ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 2

เจ้าภาพสาวลากเสียงยาวพลางถอนสายบัวล้อเลียน แต่หมอนั่นกลับโบกมือเหมือนเห็นเธอเป็นคนรับใช้จริงๆ อีหรอบนี้คงอยู่ร่วมบ้านกันยากแล้ว เธอจึงควักเงินให้คนแปลกหน้าห้าร้อยบาท

“ค่าอะไร”

“เก็บไว้ติดตัวไง หรือจะไม่เอาก็ได้นะ”

ชายหนุ่มคว้าหมับแล้วยัดเงินใส่กางเกงผ้าเนื้อดี

“ขอบใจ อย่าลืมที่สั่งล่ะ อ้อ บะหมี่น้ำไม่เอากากหมูนะ มันเหม็น”

สั่งได้สั่งดี ขอบคุณสักคำก็ไม่มี เวรกรรมอะไรของฉันนะ เอากระดูกมาแขวนคอชัดๆ

หญิงสาวถอนหายใจ เดินฉับๆ ไปสั่งอาหาร แล้ววางเงินให้อาแปะเจ้าของร้าน

“หนูจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวของผู้ชายโต๊ะโน้นนะคะแปะ”

“อ้าว ลื้ออิ่มแล้วเหรอ มาร้านแปะทีไรต้องเบิ้ลสอง”

“ฝากแปะด้วยนะคะ เงินที่เหลือไม่ต้องทอน ให้เขากินจนพอใจเลย”

“ล่ายๆ ว่าแต่นั่นใครเหรอ”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะแปะ เขาหิวข้าว เลยมาขอให้หนูเลี้ยงข้าว”

“คนอาไร้ใส่สูท หน้าตาดีเสียเปล่า แต่เกาะผู้หญิงกิน”

“เอาเป็นว่าถ้าเขาถามถึงหนู แปะบอกว่าไม่เห็นว่าหนูไปทางไหนนะคะ หนูแค่มาจ่ายเงินแล้วก็ไป”

“ล่ายๆ ลื้อรีบไปเลย ทางนี้แปะดูให้เอง”

“ขอบคุณค่ะแปะ”

เนตรอัปสรเหลือบมองผู้ชายตัวใหญ่นั่งหน้าแดงเหงื่อซ่กอยู่ที่โต๊ะด้วยความกังวล สำนึกในใจกำลังตีกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ใจหนึ่งเธอสงสารเขา แต่อีกใจก็คิดว่าตนให้ความช่วยเหลือเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งพอช่วยกันได้แล้ว หน้าตาดี หุ่นล่ำสันแบบนี้คงมีสาวๆ อยากรับเลี้ยงอยู่หรอกน่า

ปลอบใจตัวเองเสร็จสรรพหญิงสาวก็รีบเผ่นแน่บออกจากร้านก๋วยเตี๋ยว กลับไปขึ้นรถแล้วบึ่งออกไปด้วยความเร็วเท่าที่รถกระป๋องกลางเก่ากลางใหม่จะพาตนเองทะยานหนีไปได้

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 5 ธ.ค. 64 เวลา 12.00 น.