ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 10.3-10.4

เติ้งอิงพยักหน้า “ข้าก็เช่นกัน”

หยางหวั่นบอกว่า “แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ยังอยากจะถามท่าน”

“เจ้าถามมาเถิด”

“เพราะเหตุใดน้องชายข้าถึงเขียน ‘ชีวประวัติห้าผู้มีคุณธรรม’ ในเวลานี้”

เติ้งอิงก้มหน้านิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบหยางหวั่น “เขาเป็นสหายร่วมเรียนขององค์ชาย เรื่องพัวพันถึงตำหนักเหวินหวา ข้าจำเป็นต้องเริ่มตรวจสอบจากรองราชเลขาธิการจาง”

หยางหวั่นเอ่ยขึ้น “จางฉงหรือ”

เติ้งอิงไม่ได้ปฏิเสธ “จางฉงเป็นอาจารย์ขององค์ชายน้อย จื่อซีเป็นท่านลุงขององค์ชายน้อย ความเห็นทางการเมืองของคนทั้งสองแตกต่างกัน วันข้างหน้าองค์ชายจำเป็นต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง”

คำพูดนี้ช่วยเตือนสติหยางหวั่นไม่น้อย

“ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับรองราชเลขาธิการจาง เช่นนั้นข้าก็เข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดแผนการของเจี่ยงเสียนเฟยถึงก้าวหน้าเช่นนี้”

“หมายความว่าอย่างไร”

“จางฉงกับเจี่ยงเสียนเฟยสมคบคิดกันวางแผนใส่ความพี่หญิง แต่ความจริงแล้วจางฉงใช้ประโยชน์จากเจี่ยงเสียนเฟยใส่ความหยางหลุน”

“น่าจะไม่ใช่เพียงแค่นั้น” เติ้งอิงเงยหน้าขึ้นหันไปมองร้านชิงปอก่วนคราหนึ่ง “นี่ก็เป็นความผิดของเจี่ยงเสียนเฟยด้วย ถ้าจื่อซีถูกฝ่าบาทเนรเทศ เขาก็สามารถกล่าวหาและเปิดโปงเจี่ยงเสียนเฟย ช่วยองค์ชายน้อยกำจัดองค์ชายรองอุปสรรคนี้ไปได้”

หยางหวั่นหลุบตาบอกว่า “ข้าคิดจะใช้ประโยชน์จากจางลั่ว”

“หวั่นหวั่น…”

“ข้ารู้ว่าอันตราย” หยางหวั่นตัดบทเขา “แต่เมื่อครู่ตอนอยู่ในร้านชิงปอก่วนข้าคิดไว้เรียบร้อยแล้ว” นางพูดแล้วก็เงยหน้าขึ้น “เติ้งอิง ท่านเพียงต้องให้คนจับตาดูผางหลิงไว้ ปกป้องเขาเมื่อจำเป็น อย่าปล่อยให้เขาถูกสังหารปิดปากเด็ดขาด นอกจากนี้อย่าให้สำนักบูรพาเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

“เจ้าจะทำอะไร”

หยางหวั่นบอกว่า “พยายามโต้กลับ ข้าไม่ต้องการให้บุตรของพี่หญิงอยู่ในมือของจางฉงตลอดไป”

นางกล่าวคำพูดประโยคนี้จบร่างก็สั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

หยางหวั่นไม่อาจบอกเติ้งอิงได้ว่านางต้องการหาทางรอดให้คนตรงหน้าผู้นี้ผ่านทางองค์ชายอี้หลาง ปราการจิตใจของเด็กคนนั้นถูกจางฉงปั้นแต่งขึ้นมาได้สมบูรณ์ยิ่ง นางจึงยังไม่รู้ว่าจะเปิดช่องทางจากจุดใดดี

ครั้งนี้นับเป็นโอกาสหนึ่ง หยางหวั่นยังคงไม่มีความมั่นใจ กระทั่งอาจทำให้จางลั่วเดือดดาลอย่างถึงที่สุด แม้แต่ตนเองก็อาจต้องเดือดร้อนไปด้วย แต่นางก็อยากลองดู

“ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร”

คำถามนี้ของเติ้งอิงทำให้หยางหวั่นประหลาดใจ นางรีบบอกว่า “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะพูดคุยกัน อาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าของท่านกำเริบรุนแรง พวกเรากลับไปค่อยคุยกันอย่างละเอียดเถิด”