจตนาเช่นนั้น” นางพูดพลางเอาผ้าเช็ดหน้าวางไว้ที่หน้าผากของเขา จากนั้นก็ยอบกายลงนั่งหันหลังให้เติ้งอิงแล้วหยิบเหล็กเขี่ยถ่านในเตา “ข้าไม่มีเจตนาจะล่วงเกินท่าน ข้าจะนั่งอยู่เช่นนี้ ไม่หันหลังไปถ้าไม่มีเรื่องอะไร”

เติ้งอิงยันกายขึ้นมามองร่างกายส่วนล่างของตนคราหนึ่ง ตรงจุดที่มีบาดแผลของเขามีผ้าฝ้ายสีขาวผืนหนึ่งปิดคลุมอยู่ นอกจากนี้แล้วบนร่างกายก็ไม่มีสิ่งใดปกปิดอีก ความสิ้นหวังซึ่งเกิดจากร่างกายที่แตกสลายและว่างเปล่าทำให้ปราการจิตใจที่เปราะบางของเขาแตกออกเป็นช่อง ทั้งยังดูเหมือนจะพลิกคว่ำอยู่ทุกเมื่อ มีอยู่ชั่วขณะหนึ่งถึงกับมีคำว่า ‘ตาย’ ผุดขึ้นมาในสมองเขา